گروه سیاسی: زمانی که اوباما با به کار بستن توصیه‌های بوش دوم، راه رئیس‌جمهور قبلی در تهیه و به کار گرفتن ویروس‌ها و بدافزارهای کامپیوتری را در پیش گرفت، گمان نمی‌کرد روزی برسد که مهم‌ترین بنیاد امنیتی آمریکا و متولی اصلی حملات سایبری و جاسوسی از شهروندان آمریکا و سایر کشورهای اروپایی در معرض خطر تجزیه قرار گرفته و پروژه جاسوسی سایبری به کلی خاصیت خود را از دست بدهد. اوباما که برای دوره دوم ریاست‌جمهوری‌اش نیاز به کارنامه‌ای قابل قبول در برخورد با ایران هسته‌ای داشت، با کمک یکی از نویسندگان روزنامه نیویورک‌تایمز گزارشی از عملکرد خود در حوزه جنگ سایبری علیه تجهیزات هسته‌ای ایران منتشر کرد که این گزارش هم‌اینک به یکی از بزرگ‌ترین بحران‌های امنیتی دولتش تبدیل شده است. اف‌بی‌آی حالا به دنبال منابع افشای گزارش‌های رسمی کاخ سفید درباره حمله سایبری به تاسیسات هسته‌ای ایران است و از سوی دیگر مسؤولان اصلی این حملات این روزها در گفت‌وگو‌های خود با رسانه‌ها از شکست پروژه استاکس‌نت و ناتوانی آمریکا در ادامه حملات سایبری به تاسیسات هسته‌ای ایران می‌گویند اما قرارگاه سایبری ایالات متحده از چه زمانی آغاز به کار کرده و چه پروژه‌های دیگری در دست داشت که هم‌اکنون در معرض تهدید تجزیه و از بین رفتن قرار گرفته است. بنابر گزارش اشراف به نقل از اندیشکده شورای آتلانتیک، قرارگاه سایبری ایالات‌متحده سازمانی نظامی است که با هدف دفاع از شبکه‌های کشور و حمله به دشمنان آن تشکیل شده است. قرارگاه سایبری ایالات متحده تنها چند سال قدمت دارد اما تاریخچه موارد مشابه آن که در گذشته وجود داشته سرنخ‌هایی از آنچه در ادامه رخ خواهد داد به دست می‌دهد. 15 سال است ارتش آمریکا تلاش کرده فضای سایبری را یکپارچه‌سازی یا «نرمال‌سازی» کند اما معنی نرمال‌سازی و روش دستیابی به آن در طول زمان بارها تغییر کرده است. ارتش آمریکا سازماندهی موضوع سایبر و جنگ اطلاعاتی را بلافاصله پس از اتمام جنگ خلیج‌فارس در سال 1991 آغاز کرد. «مرکز جنگ اطلاعاتی نیروی هوایی» در سال 1993 تاسیس شد و کمی پس از تاسیس این مرکز خدمات دیگری هم در ادامه ارائه شد. در سال 1995 عملیات‌های تهاجمی و پدافندی در «اسکادران M619 عملیاتی جنگ اطلاعاتی» با هم ادغام شدند. این واحدها تنها یک سرویس را ارائه می‌دادند و به طور کلی توانایی راهبری دفاع سایبری را نداشتند. آنان تحت کنترل اندک از سوی پنتاگون پیشنهاداتی ارائه می‌دادند. پنتاگون در سال 1998 تصمیم گرفت «کارگروه ویژه مشترک پدافند شبکه‌های رایانه‌ای» که متشکل از 24 نفر بود را به جهت نرمال‌سازی سایبر ایجاد کند. این کارگروه را می‌توان سلف حقیقی قرارگاه سایبری آمریکا محسوب کرد. با این حال این برنامه چندی نپایید چرا که عملیات‌های پدافندی و تهاجمی در سال 2004 از هم جدا شدند. آژانس امنیت ملی مسؤولیت انجام عملیات‌های تهاجمی را برعهده گرفت و آژانس اطلاعات سیستم‌های پدافندی بخش پدافند را عهده‌دار شد چرا که اینکه سازمان اصلی فناوری اطلاعات نظامی مسؤولیت پدافند کل فناوری اطلاعات را به دست بگیرد «طبیعی‌تر» است اما حتی این راه‌حل هم بیش از چند سال دوام نداشت چرا که به هدف «طبیعی‌تر» جلوه کردن تصمیم گرفته شد ماموریت‌ها در قرارگاه سایبری آمریکا دوباره با هم یکپارچه‌سازی شوند. مدیریت این قرارگاه برعهده مدیر آژانس امنیت ملی بود. آژانس امنیت ملی توانایی سایبری بیشتری داشت و به همین دلیل طبیعی‌تر بود. اگر افسر چهارستاره‌ای که مدیر این مرکز بود هر 2 بخش اطلاعات سایبری و سیگنالی را رهبری می‌کرد همچنین اگر به نظر می‌رسید مسؤولیت‌های جنگ اطلاعاتی باعث شده تمرکز ژنرال الکساندر از وظیفه‌اش در آژانس امنیت ملی منحرف شود، این موضوع می‌توانست ارتباط میان این دو را از بین ببرد. تاریخچه موجود به ما کمک می‌کند درباره اینکه اتفاق بعدی در قرارگاه سایبری آمریکا چه خواهد بود با آگاهی بیشتری صحبت کنیم. در ادامه به چند گزینه مطرح اشاره می‌شود. جدا شدن «آژانس امنیت ملی» و «قرارگاه سایبری»
این موضوع حتی پیش از درز اطلاعاتی اخیر در آمریکا و ماجرای درز اطلاعات مربوط به برنامه هسته‌ای ایران و تلاش دولت اوباما برای حمله سایبری به تاسیسات هسته‌ای این کشور، گزینه مطرحی بوده است. ژنرال الکساندر در نظر دارد در اوایل سال 2014 بازنشسته شود اما حال که اوباما مجبور شده درباره برنامه‌هایی که قرار بوده توسط سازمان تحت اداره ژنرال محرمانه بمانند به طور علنی حرف بزند، هیچ بعید نیست که او تا آن زمان در مسندش باقی نماند. گزینه جداسازی قرارگاه بسیار محتمل است چرا که رئیس‌جمهور آمریکا به شکل قابل درکی می‌خواهد مدیر «آژانس امنیت ملی» در مسند خود به طور تمام وقت حضور داشته باشد و وقت خود را میان آژانس و مأموریت‌های تهاجمی جذاب‌تر قرارگاه امنیتی
تقسیم نکند.
