زحمت نمی کشم که پاداشش را دیگران بگیرند!

«با توجه به فشار بالایی که از نظر روحی - روانی متحمل شده‌ام، در وضعیت خوبی قرار ندارم و فعلا در رقابت‌های ملی شرکت نمی‌کنم». این ابتدای حرف‌های پر‌افتخار‌ترین کاراته‌کار ایران است. دارنده چهار نشان طلای مسابقات جهانی کاراته با بیان این مطلب می‌گوید: «قبل از جریانات اخیرکاراته، با کتیرایی صحبت کردم و گفتم در مسابقات تایلند شرکت نمی‌کنم و این رقابت‌ها را محکی برای جوانان می‌دانم. من نمی‌توانم در طول سال 2 بار بیشتر وزن کم کنم زیرا عمر قهرمانی‌ام کوتاه خواهد شد. انتظارم از فدراسیون این است که صحبت‌هایم را بشنوند چرا که مسائل مطرح شده از طرف من، مربوط به مدیریت خاصی از جمله کتیرایی نیست. من از شرایط کلی کاراته در مدت 13 سال حضور در تیم ملی گله کردم. با این وجود در صورتی که مسائل موجود برطرف شود، با تمام وجود در خدمت تیم ملی خواهم بود». این در حالی است که روحانی در طول ماه گذشته بارها مصاحبه کرده و گفته که دیگر به هیچ عنوان در تمرینات تیم ملی شرکت نمی‌کند. شاید این مسائل بی‌ارتباط با اتفاقاتی که در فدراسیون کاراته افتاده، نباشد. از وقتی که بهزاد کتیرایی از ریاست این فدراسیون کناره‌گیری کرده هر روز اتفاقات عجیبی در این فدراسیون می‌افتد. روحانی علت اصلی این اقدام خود را بی‌مهری مسؤولان ورزش نسبت به قهرمانان ملی عنوان کرده است. او با اشاره به این موضوع می‌گوید: «قبل از اعزام به رقابت‌های جهانی ژاپن، 7 ماه در اردو بودم و در این مدت فشارهای زیادی را تحمل کردم. انتظار داشتم بعد از بازگشت از مسابقات جهانی، مسؤولان از من به‌عنوان تنها مدال‌آور کاروان ایران تجلیل کنند اما از حسین روحانی که تنها ورزشکاری است که 4 دوره پیاپی برای کشورش مدال کسب می‌کند، خبری نبود و من نیز با توجه به شرایط موجود ترجیح دادم که سکوت خود را بشکنم. همیشه بدون هیچ چشم‌داشتی برای تیم ملی زحمت کشیده‌ام اما وقتی که همه زحمات را من کشیده و در بحرانی‌ترین اوضاع تیم ملی مدال کسب می‌کنم، پاداشش را به شخص دیگری می‌دهند، این دیگر بی‌انصافی است». او اصرار زیادی داشت تا به او توجه کنند و به تیم ملی دعوت شود. تا قبل از این اتفاق هم قرار بود که کتیرایی از او تقدیر کند. اما حالا که همه چیز روی ریل افتاده روحانی تصمیم به خداحافظی گرفته است. به عقیده حسین عمر ورزشی او خیلی کم است و همین مسائل است که روی اعصابش تلنگر می‌زند: «از آنجایی که هر ساله رقابت بین ورزشکاران نزدیک‌تر می‌شود، به همین خاطر کمتر ورزشکاری را می‌توان سراغ داشت که بتواند خود را 8 سال در بالاترین سطح نگه دارد. مگر اینکه از دل و جان مایه گذاشته باشد اما وقتی وضعیت شخصی‌ام خود را مرور می‌کنم، می‌بینم که با این همه افتخارآفرینی، هنوز اجاره‌نشین هستم و کسب این‌همه مدال به هیچ وجه جوابگوی آینده خانواده من نخواهد بود. 8سال سکوت کردم و امید داشتم که همه چیز درست می‌شود اما متأسفانه تازه می‌فهمم که وقتی کسی صادقانه کار می‌کند هیچ توجهی به وی نمی‌شود، مگر اینکه بخواهد با داد و بیداد به خواسته‌اش برسد». فشار‌های روحی و عصبی را بهانه کرده تا از شرکت در تیم ملی طفره برود. با این حال به نظر می‌رسد که او نیاز به جلب توجه بیشتر مسؤولان به قهرمانان ملی دارد، چه اگر این طور نبود و حسین از هر لحاظ(چه روحی و چه مالی) تامین بود بدون شک با جان و دل شرکت در تمرینات تیم ملی را می‌پذیرفت.