شروين طاهريچهارشنبه گذشته که ژنرال عبد‌الفتاح السیسی، رئیس شورایعالی نظامی مصر در پایان ضرب‌الاجل 48 ساعته ارتش به دولت، حکم برکناری محمد مرسی را از سمت ریاست‌جمهوری قرائت می‌کرد، درست مصادف بود با دهمین روز شهادت شیخ حسن شحاته، عالم بزرگوار شیعه و 3 تن از یارانش در روستای «زاویه ابومسلم» در منطقه هرم از استان جیزه. منطقه‌ای بیابانی که از دیرباز خاستگاه فراعنه بوده و حالا جولانگاه سلفی‌های متفرعن است. شیخ شحاته و یارانش در مراسم جشن نیمه‌شعبان به دست قداره‌بندان اجیر‌شده توسط گروهی ناشناخته به نام «انجمن علمای اهل سنت» به فجیع‌ترین شکل ممکن به شهادت رسیدند. گروهی سلفی خشک‌مغز و خائن که با سرمایه و برنامه بیگانگان نه‌تنها از اعتبار اهل سنت برای تفرقه‌افکنی میان شیعه و سنی در جهان غرب خرج می‌کنند بلکه پشت‌سر مرسی و اخوانالمسلمین سنگر گرفته‌اند؛ اخوان‌المسلمینی که حال پس از استیضاح 33 میلیون نفری دولت مورد حمایتش توسط مردم مصر، تشت رسوایی مزدوری‌اش برای آمریکا و اسرائیل همانند تخت ریاست مرسی از بام به زیر افتاده است. با اینکه رئیس‌جمهور مخلوع مصر و نخست‌وزیرش با تاخیر، آن جنایت را در ظاهر محکوم کردند اما خون پاک رهبر پیروان اهل بیت(ع) در مصر، در چشم برهم‌زدنی دامان آنها و دار‌و‌دسته اخوانی‌ها را گرفت. در حقیقت هیچ‌کس فراموش نکرده بود چه کسی درست یک هفته پیش از واقعه شیعه‌کشی زاویه، در گردهمایی مربوط به همان انجمن کذایی برای اظهارات توهین‌آمیز مشایخ افراطی سلفی چون «صفوت حجازی»- که دبیرکل انجمن است و از کینه‌اش پیداست از کجا به وادی نیل اعزام شده است- هورا کشید و خود زیر نورافکن همیشه تابان تاریخ خطا‌‌به‌ای خبط‌‌آمیز ارائه داد که پیامی نداشت جز دعوت به جهاد اما نه برای مقابله با متجاوزان اسرائیلی- آمریکایی منطقه بلکه برای شیعه‌کشی، از سوریه گرفته تا خود مصر. محمد مرسی آن شب فقط روابط مصر با سوریه را به طور یکجانبه قطع نکرد بلکه با حمایت رسمی از تفرقه‌افکنان میان شیعیان و اهل سنت، تیشه به ریشه خود در خاک تمدن نیل زد، سرزمینی که برای قرن‌های متمادی مهدهمزیستی ادیان و فرق مختلف بوده است. اگر تا آن زمان بزرگ‌ترین خطای مرسی از نگاه جامعه عمدتا مسلمان اما متکثر مصر، وابستگی شدیدش به دفتر ارشاد جماعت اخوانالمسلمین به عنوان اتاق فکر جریان جدید طرفدار نسخه سازگار با آمریکا و اسرائیل «اسلام» و معتقد به اعمال شیوه‌‌های خشن و بی‌منطق مشابه وهابیت محسوب می‌شد، حال رئیس سابق کمیته استانی ضدصهیونیسم اخوانالمسلمین در قامت رئیس کشور مصر، پا را یک قدم از مرز اتهام هم فراتر گذاشته و رسما به جماعتی پیوسته بود که حتی پشتوانه تاریخی و بومی «اخوانالمسلمین» را هم نداشتند و توسط قطر، بزرگ‌ترین متحد اسرائیل در منطقه به صورت یکجا همراه چمدان‌های دلار به مصر صادر شده بودند، طوری که گروهی که ادعا می‌کنند «علمای اهل سنت» هستند نه در میان علمای معتبر مصر (که خود بزرگ‌ترین مرکز علمی جهان عرب است) جایگاه و سابقه‌ای دارند و نه کسی به درستی می‌داند که چند هفته یا چند ماه از تاسیس چنین انجمنی در قاهره می‌گذرد. آنها برای تکفیری‌های سوریه و عراق و دیگر کشورها فتوای شیعه‌کشی صادر می‌کردند در حالی که هنوز فرصت نکرده بودند پایگاه اینترنتی راه‌اندازی کنند.
