آن عنصر اصلی که آقای روحانی را رئیس‌جمهور کرد یا به قول ادبیات آقای روحانی، آن کلیدی که قفل انتخابات را برای آقای روحانی باز کرد، کلید سیاست‌ورزی حرفه‌ای و کنش‌گری حرفه‌ای بود. برعکس، رقبای او هم به معنای فردی و هم به معنای جریانی نابلدهای سیاسی و ناتوان بودند؛ در واقع عامل کنش‌گری سیاسی در انتخابات خیلی جدی شد. از جمله محدودیت‌های روحانی این بود که روحانی آدم شناخته‌شده‌ای در فضای عمومی نیست و ما‌به‌ازای خارجی که نشانه‌های مدیریتی و کارآمدی او را نشان دهد در اختیار نداشته و یک پایگاه اجتماعی تثبیت‌شده که برای او به صحنه بیاید را ندارد. همچنین روحانی از یک شخصیتی که به استناد سوابق در جناح راست سنتی و در جامعه روحانیت مبارز بوده و نایب رئیس مجلس چهارم که اکثریت مطلق راست در آن حضور داشتند، بوده و نایب‌رئیس مجلس پنجم نیز بوده که جناح راست اکثریت نسبی بوده است و تمام مسؤولیت‌هایش هم عمدتاً امنیتی بوده، می‌خواهد به اصلاح‌طلب و چپ رادیکال شیفت کند بنابراین محدودیت‌های خیلی زیادی داشته است. روحانی با سیاست‌ورزی از این محدودیت‌ها عبور کرد و توانست از یک امتیاز بالقوه که می‌توانست در موضع مخالفت با وضع موجود قرار بگیرد استفاده حداکثری و آن‌را تبدیل به متن انتخابات کند و از این طریق فرآیند انتخابات را پیش برد. به نظرم سیاست‌ورزی حرفه‌ای نزد آقای روحانی و جریانی که آقای روحانی را حمایت می‌کرد و حاضر شد کناره‌گیری آقای عارف را بخواهد و ائتلاف کنند، شوک‌های لازم را به فضای انتخاباتی داد، یعنی با رفتن آقای عارف، حمایت آقای خاتمی و بعد حمایت آقای هاشمی به ترتیب توانستند فضای سیاسی را بگیرند .