در پانزدهمین سالگرد قهرمانی تیم ملی فوتبال فرانسه در جام‌جهانی 1998 که در فینالی رویایی برای این تیم و هوادارانش رقم خورد، به بررسی بخشی از تاریخ این تورنمنت می‌پردازیم.
«او بزرگ‌تر از پاپ است. این جام‌جهانی (1998) فقط درباره رونالدو خواهد بود، همانطور که در جام‌جهانی 1970 درباره پله و در 1986 درباره دیه‌گو مارادونا بود. فقط خداوند می‌تواند جلوی تیم‌ملی فوتبال برزیل مقاومت کند». اینها صحبت‌های «تاریبو وست»، بازیکن تیم ملی فوتبال نیجریه است. این صحبت‌ها به شکل غیرقابل باوری مورد تایید سایر بازیکنانی قرار گرفت که به همراه تیم‌هایشان در جام‌جهانی 98 فرانسه شرکت داشتند. رونالدو با اینکه تنها 21 سال داشت، 2 بار به‌عنوان بهترین بازیکن جهان انتخاب شده بود و در 237 دیدار موفق به زدن 204 گل شده بود. به علاوه اینکه «فنومنو» یا پدیده، یکی از ستارگان بی‌بدیل آن روزهای فوتبال جهان بود که مقبولیتی همگانی داشت. در کنار او، کلودیو تافارل، آلدایر و کارلوس دونگا همگی در پست‌های خود نمایشی فوق‌العاده داشتند. ماریو زاگالو که هدایت سلسائو را به دست داشت، از روبرتو کارلوس و کافو به‌عنوان بال‌های کناری استفاده می‌کرد و بازیکنی به نام ریوالدو، هافبک تهاجمی تیمش بود. دنیلسون که در آن روزها گرانقیمت‌ترین فوتبالیست دنیا بود نیز در خط‌حمله کنار رونالدو بازی می‌کرد. تیم‌هایی مانند مکزیک، نروژ، یوگسلاوی، کلمبیا و شیلی که همگی در رنکینگ فیفا رتبه‌هایی کمتر از 10 داشتند نیز در جام شانزدهم حضور داشتند اما بسیاری بر این باور بودند اگر تیمی یارای رقابت با برزیل را داشته باشد، تیمی جز فرانسه میزبان نخواهد بود. دیدار مدافع عنوان قهرمانی (برزیل) و فرانسه، رویایی‌ترین فینالی بود که هواداران انتظارش را داشتند. 15 سال پیش در چنین روزی آنها چنین هدیه‌ای از فوتبال گرفتند. پیش از آن فینال اما رونالدو دچار حمله عصبی شد. بسیاری می‌گفتند او 9 ثانیه بیهوش شده و به هیچ وجه شرایط حضور در زمین را نداشته ولی سرمربی سلسائو نمی‌توانست از بهترین بازیکن زمین در ترکیب تیمش استفاده نکند. این بود که رونالدو برخلاف تصور بسیاری در ترکیب ثابت قرار گرفت. جو حاکم بر «استادو فرانس» بسیار عجیب و دلربا بود و حضور 80 هزار تماشاگر که بسیاری از آنها هوادار فرانسه بودند، کفه ترازو را به سود خروس‌ها سنگین‌تر می‌کرد. حضور در ورزشگاه خانگی و تقابل با حریفی پرآوازه. ضربه«استفان گیوارش» در همان ابتدای دیدار تبدیل به گل نشد ولی نشان از آن داشت که فرانسه برای پیروزی آمده است. پس از آن و با یک حرکت یک، دو بین گیوارش و زین‌الدین زیدان، مهاجم اوسر در موقعیتی طلایی برای گلزنی قرار گرفت. او از این موقعیت بهتر از اینها می‌توانست استفاده کند ولی «جونیور بایانو»، مدافع برزیل مانع از گلزنی گیوارش شد. دقیقه 27 بود که زمان برزیل برای دفاع کردن به پایان رسید. کرنر ارسالی امانوئل پتی بود که زین‌الدین زیدان را بالاتر از لئوناردو به توپ رساند تا او با ضربه سری رو به پایین، توپ را از روی خط محوطه شش‌قدم به قعر دروازه سلسائو بچسباند. بسیاری بر این باور بودند که این گل، برزیل را به بازی برمی‌گرداند ولی حضور هافبک‌های تدافعی مانند دیدیه دشان و کریستین کارمبو و مدافعان میانی چون لیلیان تورام و مارسل دسایی در تیم ملی فرانسه، برزیلی‌ها را از ریتم همیشگی انداخته بود تا زیدان که شاه‌مهره «امه ژاکه» بود، آزادانه در زمین همه کارهای محوله را انجام دهد. جونیور بایانو بار دیگر ناجی برزیل شد و این بار ضربه امانوئل پتی را از روی خط برگرداند. پس از آن تورام با ارسال پاسی دقیق، گیوارش را در موقعیت تک‌به‌تک قرار داد تا بازیکن شماره یک برزیل، شوت زمینی شماره 9 فرانسه را از کنار تیر دروازه به بیرون بفرستد. کرنر دادن به فرانسه در این دیدار، یکی از کارهای خطرناکی بود که برزیلی‌ها انجام می‌دادند. فرانسوی‌ها روی همه ضربه‌های کرنر خطرناک ظاهر می‌شدند. ضربه کرنری که «یوری ژورکائف» از سمت چپ دروازه برزیل در دقیقه 1+45 با کات زیبای داخل پا فرستاد موجب شد زیدان که به‌ندرت با ضربه سر گل می‌زد، یک‌بار دیگر دروازه زردپوش‌ها را باز کند. برزیلی‌ها این فرصت را داشتند تا نیمه دوم را متفاوت از نیمه نخست آغاز کنند. دنیلسون در ابتدای نیمه‌دوم به جای لئوناردو وارد زمین شد اما رونالدو با وجود قرار گرفتن در ترکیب ثابت، فقط نظاره‌گر بازی بود! در تنها فرصتی که توپ به او رسید نتوانست از آن استفاده کند. رونالدو پس از برخورد بسیار شدید با «فابین بارتز»، دروازه‌بان فرانسه نقش بر زمین شد ولی به بازی ادامه داد. در دقیقه 68، گیوارش فرصت گلزنی دیگر را نیز از دست داد. دسایی نیز که در آن دقیقه‌ها به‌عنوان بال راست انجام وظیفه می‌کرد، روی کافو خطا کرد تا با دریافت کارت زرد دوم اخراج شود. برزیل تا پایان دیدار نتوانست موقعیت خطرناکی را روی دروازه فرانسه ایجاد کند تا اینکه آبی‌ها در دقیقه 93 کار را تمام کردند. «کریستوف دوگاری» توپ را از محوطه جریمه خودی تا میانه‌های زمین جلو برد و به «پتریک ویرا» سپرد و او توپ را براي امانوئل پتي فرستاد تا وي در وقت‌هاي اضافه گلزني كند.