دستفروشان مترو پشت تحریم را شکستند!
مهدي زرين نام: این روزها حال شهر زیرزمینی تهران هم خوب است و هم بد. خوب است چرا كه قریب 14 سال است مترو به شهر تونلی در زیر پایتخت بدل شده که از صبح تا شب هزاران مسافر را از شرق به غرب یا از شمال به جنوب پایتخت و بالعکس حمل می‌کند. سرعت و ترافیک نداشتن در کنار امنیت تردد، مترو را به یکی از پرطرفدارترین وسایل حمل و نقل عمومی تبدیل کرده طوری که در حال حاضر روزانه حدود 3 میلیون سفر با مترو انجام می‌شود و به گفته مسؤولان مترو از ابتدای تاسیس مترو تا پایان سال 91 و در مدت 14 سال، مجموعا 4/5 میلیارد سفر با مترو انجام شده است. همین تعداد تردد و شلوغی مترو موجب شد برای برخی افراد به نوعی جذابیت بیشتری داشته باشد و بد است چون اینها افرادی بودند که کسب و کارشان به نوعی در گرو جمعیت متمرکز در یک مکان بود. دستفروشان و متکدیان 2 قشری بودند که متروی تهران را مناسب‌ترین جا برای تامین معاش خود یافتند و پس از چندین سال کار در مترو و داشتن بازاری مناسب به هیچ روشی قصد از دست دادن این بازار را ندارند. افزایش تعداد روزانه این افراد در مترو مسؤولان را به فکر برخورد قهری با آنها و تحریم ورودشان به این مکان واداشت اما به علت اینکه مترو مکانی عمومی است و نمی‌توان از ورود افراد جلوگیری کرد این طرح با شکست مواجه شد اما این روزهای تابستانی که وارد قطار می‌شوی علاوه بر مردان و زنان، افزایش چشمگیر کودکان کم‌سن و سال را می‌بینی که از داخل کیف یا کیسه نایلونی خود همه جور وسایلی را بیرون می‌آوردند و اقدام به فروش می‌کنند. از باتری، چراغ قوه و جوراب گرفته تا نقشه تهران، چسب، لواشک و ده‌ها مدل مختلف از وسایل همچون سوزن‌نخ‌کن، مسواک و خمیردندان در این بازار پیدا می‌شود و با قیمت‌های ارزان به فروش می‌رسد. البته هر ارزانی بی‌حکمت نیست چرا که این وسایل بی‌کیفیت، تقلبی و بنجل هستند. اگر چه باید از مسؤولان پرسید این اجناس تقلبی و چینی با چه مجوزی و از چه طریقی به دست این دستفروشان رسیده اما اینجا موضوع بحث روش جلوگیری از پدیده دستفروشی و مزاحمت‌هایی است که برای مسافران ایجاد می‌شود. شلوغی مترو را شاید بتوان تحمل کرد اما اینکه از لابه‌لای جمعیت افرادی فریادزنان به تبلیغ اجناس خود بپردازند یا کفشتان را لگدمال کنند و با کمال خونسردی از کنارتان رد شوند را نه. بگذریم از متکدیانی که در قطارهای مختلف دیده می‌شوند و هر روز داستانی متفاوت از دیروز برای قلقلک دادن احساسات مردم و تلکه کردنشان می‌سرایند و با خیال راحت سراسر قطار جولان می‌دهند. گویا مسؤولان مترو نه با افزایش تعداد افراد حراست و نه با افزایش تعداد دوربین‌ها در داخل قطار و ایستگاه‌ها توان جلوگیری از این اقدامات را ندارند. دلسوزی مردم برای دستفروشان و متکدیان هم حل این مشکل را سخت‌تر کرده است. اما آیا هیچ راهی برای جلوگیری از تکدی‌گری و دستفروشی‌ها نیست؟ درآمد روزانه این افراد آنقدر بالاست که شاید نتوان به آسانی از ورودشان به مترو جلوگیری کرد چرا که آنها راه‌های دور زدن تحریم را خوب یافتند اما باید ریشه‌ای با این موضوع برخورد کرد. شناسایی این افراد که عمدتا چهره‌های شناخته شده مترو هستند کار سختی نیست. ساماندهی این افراد یا همان پیشنهادی که سال‌هاست روی میز مسؤولان مترو خاک می‌خورد شاید بتواند از این اقدامات جلوگیری کند. بله پیشنهاد ایجاد بازارچه‌های کوچک در ایستگاه‌های بزرگ مترو که چند سالی است مطرح شده اما به نتیجه‌ای نرسیده است!
کمبود داروی بیماران تالاسمی
دبیر انجمن تالاسمی ایران با اشاره به اینکه در 2 سال اخیر با کمبود شدید دارو مواجه بوده‌ایم، گفت: اگر آهن ذخیره شده در بدن این بیماران را از طریق تامین بموقع دارو کاهش ندهیم، عوارض تالاسمی گریبانگیر بیماران خواهد شد. محمدرضا مشهدی در تشریح وضع دارویی بیماران تالاسمی کشور گفت: بیماران تالاسمی ماهانه به یکصد ویال احتیاج دارند که در حال حاضر در ماه شاید 30 تا 50 ویال آن تامین شود. وی ادامه داد: در برخی موارد 2 ماه یکبار داروی بیمار تالاسمی تامین می‌شود. داروی داخلی در دسترس نیست و نوع خارجی آن نیز بشدت کمیاب است. مشهدی با اشاره به اینکه بیماران تالاسمی فشار زیادی را تحمل می‌کنند، گفت: در بحث داروی دفروکسامین بیماران را تشویق کردیم که داروی داخلی را استفاده کنند اما با تغییراتی که اخیرا در این دارو اتفاق افتاد و گزارش آن را به وزارت بهداشت دادیم بیماران دچار عوارض شدیدی شدند. دبیر انجمن تالاسمی ایران اضافه کرد: با این وجود حتی همین داروی داخلی هم وجود ندارد، در این موقعیت شرکت‌های دارویی ابتدای سال می‌گویند نیازها را تامین می‌کنند اما تعهدات خود را انجام نمی‌دهند. وی افزود: در 2 سال اخیر با کمبود شدید دارو روبه‌رو بوده‌ایم و سونامی عوارض تالاسمی در راه است، اگر آهن ذخیره شده را در بدن این بیماران کاهش ندهیم در سال‌های آینده با عوارض زیادی روبه‌رو می‌شویم.