قرارگاه مبارز
فضای سایبری شاید با دیگر حوزه‌های هوا، زمین، دریا و فضا آنقدر متفاوت باشد که قرارگاه سایبری آمریکا به خوبی متوجه این امر نشود که باید به عنوان یک قرارگاه تحت نظر قرارگاه راهبردی آمریکا فعالیت کند. فضای سایبری و عملیات‌های این حوزه از حوزه‌های جغرافیایی، قلمروها و دیگر طیف‌های طبیعی تنش فراتر می‌رود لذا ارتقای آن به یک قرارگاه منسجم متعلق به خودش توجیه‌پذیر است البته این گزینه زمانی معنادار می‌شود که سایبر واقعا مهم باشد ولی احتمال اینکه به عنوان یک قلمرو کاملا جدید در نظر گرفته شود، کم باشد.
عملیات‌های ویژه
یک نظریه دیگر این است که سایبر آنقدر خاص است که هرگز نمی‌توان آن را نرمال‌سازی کرد. خوره‌های رایانه‌ای که فضای سایبری را تحت تسلط خود دارند در اصول سربازی سنتی، سازگاری و مهارت‌ها تخصصی ندارند (شاید به این دلیل که لزوما به این توانایی نیازی ندارند)، در این گزینه اینگونه به نظر می‌رسد که بهتر است قرارگاه سایبری آمریکا به قرارگاه راهبردی آمریکا تعلق نداشته باشد بلکه تحت نظارت قرارگاه ماموریت‌های ویژه آمریکا فعالیت کند. در صورتی که تنش‌های سایبری آینده غالبا به شکل تنش‌های غیرمعمول در سایه باشند و پنتاگون بخواهد این بعد مساله را نسبت به سایر ابعاد برجسته‌تر جلوه دهد گزینه لزوم فعالیت قرارگاه سایبری تحت نظر قرارگاه ماموریت‌های ویژه معنا می‌یابد.
سرویس جدید سایبری
اگر سایبر یک قلمرو مهم و جدید در جنگ‌ها باشد پس شاید طبیعی‌ترین گزینه نه ارتقا یا جابه‌جا کردن وظایف یک قرارگاه بلکه تشکیل یک سرویس کاملا جدید باشد. زمین، دریا و هوا هر کدام سرویس مختص به خودشان را دارند. دایره فضای سایبری جدید باید نیروهای سایبری را به قرارگاه‌های مبارز ارسال کند و سرویس سایبری مشترکی را به همه بویژه فناوری‌های شبکه‌های راه دور ارائه دهد.
کم‌هزینه‌ترین گزینه
تصمیم نهایی به شخصیت ژنرال‌ها و فرماندهانی که برای تصدی قرارگاه وجود دارند بستگی دارد. میراث «ژنرال الکساندر» و از همه مهم‌تر هزینه این امر موارد بعدی هستند که بر اتخاذ تصمیم نهایی تاثیر می‌گذارند. اگر از موضوع یافتن هوشمندانه‌ترین گزینه برای طولانی‌مدت بگذریم متوجه می‌شویم که فشار زیاد حین جدا کردن قرارگاه‌ها این نکته را مشخص می‌کند که کم‌هزینه‌ترین گزینه‌ها- حفظ شرایط فعلی یا جدا کردن «آژانس امنیت ملی» و «قرارگاه سایبری» از یکدیگر- محتمل‌ترین گزینه‌ها هستند. اگر از تصمیم نهایی درباره قرارگاه سایبری بگذریم می‌بینیم که تنها یک قدم دیگر وجود دارد- که به هیچ عنوان قدم آخر نیست- و در آن ارتش آمریکا تلاش می‌کند پا به پای تنش در فضای سایبری به پیش برود. بسیاری بر این عقیده‌اند تنها مسائل مربوط به لو رفتن تلاش آمریکا برای جاسوسی از شهروندان این کشور و همچنین شهروندان اروپایی باعث شکست‌های پیاپی این قرارگاه شده و احتمال تجزیه یا شکست کاری را بالا برده اما واقعیت این است که نباید از نقش بالای آژانس امنیت ملی در تهیه ویروس‌ها و بدافزارهای کامپیوتری برای تاسیسات هسته‌ای ایران و شکست این آژانس در تاثیرگذاری بر روند فعالیت‌های هسته‌ای تهران به سادگی گذشت. چنانکه طی روزهای اخیر نیز بارها بیان شد، شکست ایالات متحده در ایجاد نقص و توقف در فعالیت‌های هسته‌ای ایران، از عوامل موثر در بروز انتقادات نسبت به این قرارگاه بوده است.