علیرضا پورصباغ در پی اظهارات اخیر اکبر ترکان، مشاور رئیس‌جمهور منتخب درباره مصوبه دولت برای واگذاری زمین نمایشگاه بین‌المللی تهران به سازمان صدا و سیما، نزاع و جنجالی سیاسی برانگیخته شد اما واقعیت این است که بررسی این مجادله سیاسی آیا صاحب پشتوانه فرهنگی خواهد بود؟
در جایی به رسانه ملی اتهام حمایت یکسویه از احمدی‌نژاد زده می‌شود که وي در مصوبه بودجه دولت دهم در آخرین روزهای فعالیتش بودجه بسیار اندکی برای سازمان صدا و سیما تعریف کرد و این سازمان با مشکلات عدیده مالی دست و پنجه نرم می‌کند. ضمن اینکه چالش‌های سیاسی پشت‌پرده رسانه ملی با پخش مستندی از جنس سرانجام نامبارک پرواضح و عیان بود. رسانه ملی سعی می‌کرد جنبه‌های تاریخی انقلاب و انحراف دولت را گوشزد کند و دولت نيز از ردیف بودجه سازمان صدا و سیما مي‌كاست. پس به سادگی می‌توان نتیجه گرفت دولت و رسانه با یکدیگر ستیز داشتند و رسانه‌ای‌ها اتفاقا از دولتمردان بسیار دلخور بودند. به‌عنوان نمونه، معاون سیما بارها این دلخوری را بر زبان آورده بود و از کاستن ردیف بودجه گله‌هایی شفاهی را در جمع خبرنگاران بر زبان آورده بود. با این وصف استفاده از الفاظی نظیر قدردانی و خوش‌رقصی دولت برای رسانه یا دستمزد خوش‌رقصی‌ها مغایر با اخلاق سیاسی است. رسانه‌ای که دارای 200شبکه تصویری و صوتی است را در کوچک‌ترین محدوده جغرافیایی قرار دادن آیا منطقی است؟ این رسانه سال به سال دایره فعالیت‌هایش در حوزه شبکه‌های خارجی و داخلی گسترده‌تر می‌شود. آیا منطقی است که حدود جغرافیایی رسانه به اندازه 35 سال پیش باشد؟ زمانی که این رسانه 2 شبکه نیمه‌فعال داشت از همین میزان مساحت بهره می‌برد و حالا هم که 200 شبکه فعال رادیویی و تلویزیونی دارد بازهم از همین میزان مساحت بهره می‌برد! برای اینکه رسانه ملی در رقابت رسانه‌ای با انواع و اقسام شبکه‌های ماهواره‌ای موفق باشد نیاز به امکانات سخت‌افزاری جدی‌تری است. واقعا ما محیط رسانه را در حد قوطی کبریت تعریف می‌کنیم آنوقت از جغرافیایی قوطی کبریتی منتظرتفکر مولد و اشاعه آن به سراسر جهان هستیم.
معضلات رسانه ملی را باید درک کرد و به‌دور از رویکردهای تنگ‌نظرانه برای بهبود خروجی این رسانه به یاری‌اش شتافت. نگارنده برای دوستان سیاستمداری که نمی‌خواهند دست از نزاع‌های تنگ‌نظرانه بردارند یک مثال می‌زنم. واقعا اگر یکی از تلاش‌های دولت تدبیر و امید پویایی اقتصاد است نظر آقای ترکان را به این موضوع جلب می‌کنم که در کشورهایی نظیر کره‌جنوبی و چین سریال‌های پرمخاطبی تولید می‌شود و کشورهای مدنظر از لوکيشن‌های سریال‌های محبوب و بازیگران‌شان حداکثر استفاده را برای جذب توریست می‌برند.
آقای ترکان اگر سعادت سفر عتبات عالیات اخیرا نصیبشان شده باشد به این مهم دقت کنند که اکثر فروشگاه‌های عراقی عکس فریبرز عرب‌نیا را نصب کرده‌اند و دلیلش بسیار مشخص و واضح است؛ ایفای نقش در قالب مختار ثقفی. یا حداقل محض اطلاع آقای ترکان، مصطفی زمانی در تاجیکستان حکم تام کروز، هنرپیشه سرشناس هالیوودی را دارد و اگر روزی پای در فرودگاه دوشنبه گذارد قطعا با استقبال فراوان مردم مواجه می‌شود. باید از همین پتانسیل‌های خاموش برای جذب توریست استفاده کنیم. یعنی با اهدای جغرافیای گسترده‌تری به رسانه ملی این امکان را برایش فراهم آوریم که لوکیشن‌های سریال‌های پرمخاطبی نظیر مختار و یوسف پیامبر تعلق به سازمان داشته باشد تا بتواند از طریق بازیگران و لوکیشن ساخت سریال جذب توریست کند. واقعیت این است که متولیان سیاسی از موضع سیاسی به همه چیز می‌نگرند اما این رسانه ملی واقعا دستش خالی است. به‌عنوان نمونه تاکنون برای 3 سریال مختلف خانه کعبه بازسازی و خراب شده است.
سیاستمداران باید در چنین شرایطی به یاری رسانه بشتابند. اتفاقا در دولت نهم و دهم در حق رسانه ملی بسیار جفا شد اما ضرغامی و یارانش با حداقل‌های ممکن این رسانه را سرپا نگاه داشتند و از چند شبکه آنالوگ آنرا بدل به چندین شبکه دیجیتال کردند. چنین همتی ستودنی است. اگر سیاسیون به قدرت رسیده، اندکی در باب تجهیز سخت‌افزاری رسانه ملی تامل می‌کردند امروز چنین اظهارنظرهای غیرکارشناسی ارائه نمی‌کردند تا بدل به مجادلات کلان شود. اصلا ضرغامی بدترین آدم روی کره زمین، به هر حال درک می‌کنم افرادی از ایشان به دلایل سیاسی دلخور هستند اما کاستی‌های رسانه‌ای که ملی و متعلق به همه است را درک نمی‌کنند.