بهمن فرزانه که هفته گذشته پس از 5 دهه فعالیت در زمینه ترجمه از بازنشستگی در این عرصه خبر داد، می‌گوید: «من سالخورده شده‌ام و تاکنون بیش از
80 کتاب ترجمه کرده‌ام. دیگر نمی‌خواهم ترجمه کنم. بعد از سال‌ها کار، خسته شده‌ام و ترجیح می‌دهم در ایران بمانم، استراحت کنم و دیگر ترجمه نکنم». بهمن فرزانه که نامش به عنوان مترجم نویسندگان بزرگی در ذهن ادب‌دوستان نقش بسته، نخستین‌بار اثری از تنسی ویلیامز را ترجمه کرد. او این کتاب را مدتی بعد از آشنایی و مکاتبه‌هایش با این نویسنده آمریکایی به فارسی ترجمه کرد و آن را در سال‌های دهه 40 به چاپ رساند. بعد آثار متعددی از ادبیات ایتالیایی و همچنین آثار مهمی از گابریل گارسیا مارکز را به فارسی برگرداند که معروف‌ترین آنها ترجمه «صد سال تنهایی» است. او آثاری را از گابریل گارسیا مارکز، آلبا دسس‌پدس گراتزیا کوزیما دلدا، لوئیچی پیراندلو، آنا کریستی، اینیاتسیو سیلونه، رولد دال، گابریل دانونزیو، واسکو پراتولینی، ایروینگ استون، جین استون و... به فارسی برگردانده است. این مترجم از بین نویسندگان بیشتر از همه هوا‌خواه آثار گابریل گارسیا مارکز و آلبا دسس پدس است. به قلم وی، 2 مجموعه داستان
«از چاله به چاه» و «سوزن‌های گمشده»، همچنین رمان «چرکنویس» منتشر شده است. این مترجم مطرح کشورمان چندی پیش در گفت‌وگویی درباره علایقش به نوشتن، ترجمه و نیز زندگی در ایتالیا چنین گفته بود: داستان‌نویسی را بیشتر از ترجمه دوست دارم. فكر می‌كنم هیچ مترجمی نیست كه آرزوی نوشتن در سر نداشته باشد، هیچ چیز به اندازه خلق یك اثر لذتبخش نیست. از نوجوانی عاشق نوشتن بودم هر چند ترجمه فرصتی برایم باقی نگذاشت. وقتی كه كتاب «چركنویس»ام منتشر شد لذتی برایم داشت كه قابل وصف نیست. هنوز بزرگ‌ترین لذت زندگی‌ام خواندن داستان نویسنده ایرانی است.