استقبال بی‌نظير از یک دوره مسابقات تازه تاسیس. مسابقاتی که اصلا مشخص نیست چه دستاوردی را برای ایران به همراه خواهد داشت. اگر توجیه آمادگی ورزشکاران برای مسابقات جهانی، المپیک و... باشد قابل قبول است اما اینکه خیلی‌های دیگر چه اهدافی را از این بازی‌ها دنبال می‌کنند جای سوال دارد. در حالی که خیلی از ورزشکاران ما این روزها در کره بسر می‌برند و در قالب تیم‌های ملی ایران در داخل سالن با حریفان خود به رقابت می‌پردازند اما خیلی از هموطنان ما نمی‌دانند این بازی‌ها چیست، چرا و به چه بهانه‌ای برگزار می‌شود. مسابقات آنقدر بی‌اهمیت بوده که حتی مسؤولان ورزش سعی نکرده‌اند آن را رسانه‌ای کنند اما... بازی‌های آسیایی داخل سالن و هنرهای رزمی یک رویداد چند ورزشی تازه است که نخستین دوره آن در سال ۲۰۱۳ در اینچوآن کره‌جنوبی در حال برگزاری است. این بازی‌ها یک رویداد ورزشی سازمان‌یافته است که در چندین روز و چندین رشته ورزشی انجام می‌پذیرد. این اتفاق در حالی افتاده است که نخستین، بزرگ‌ترین و مهم‌ترین رویداد چند ورزشی در عصر حاضر، بازی‌های المپیک است. به دنبال برگزاری المپیک، رویدادهای چند ورزشی منطقه‌ای نیز از آن الگو‌برداری کردند.برگزاری چنین رویداد ورزشی که اگر در کوچه و خیابان از مردم سوال کنی چیزی درباره‌اش نمی‌دانند نباید برای مسؤولان ورزش کشور هم اهمیت زیادی داشته باشد. این مسابقات نه کسب سهمیه مسابقات جهانی است، نه کسب سهمیه المپیک و نه هیچ رویداد مهم دیگری در جهان. ضمن اینکه این مسابقات فقط محدود به آسیا‌ست و هر اتفاقی که در آن بیفتد ارتباطی به جهان پیدا نمی‌کند. با این حال مسؤولان ورزش کشور از وزیر گرفته تا رؤساي فدراسيون‌ها، به بهانه مهم جلوه دادن این مسابقات، دسته‌جمعی شال و کلاه کرده‌اند و مسافر کره‌جنوبی شده‌اند. سفر به کشوری دور که هزینه بلیت آن برای هر نفر نزدیک به 5 میلیون تومان آب می‌خورد. در اینجا باید پرانتزی را باز کرد؛ 4-3 هفته قبل و زمانی که تیم ملی فوتبال ایران قرار بود برای برگزاری آخرین بازی خودش در مسابقات مقدماتی جام‌جهانی راهی کره شود، مسؤولان فدراسیون فوتبال به بهانه بی‌پولی و قرار گرفتن در تنگناي مالي نتوانستند بيش از 5نفر را به كره جنوبي بفرستند. تیم‌ملی به کره سفر کرد و خبرنگاران با 2 روز تاخیر راهی اولسان شدند تا دیدار به این مهمی را پوشش بدهند؛ پرانتز بسته. از وزیر ورزش و تیم همراه گرفته تا محمد علی‌آبادی، خسروی وفا، بهرام افشارزاده و تیمی از كميته ملی المپیک که تعدادشان مشخص نیست در حال حاضر در کره بسر می‌برند. سفری در ظاهر کاری که شايد بیشتر جنبه‌ای تفریحی داشته باشد. آیا اهمیت بازی‌های داخل سالن که برای نخستین‌بار به مرحله اجرا درآمده است آنقدر زیاد است که تمام مسؤولان ورزش کشور باید در آن حضور پیدا می‌کردند؟ چرا باید جلسات آقایان، جلساتی که در آن برای ورزش کشور تصمیم گرفته می‌شود در کشور دیگری برگزار شود؟ دلیل این اتفاق کاملا مشخص است. تقریبا یک‌ماه دیگر به پایان دولت فعلي باقی‌مانده است و آقایان با آگاهی از اینکه در دولت جدید نقشی نخواهند داشت، آخرین سفر خارجی خودشان را تدارک دیده‌اند تا دسته جمعی، برگی از خاطره را در دفترشان داشته باشند. اگر این طور نیست یکی از دوستانی که در این سفر است توضیحی منطقی برای سفر دسته‌جمعی‌شان به کره‌جنوبی بدهد. در شرایطی که مردم در شرایط اقتصادی نامناسبي بسر می‌برند و خیلی‌ها حتی محتاج نان شب هستند، مسؤولان ورزش کشور با تیمی که هیچ کم و کسری ندارد و نفری از قلم جا نمانده است به دورترین نقطه کره خاکی سفر کرده‌اند تا حامی ملی‌پوشان ایران در مسابقات داخل سالن باشند! مسابقاتی که خیلی از رسانه‌ها و خبرگزاری‌ها تنها به واسطه دوستی و به جا آوردن رسم رفاقت اخبار آن را منعکس می‌کنند. دليل سفر دسته‌جمعي مسؤولان وزارت ورزش و كميته ملي المپيك به كره چيست؟!
