حجت‌الاسلام و المسلمين سيد سعيد لواسانيگفتیم حقیقت ستم تاریکی و ظلمت است و هر ستمی به هر کسی یا هر چیزی در واقع ستم به خود است. «وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَه» [طلاق: 1] اما در این یادداشت به حقیقتی بالاتر اشاره می‌کنم و آن اینکه باطن ستم؛ ظلم به پیامبر اکرم و امیرالمومنین صلوات الله علیهما و آلهما است. هشداری از امام عارفان بخوانیم: «بدان كه رسول اكرم(ص) و اميرالمؤمنين(ع)، پدر حقيقى امتند به نص خود آن بزرگوار كه فرمود: «أَنَا وَ عَلِيٌّ أَبَوَا هَذِهِ الْأُمَّه» [معانی الاخبار؛ ص: 52] يعنى «من و على 2 پدر اين امتيم» و اگر ما را در محضر ربوبيت حاضر كنند و حساب كشند در مقابل روى آن بزرگواران از ما جز زشتى و بدى در نامه عمل نباشد، به آن بزرگوارها سخت مىگذرد و آنها در محضر حقّ تعالى و ملائكه و انبيا شرمسار شوند. پس، ما چه ظلمى بزرگ كرديم به آنها، و به چه مصيبتى مبتلا شديم و خداى تعالى با ما چه معامله خواهد كرد؟ پس اى انسان ظلوم جهول كه به خود ظلم كنى و به اوليای نعم خود كه جان و مال و راحت خود را در راه هدايت تو فدا كردند و با اشد مصيبت‌ها و ابتلا كشته شدند و زن و فرزند آنها اسير و دستگير شدند همه در راه هدايت و نجات تو، در عوض آنكه تشكر از زحمات آنها كنى و پاس مراحم آنها را نگاه‌دارى، چنين ظلم فاحشى كنى و گمان كنى كه فقط ظلم به نفس كردى. قدرى از خواب غفلت بيدار شو و پيش نفس خود خجلت بكش و بگذار آنها را با همان ظلم‌هايى كه از اعداى دين ديدند، ديگر تو كه دعوى دوستى مىكنى به آنها ظلم مكن كه ظلم از دوست و مدعى دوستى ناگوارتر است و زشتتر. » [چهل حدیث، ص: 172] این هشدار جدی است بویژه برای ما که در نظام اسلامی زندگی می‌کنیم که با خون شهدا آبیاری شده و حاصل زحمات اولیای الهی است. مگر می‌شود در این نظام و جامعه ستم کرد و توقع داشت جزو امت و ملت رسول الله(ص) بود؟ مبادا کاری کنیم که آن بزرگواران ما را عاق کنند و مصداق ندای قرآنی: «إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ أَهْلِكَ إِنَّهُ عَمَلٌ غَيْرُ صالِح» [هود: 46] بشویم که در این صورت کار بر ما بسیار سخت است. تاکید بیشتر بر خواص و نخبگان حوزوی و دانشگاهی و سیاسی بویژه کسانی که کارگزار نظام اسلامی هستند که باطن ستم ما؛ ظلم به پیامبر و خاندان او علیهم‌السلام است. حال ببینیم عاقبت چنین ستمی چیست: «وَ يُضِلُّ اللهُ الظَّالِمِين» [ابراهیم: 27] «فَبُعْداً لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ» [مومنون: 41] «وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الظَّالِمِين» [آل‌عمران: 140] «أَنْ لَعْنَه اللهِ عَلَى الظَّالِمِين» [اعراف: 44] «فَأَوْحى إِلَيْهِمْ رَبُّهُمْ لَنُهْلِكَنَّ الظَّالِمِين» [ابراهیم: 13] «وَ إِنَّ الظَّالِمِينَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيم» [شوری: 21] «أَلا إِنَّ الظَّالِمِينَ فِي عَذابٍ مُقِيم» [شوری: 45] «وَ الظَّالِمِينَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً أَلِيماً» [انسان: 31].