با وجود اینکه من این فرمایش آقای عبدی را هم قبول دارم که توانمندی و قابلیت آقای حسن روحانی در ظاهر شدن به عنوان یک سیاستمدار قوی بی‌تاثیر در کسب آرا نبود اما باید توجه داشت در جبهه اصولگرایی نیز احساس غلطی ایجاد شده بود مبنی بر اینکه موقعیت و شانسی برای نیروهای رقیب خود قائل نبودند. اين مسأله، موجب شده بود اصولگرایان رقابت را در دایره خود تعریف کرده و احساس کنند رقیب اصلی، کاندیدای اصولگرایی است که هم‌سنخ خودشان است. مساله بعدی هم در پیروزی آقای روحانی به عملکرد آقای احمدینژاد و اطرافیان وی در ماه‌های اخیر بازمی‌گردد. اگر دقت کرده باشید، طی این چند‌ماه نه گفتن به آقای احمدینژاد به صورت بسیار دقیقی پررنگ شد. در آستانه انتخابات عملکردی را اطرافیان یا حلقه نزدیک آقای رئیس‌جمهور صورت دادند که زمینه « نه» پررنگ گفتن یا گریز را فراهم کنند. من فکر می‌کنم برای آقای احمدینژاد روشن بود که کاندیدای ایشان امکان عبور از ساز و کار انتخابات را نخواهد داشت لذا ایشان برای اینکه اثبات کند که اصولگرایان نبودند که او را به صحنه آوردند و بدون او، اصولگرایان زمین خواهند خورد تلاش کرد اصولگرایان در این انتخابات ریاست‌جمهوری شکست بخورند. اقدام دیگری که آقای احمدینژاد در ارتباط با تخریب کاندیداهای اصولگرا انجام داد، ایجاد این ذهنیت بود که گویا پشت آقای جلیلی هم دولت قرار دارد درحالی‌که لااقل طیف اصلی اطرافیان آقای احمدینژاد از آقای روحانی حمایت کردند. حتی در برخی جهت‌گیری‌ها‌ی نیروهای نزدیک به دولت درمی‌یابید که حتی به آقای روحانی رأی دادند و افرادی مثل آقای بقایی و ... خیلی به صراحت اعلام کردند به آقای روحانی رأی دادیم.