سفر آخر دولت دهم
استقبال بی‌نظير از یک دوره مسابقات تازه تاسیس. مسابقاتی که اصلا مشخص نیست چه دستاوردی را برای ایران به همراه خواهد داشت. اگر توجیه آمادگی ورزشکاران برای مسابقات جهانی، المپیک و... باشد قابل قبول است اما اینکه خیلی‌های دیگر چه اهدافی را از این بازی‌ها دنبال می‌کنند جای سوال دارد. در حالی که خیلی از ورزشکاران ما این روزها در کره بسر می‌برند و در قالب تیم‌های ملی ایران در داخل سالن با حریفان خود به رقابت می‌پردازند اما خیلی از هموطنان ما نمی‌دانند این بازی‌ها چیست، چرا و به چه بهانه‌ای برگزار می‌شود. مسابقات آنقدر بی‌اهمیت بوده که حتی مسؤولان ورزش سعی نکرده‌اند آن را رسانه‌ای کنند اما... بازی‌های آسیایی داخل سالن و هنرهای رزمی یک رویداد چند ورزشی تازه است که نخستین دوره آن در سال ۲۰۱۳ در اینچوآن کره‌جنوبی در حال برگزاری است. این بازی‌ها یک رویداد ورزشی سازمان‌یافته است که در چندین روز و چندین رشته ورزشی انجام می‌پذیرد. این اتفاق در حالی افتاده است که نخستین، بزرگ‌ترین و مهم‌ترین رویداد چند ورزشی در عصر حاضر، بازی‌های المپیک است. به دنبال برگزاری المپیک، رویدادهای چند ورزشی منطقه‌ای نیز از آن الگو‌برداری کردند.برگزاری چنین رویداد ورزشی که اگر در کوچه و خیابان از مردم سوال کنی چیزی درباره‌اش نمی‌دانند نباید برای مسؤولان ورزش کشور هم اهمیت زیادی داشته باشد. این مسابقات نه کسب سهمیه مسابقات جهانی است، نه کسب سهمیه المپیک و نه هیچ رویداد مهم دیگری در جهان. ضمن اینکه این مسابقات فقط محدود به آسیا‌ست و هر اتفاقی که در آن بیفتد ارتباطی به جهان پیدا نمی‌کند. با این حال مسؤولان ورزش کشور از وزیر گرفته تا رؤساي فدراسيون‌ها، به بهانه مهم جلوه دادن این مسابقات، دسته‌جمعی شال و کلاه کرده‌اند و مسافر کره‌جنوبی شده‌اند. سفر به کشوری دور که هزینه بلیت آن برای هر نفر نزدیک به 5 میلیون تومان آب می‌خورد. در اینجا باید پرانتزی را باز کرد؛ 4-3 هفته قبل و زمانی که تیم ملی فوتبال ایران قرار بود برای برگزاری آخرین بازی خودش در مسابقات مقدماتی جام‌جهانی راهی کره شود، مسؤولان فدراسیون فوتبال به بهانه بی‌پولی و قرار گرفتن در تنگناي مالي نتوانستند بيش از 5نفر را به كره جنوبي بفرستند. تیم‌ملی به کره سفر کرد و خبرنگاران با 2 روز تاخیر راهی اولسان شدند تا دیدار به این مهمی را پوشش بدهند؛ پرانتز بسته. از وزیر ورزش و تیم همراه گرفته تا محمد علی‌آبادی، خسروی وفا، بهرام افشارزاده و تیمی از كميته ملی المپیک که تعدادشان مشخص نیست در حال حاضر در کره بسر می‌برند. سفری در ظاهر کاری که شايد بیشتر جنبه‌ای تفریحی داشته باشد. آیا اهمیت بازی‌های داخل سالن که برای نخستین‌بار به مرحله اجرا درآمده است آنقدر زیاد است که تمام مسؤولان ورزش کشور باید در آن حضور پیدا می‌کردند؟ چرا باید جلسات آقایان، جلساتی که در آن برای ورزش کشور تصمیم گرفته می‌شود در کشور دیگری برگزار شود؟ دلیل این اتفاق کاملا مشخص است. تقریبا یک‌ماه دیگر به پایان دولت فعلي باقی‌مانده است و آقایان با آگاهی از اینکه در دولت جدید نقشی نخواهند داشت، آخرین سفر خارجی خودشان را تدارک دیده‌اند تا دسته جمعی، برگی از خاطره را در دفترشان داشته باشند. اگر این طور نیست یکی از دوستانی که در این سفر است توضیحی منطقی برای سفر دسته‌جمعی‌شان به کره‌جنوبی بدهد. در شرایطی که مردم در شرایط اقتصادی نامناسبي بسر می‌برند و خیلی‌ها حتی محتاج نان شب هستند، مسؤولان ورزش کشور با تیمی که هیچ کم و کسری ندارد و نفری از قلم جا نمانده است به دورترین نقطه کره خاکی سفر کرده‌اند تا حامی ملی‌پوشان ایران در مسابقات داخل سالن باشند! مسابقاتی که خیلی از رسانه‌ها و خبرگزاری‌ها تنها به واسطه دوستی و به جا آوردن رسم رفاقت اخبار آن را منعکس می‌کنند. ارسال نظر
پربیننده