برگمان در سال 2002 گفت‌وگویی جذاب با نشریه Sydsvenska Dagbladet انجام داد که در شماره 10 ماهنامه «هفت» با ترجمه حمیدرضا صدر منتشر شد. بخش‌هایی از این گفت‌وگو که حاوی نقطه نظر این فیلمساز بزرگ درباره دیگر فیلمسازان است را انتخاب کرده‌ایم. اورسن ولز: او فقط یک شوخی است. ولز برای من قلابی است. ستایش‌های نثارشده به او بیش از حد اغراق‌آمیز است. او آدمی توخالی بود و کارهایش جذابیتی هم ندارد. او مرده است.
همشهری کین: این فیلم– که من یک نسخه از آن را هم دارم– محبوب همه منتقدان سینماست و همیشه هم در رأس بهترین‌های انتخابی قرار دارد اما واقعا دلیل این همه ستایش را نمی‌فهمم. این فیلم تماما خسته‌کننده است. به‌علاوه، به بازی‌های «همشهری کین» نگاه کنید، همه‌شان افتضاح هستند. ولز با نقابی که به چهره‌اش چسبیده راه می‌رود. قرار است ویلیام راندلف هرست، میلیاردر معروف باشد اما می‌توانید در همه صحنه‌ها فاصله بین نقاب روی صورت و پوستش را تشخیص دهید. افتضاح است! خیر، همشهری کین فیلم بدی است که مرا از فرط ملال به جان‌کندن می‌اندازد.
اورسن ولز به‌عنوان بازیگر: او را هیچگاه به‌عنوان بازیگر هم دوست ندارم، چون او ذاتا بازیگر نیست. ببینید، در هالیوود 2 قشر در این زمینه وجود دارند؛ آنهایی که بازیگر هستند و نقش‌های مختلف را بازی می‌کنند و آنهایی که تیپ خود را پی می‌گیرند. این تقسیم‌بندی بسیار کارساز است و ولز هیچ‌یک از این 2 ویژگی را نداشت. هرچند، او شخصیت برجسته‌ای داشت! به بازی او در «اُتللو» نگاه کنید... نه، نمی‌خواهم با ابراز اینکه درباره او چه فکر می‌کنم اذیتتان کنم، ضمن آنکه حرفم قابل چاپ هم نیست. از دید من، او فیلمسازی است که بیش از حد بزرگش کرده‌اند! (برگمان گفته بود: بازی ولز در اتللو بسیار نازل است انگار که ولز قار قار می‌کند!)
آنتونیونی: حقیقت این است که هرگز کارهای آنتونیونی را چندان دوست نداشته‌ام؛ او 2 شاهکار دارد که به کلی با کارهای دیگرش فرق دارند و شما لازم نیست خود را بیخود درگیر دیگر فیلم‌هایش کنید. اولی «آگراندیسمان» که شخصا آن را چندین بار دیده‌ام و دیگری «شب». «فریاد» را روی نوار ویدئو دارم؛ خدای من چه فیلم ملال‌آوری است! آنقدر خسته‌کننده است که مات می‌شوید.
فیلم ماجرا: خیر متشکرم، این فیلم بیش از حد بزرگ شده را دوست ندارم. هیچ چیز از این فیلم نمی‌فهمم جز سهل‌انگاری و بی‌تفاوتی کارگردان. اجازه بدهید به بازی مونیکا ویتی در «ماجرا» هم اشاره کنم که درنمی‌یابم چرا همه آن را شاهکار می‌دانند. او افتضاح بازی می‌کرد. همیشه فکر می‌کردم بازیگر آشغالی است!
فدریکو فلینی: او مرا «برادر من» می‌خواند. روزگاری قرار بود با هم فیلمی بسازیم و فیلمساز دیگر مورد علاقه‌ام، آکی‌را کوروساوا هم کنارمان باشد. قرار بود هر کدام یک قصه عاشقانه بسازیم و این 3 قصه در فیلمی با تهیه‌کنندگی دینو دولورنتیس مجموعه‌ای را شکل دهد. قصه‌ام را نوشتم و به رم پرواز کردم؛ جایی که فلینی آخرین صحنه‌های «ساتیریکن» را فیلمبرداری می‌کرد. 3 هفته با هم روزگار خوشی را سپری کردیم و منتظر کوروساوا ماندیم که ذات‌الریه شدیدی گرفته بود. سرانجام دولورنتیس خسته شد و گفت فیلمی در کار نخواهد بود.
فیلمساز مورد علاقه در هالیوود: هر بار به مبانی درام آمریکا برمی‌گردم، به مرد آمده از شهر وین یعنی بیلی وایلدر می‌رسم. می‌دانم جان فورد چه فیلمساز بزرگی است ولی فیلم‌های او حرفی برایم ندارند؛ وایلدر چیز دیگری بود.
سینمای مدرن آمریکا: در میان کارگردان‌های امروزی استیون اسپیلبرگ و اسکورسیزی مرا تحت‌تاثیر قرار می‌دهند و نیز کاپولا، همینطور استیون سودربرگ.
موج نو فرانسه: کلود شابرول قصه‌گوی فوق‌العاده‌ای در این ژانر به شمار می‌رود. همیشه تریلرهای جنایی را دوست داشته‌ام. چنانکه ژان‌پی‌یر ملویل را به دلیل نگرش ویژه‌اش به درام‌های جنایی با درک عالی از نورپردازی صحنه‌ها دوست دارم. از تماشای فیلم‌های او لذت می‌برم. فرانسوا تروفو را بسیار دوست داشتم و ستایش‌اش می‌کردم. نوع ارتباط او با تماشاگر و شیوه داستان‌سرایی‌اش جذاب بود و برای من تحسین‌برانگیز.
تارکوفسکی: تارکوفسکی حکم یکی از بزرگ‌ترین و فراموش‌شده‌ترین تجربه‌های سینمایی‌ام را به من بخشیده. در ساعات دیروقت یکی از شب‌های سال 1971 در یکی از اتاق‌های «انستیتو فیلم سوئد» به همراه کیل گرو چند حلقه فیلم یافتیم. از مامور نمایش فیلم‌ها پرسیدم «این چیه؟» و او پاسخ داد «اوه، چند فیلم آشغال روسی.» اما نام تارکوفسکی را روی یکی از حلقه‌ها دیدم. رو به گرو گفتم: «گوش کن درباره این فیلم چیزهایی خوانده‌ام؛ باید ببینیم چیه.» بنابراین مامور نمایش فیلم‌ها را اغوا کردیم آن فیلم را نشان‌مان دهد؛ «آندره روبلف» بود. ساعت دو و نیم صبح بود که من و گرو با چشمان سرخ بیرون زدیم. حیرت‌زده بودیم. آن تجربه را هرگز فراموش نمی‌کنم. فیلم حتی زیرنویس سوئدی هم نداشت و حتی یکی از واژه‌ها را هم نفهمیده بودیم؛ با این وصف در آن غرق شدیم. «آینه»ی تارکوفسکی را هم بسیار دوست دارم. ارلاند یوزفسن در 2 فیلم از تارکوفسکی بازی کرد و آن دو با هم مکالمات پرشماری داشتند. توسط ارلاند بود که دریافتم تلقی تارکوفسکی از بازیگران غریب است؛ او از آنها نمی‌خواست بازی کنند.