در پیروزی آقای روحانی در انتخابات اخیر چند نکته موثر بود؛ نکته اول اینکه در این انتخابات در مجموعه این 6 نفری که بودند، شاید تنها روحانی بود که می‌شد گفت به معنای دقیق سیاستمدار است. بقیه قادر نبودند خود را به‌عنوان یک سیاستمدار نشان دهند؛ علاوه بر اینکه بعضی‌هایشان دیپلمات بودند اما سیاستمداری در حوزه داخلی چیزی فراتر از بحث دیپلماتیک است. دیپلماسی یک عمل رسمی است اما سیاست داخلی اساسا این نیست بلکه یک کنش سیاسی داخلی با لوازم خاص خود است و هیچ رسمیت دولتی هم ندارد و با موازنه قوای نیروهای داخلی ارتباط دارد. در بعضی سخنرانی‌هایی هم که رفتم، تاکید کردم واقعا حوزه ریاست‌جمهوری نیازمند سیاستمدار است، نه حتی اقتصاددان یا جامعه‌شناس. کار ریاست جمهوری بسیج، جمع‌آوری و هدایت نیروهاست، حالا ممکن است او برای اداره کارها از اقتصاددان، جامعه‌شناس یا فیلسوف و هر کسی که می‌خواهد، استفاده کند. نکته دوم در پیروزی روحانی هم مساله اقتصاد و نیاز معیشتی مردم بود. اگر شما از مردم نظرسنجی کنید، الان که قطعا بیشتر از 90 درصد است اما قبلا هم همین بوده، بالای 90 درصد مردم، مشکل‌شان اقتصاد است، یعنی آنچه بیان می‌کنند، حداقل اصلی‌ترین مشکلی را که می‌گویند، این است. الان تورم و بیکاری هست و بحث‌های دیگر هم در ادامه آن می‌آید اما درست است که مشکل مردم ایران اقتصاد است اما راه‌حل آن در سیاست است و سیاست است که مشکل را باید حل کند و الا اقتصاد که به خودی خود مشکل ندارد و می‌تواند حل شود و اگر رهایش کنند، اصلاً شاید مسیر دیگری را هم برود، به همین دلیل است که می‌شود گفت تاکید نیروها خیلی هم بر اقتصاد متمرکز نبود.