در هر مجلسی که صحبت از جلال و سیمین می‌شود، خاطرات ناگفته جذابی به گوش می‌رسد. جلال آلاحمد و سیمین دانشور چندین دهه بر تارک ادبیات این مرز و بوم درخشیده‌اند و به اندازه یک مثنوی خاطره باقی گذاشته‌اند. در مراسم رونمایی از کتاب «بی‌سرو سیمین»- یادنامه سیمین دانشور که به کوشش سیدجواد میرهاشمی تدوین شده- خیلی از نویسندگان و شاعران در منزل این زوج فقید گردهم آمده بودند؛ حرف و نقل‌های زیادی مطرح شد که مرور خاطره‌ها بخش پررنگ و جذاب این همنشینی دلنشین بود.
غلامرضا امامی، نویسنده و مترجم ادبی:
دانشور در همه زندگی‌اش تنها خودش بود، دکان دو نبش باز نکرد و حرمت آل‌قلم را پاس داشت و تنها سخن از صدق زد. زیبا زیست و زیبایی را برای همه خواست و در یک کلام به سوگندش با قلم عمل کرد و حتی آخرین سخنش را همصدا با نخستین سوره قرآن، «خواندن» قرار داد. سیمین همیشه همراه جلال بود اما آن دو هیچ تاثیری بر یکدیگر نداشتند. با این حال آخرین دست‌نوشته‌های همدیگر را می‌خواندند و حتی شرط ازدواج جلال با سیمین این بود که او تا آخر عمر دانشور بماند و نه اینکه آلاحمد بشود.
جواد مجابی، شاعر و نویسنده:
این دو همیشه با هم در مجامع فرهنگی ظاهر می‌شدند. با وجود اینکه در جامعه روشنفکری آن زمان چنین رسمی وجود نداشت اما آن دو برخلاف سنت، همیشه باهم روزهای دوشنبه به کافه فیروز می‌آمدند و این به معنی شأن و منزلتی بود که آلاحمد برای همسرش قائل بود. آن موقع من در روزنامه اطلاعات کار می‌کردم اما به‌خاطر وابستگی آن به دولت تا یک سال با اسم مستعار در آن مطلب می‌نوشتم. روزی به آلاحمد گفتم اینگونه کار کردن اذیتم می‌کند و از سویی کار مطبوعاتی را دوست دارم و نمی‌دانم چکار باید بکنم؟ او به من گفت: مهم نیست در کجا کار می‌کنی، مهم این است که چقدر می‌توانی درست حرف بزنی. تا زمانی‌که توانستی درست حرف بزنی، کارت را رها نکن. وقتی آلاحمد کتاب «نفرین زمین» را منتشر کرد، سردبیر روزنامه «اطلاعات» از من خواست با او مصاحبه‌ای داشته باشم چون جلال تا آن روز اصلا تن به مصاحبه نمی‌داد. من به او گفتم شما مصاحبه او را منتشر نخواهید کرد اما به هر شکل به این کار مجبور شدم. آلاحمد را در کافه فیروز پیدا کردم. یادم هست عادت داشت بشدت بر کار شاگردانش نظارت کند و آن روز هم با دقت مشغول بررسی آثار آنها بود. به او ماجرا را گفتم و پذیرفت. با همراهی محمدعلی سپانلو مصاحبه شروع شد و رفته‌رفته تعداد دیگری نیز به ما افزوده شدند و بحث به موضوعات سیاسی کشید. آلاحمد با صدای بلند شروع به انتقاد از حکومت کرد و گفت: می‌خواهند تا سال 2000 در این مملکت تعداد دهات را از 10هزار به 2هزار برسانند و این قتل‌عام بزرگ سنت‌های ایرانی است. ناگهان دانشور بلند شد و با بغض گفت: او را رها کنید. چرا وادارش می‌کنید چنین حرف‌هایی را در جمع عمومی بزند، به صلاحش نیست و گفت‌وگو قطع شد. من البته متن مصاحبه را به روزنامه بردم و همانطور که فکر می‌کردم از چاپ آن سر باز زدند و بعدها در سال 56 آن را
در نشریه چاپار منتشر کردم.
محمد بقایی ماکان، نویسنده:
یادم هست در دوران لیسانس در دانشگاه تهران او را می‌دیدم که مانند مادری با دانشجویانش صحبت کرد تا جایی که من برای بار نخست فکر کردم او خودش نیز دانشجو است. بار دیگر او را در راهروهای رادیو در میدان ارگ دیدم که روی زمین نشسته است. خواستم برای او صندلی بیاورم که گفت «همه ما از خاکیم و باید به آن بازگردیم». بارها در مسیر شمیران او را می‌دیدم که در صف اتوبوس ایستاده است. من اصلا فکر نمی‌کردم چنین اخلاقی داشته باشد و در نتیجه همین رفتارهایش بود که به این نتیجه رسیدم او بانویی است که دوست دارد با مردم باشد و بعدها همین موضوع را در آثارش نیز دیدم. احمدرضا احمدی، شاعر: به اعتقاد من، سیمین دانشور انسانی باذکاوت، شجاع و خلاق بود. در سال‌های پس از انشعاب خلیل ملکی و آلاحمد، توهین‌ها و بی‌احترامی‌ها و تهمت‌های بسیاری از طرف حزب توده به آلاحمد و همسرش وارد شد اما آنها خم به ابرو نمی‌آوردند.