وطن امروز: نشست‌های هویت شهری فرصت مناسبی برای پرداختن به ایده‌های نو در زمینه معماری و شهرسازی با تکیه بر روش‌های بومی و آشنایی با تکنولوژی‌های جدید جهانی است. در آخرین بخش از این سلسله نشست‌ها که به همت گروه معماري و شهرسازي فرهنگستان هنر، دفتر پژوهش‌هاي فرهنگي- هنري سازمان زيباسازي شهرداري تهران و پژوهشكده هنر در نقش جهان برگزار شد، پروفسور «ترر بودی» منتقد، معمار و شهرساز کانادایی، به ایراد سخن پرداخت و نظراتش را درباره توسعه پایدار شهری با محور قرار دادن حفاظت از محیط زیست ارائه کرد. وی در ابتدا از اهمیت منحصر به فرد این نشست برای خود سخن گفت و تحصیلات خود در رشته معماری را متاثر از علایق قلبی خویش به هنر اسلامی بویژه سبک معماری اصفهان دانست. وی سپس در دو بخش مجزا و با عرضه تصاویری در هر بخش، سخن گفت؛ بخش اول، گفتارهایی درباره مدنیت و نحوه طراحی شهری و بخش دوم، رهیافتی انتقادی به سبک جدید معماری ساختمان‌ها در ونکوور پایتخت کانادا بود.
وی با معرفی نوع و شیوه ساخت و ساز برج‌ها در شهر محل زندگی‌اش، اینگونه ساختمان‌سازی را شیوه‌ای برای متراکم کردن شهرهای پرجمعیت دانسته و افزود: بیش از صد سال پیش شورای شهر ونکوور قانونی تصویب کرد که بر اساس آن، مرکز نظامی بزرگی که یک‌سوم مرکز شهر را تشکیل می‌داد، به پارکی عمومی تبدیل شد و از آن پس، ونکوور شهر زیبا و سرسبزی در کنار اقیانوس آرام شد. نکته جالب توجه در سبک مورد استفاده در توسعه تدریجی این شهر، استفاده از ساختمان‌های بسیار بلندی است که تراکم انبوهی از جمعیت را در فضایی اندک میسر می‌سازند.
وی در بخش دیگری از سخنانش با اشاره به موج ساختن چنین برج‌های بلند‌مرتبه در کانادا ادامه داد: بخش بعدی این سبک توسعه‌ای در شهر، اجبار به ایجاد فضاهای سبز در همسایگی برج‌ها بود. توسعه‌دهندگان شهر، سازندگان برج‌های بلند را وا‌می‌داشتند که پیاده‌روها، پارک‌ها و مراکز هنری را درست در کنار برج‌ها بسازند.
این هزینه اضافی سازندگان برج‌ها را به افزایش هر چه بیشتر طبقات ترغیب می‌کرد و فی‌المثل، لزوم طراحی کودکستانی در کنار یکی از این مجموعه برج‌ها موجب شد که ارتفاع ساختمان‌ها از 8 به 12 طبقه برسد.
وی در پایان با تاکید بر اینکه معماری و شهرسازی در کنار توجه ویژه به بخش‌های زیست محیطی شهری با توسعه پایدار مواجه خواهد شد، یادآوری کرد: تجربه ما در کشور کانادا بویژه شهر ونکوور نشان می‌دهد که برای رسیدن به شهری سبز و آرمانی باید همه شهروندان وارد عمل شده و در راه فعالیت‌هایشان اتحاد و همدلی داشته باشند. با این روش می‌توان امیدوار بود که سازه‌های ما به شکل بی‌روح، روحیه شهر را از بین نبرند و خشنودی و خوشوقتی را به مردم بازگردانند. اتحاد شهروندان؛ شرط رسيدن به شهري سبز
وطن امروز: نشست‌های هویت شهری فرصت مناسبی برای پرداختن به ایده‌های نو در زمینه معماری و شهرسازی با تکیه بر روش‌های بومی و آشنایی با تکنولوژی‌های جدید جهانی است. در آخرین بخش از این سلسله نشست‌ها که به همت گروه معماري و شهرسازي فرهنگستان هنر، دفتر پژوهش‌هاي فرهنگي- هنري سازمان زيباسازي شهرداري تهران و پژوهشكده هنر در نقش جهان برگزار شد، پروفسور «ترر بودی» منتقد، معمار و شهرساز کانادایی، به ایراد سخن پرداخت و نظراتش را درباره توسعه پایدار شهری با محور قرار دادن حفاظت از محیط زیست ارائه کرد. وی در ابتدا از اهمیت منحصر به فرد این نشست برای خود سخن گفت و تحصیلات خود در رشته معماری را متاثر از علایق قلبی خویش به هنر اسلامی بویژه سبک معماری اصفهان دانست. وی سپس در دو بخش مجزا و با عرضه تصاویری در هر بخش، سخن گفت؛ بخش اول، گفتارهایی درباره مدنیت و نحوه طراحی شهری و بخش دوم، رهیافتی انتقادی به سبک جدید معماری ساختمان‌ها در ونکوور پایتخت کانادا بود.
وی با معرفی نوع و شیوه ساخت و ساز برج‌ها در شهر محل زندگی‌اش، اینگونه ساختمان‌سازی را شیوه‌ای برای متراکم کردن شهرهای پرجمعیت دانسته و افزود: بیش از صد سال پیش شورای شهر ونکوور قانونی تصویب کرد که بر اساس آن، مرکز نظامی بزرگی که یک‌سوم مرکز شهر را تشکیل می‌داد، به پارکی عمومی تبدیل شد و از آن پس، ونکوور شهر زیبا و سرسبزی در کنار اقیانوس آرام شد. نکته جالب توجه در سبک مورد استفاده در توسعه تدریجی این شهر، استفاده از ساختمان‌های بسیار بلندی است که تراکم انبوهی از جمعیت را در فضایی اندک میسر می‌سازند.
وی در بخش دیگری از سخنانش با اشاره به موج ساختن چنین برج‌های بلند‌مرتبه در کانادا ادامه داد: بخش بعدی این سبک توسعه‌ای در شهر، اجبار به ایجاد فضاهای سبز در همسایگی برج‌ها بود. توسعه‌دهندگان شهر، سازندگان برج‌های بلند را وا‌می‌داشتند که پیاده‌روها، پارک‌ها و مراکز هنری را درست در کنار برج‌ها بسازند.
این هزینه اضافی سازندگان برج‌ها را به افزایش هر چه بیشتر طبقات ترغیب می‌کرد و فی‌المثل، لزوم طراحی کودکستانی در کنار یکی از این مجموعه برج‌ها موجب شد که ارتفاع ساختمان‌ها از 8 به 12 طبقه برسد.
وی در پایان با تاکید بر اینکه معماری و شهرسازی در کنار توجه ویژه به بخش‌های زیست محیطی شهری با توسعه پایدار مواجه خواهد شد، یادآوری کرد: تجربه ما در کشور کانادا بویژه شهر ونکوور نشان می‌دهد که برای رسیدن به شهری سبز و آرمانی باید همه شهروندان وارد عمل شده و در راه فعالیت‌هایشان اتحاد و همدلی داشته باشند. با این روش می‌توان امیدوار بود که سازه‌های ما به شکل بی‌روح، روحیه شهر را از بین نبرند و خشنودی و خوشوقتی را به مردم بازگردانند. ارسال نظر
پربیننده