این نشان می‌داد که مرسی و حلقه اطراف او که گردانندگان کراواتی جنبش اخوانالمسلمین بودند نظیر خیرت شاطر، شیخ مهدی عاکف و محمد بدیع تا چه میزان برای حفظ قدرت و استحاله دموکراسی مصر به «دولت خلافتی» مطلوب‌شان که قرار بود به نوعی جدید از دیکتاتوری مرتجع شبیه شیخ‌نشین‌های عربی بدل شود، از ریشه‌ها و عقبه فکری اولیه خود جماعت «اخوانالمسلمین» فاصله گرفته‌اند.
تا جایی که مردم کوچه بازار دیگر این جماعت را نه با عنوان تاریخی‌شان که یادآور نخستین جنبش فراملی اسلامی و ضداستعماری در خاورمیانه است بلکه با عناوینی چون سکولار‌الاخوانین (برادرهای سکولار) یا اخوان‌الاسرائیل یاد می‌کردند.
این شیخ‌های کراواتی که حتی از نمونه‌های حجازی و خلیجی دشداشه‌پوش خود هم عجیب‌الخلقه‌تر و التقاطی‌تر بودند در کمتر از یک سال زمامداری، چنان چرخش بی‌سابقه‌ای به سمت منافع اسرائیل و آمریکا داشتند که حتی بخش عمده آن 11 میلیون نفری که در انتخابات به مرسی رای داده بودند...
... از جمله طرفداران سنتی سلفی‌ها چون «حزب‌النور»، هم نتوانستند تغییر مواضع اخوانی‌ها را هضم کنند و لاجرم در انقلاب دوم مصر در روز یکشنبه (30 ژوئن) به مخالفان پیوستند.
در این یک سال مرسی که خود توسط گروهی از چریک‌های حماس و حزب‌الله از زندان مبارک فراری داده شده بود، حماس را در روز‌هایی که غزه زیر آتش صهیونیست‌ها بود وادار به مصالحه‌ای کرد که نقشه‌اش در دوحه و تل‌آویو ریخته شده و غایتش سوق دادن بزرگ‌ترین هسته مقاومت فلسطین در برابر اسرائیل به سمت فعالیت‌های اقتصادی بود. اما بعد نه تنها حتی گشایشی تجاری و اقتصادی در مرز رفح (مرز مصر و نوار غزه) پدید نیامد بلکه او همان کانال‌های زیرزمینی که تنها مبادی تامین مایحتاج محاصره‌شدگان و جنگ‌زدگان غزه بود را هم در همکاری مستقیم با سرویس‌های اطلاعاتی اسرائیل خراب کرد و بعد با چراغ سبز تل‌آویو، صحرای سینا را تبدیل به یک دژ نظامی کرد تا محاصره غزه و حماسه فریب فلسطینیان کامل شود.
برخورد او با حزب‌الله نه از جنس خدعه که رو در رو و تاحدی احمقانه بود. او در همان همایش کذایی 3 هفته پیش تکفیری‌ها، رویارویی حزب‌الله با تروریست‌های سوریه را محکوم کرد آن هم در حالی‌که دیگر پیروزی مشترک ارتش بشار و یاران سیدحسن نصر‌الله بر تکفیری‌ها در شمال و شمال‌‌غربی سوریه قطعی شده بود. دست آخر اینکه ریاکاری مرسی و سکولار الاخوانین، زخمی عمیق بر وجدان جمعی مصری‌ها بر جای گذاشته بود. او حتی جنبش جوانان را که در جریان انقلاب، بزرگ‌ترین حامی به قدرت رسیدن او و حزبش بودند در بازی قدرت راه نداد و در عوض مدیران سکولار دوران مبارک یا اخوانی‌های نورچشمی روسایش، بدیع و شاطر را که آنها هم عموما شریعت‌گریز بوده و اسلام را تنها به عنوان حربه‌ای برای سیاست‌بازی می‌نگریستند در مناصب دولتی به‌کار گرفت.
درک او از منافع ملی، حفظ منافع اسرائیل در مصر از جمله شریان گازی بود یا امضای قراردادهایی که جیب اردوغان یا شیوخ سعودی و قطری را پرتر می‌کرد. عجیب نبود که سرنوشتی نامبارک‌تر از مبارک به سراغ این سیاستمدار آماتور و شیوخ کراواتی حامی‌اش آمد.