یک نشریه آمریکایی در گزارش خود با بررسی و انتقاد از صحبت‌های اخیر نتانیاهو در شبکه تلویزیونی آمریکایی آورده است که تقاضای او برای توقف هر‌گونه غنی‌سازی در ایران صرفا یک مانع‌تراشی و یک اقدام برای شکست خوردن راه حل دیپلماتیک است. به گزارش اشراف، مجله آمریکایی «نشنال اینترست» در گزارشی به قلم «پل پیلار» ضمن بررسی باید و نبایدهایی که کشورهای غربی باید در قبال دولت حسن روحانی به آنها متعهد باشند، به نقد دیدگاه‌های افراطی نخست‌وزیر اسرائیل می‌پردازد. «پل آر پیلار» عضو ارشد مرکز مطالعات امنیتی در دانشگاه جورج تاون و عضو ارشد در بخش سیاست خارجی موسسه بروکینگز است. او به مدت 28 سال در آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) خدمت کرده و استاد مدعو دانشگاه جورج تاون در مطالعات امنیت و عضو مرکز مطالعات صلح و امنیت بوده است. وی قبل از پیوستن به سیا، جزو فرماندهان ارتش آمریکا در ویتنام بود. در مقاله پیلار راجع به ایران آمده است: در بحبوحه یک کارزار طولانی که همگی ما را از نرم شدن ایران در دستیابی به سلاح اتمی نا‌امید کرده بود، اکنون به‌راحتی می‌توان ذهنیت دور باطل بودن مذاکرات بر سر برنامه اتمی ایران را از سر بیرون کرد، برنامه‌ای که در واقع از زمان شاه آغاز و همواره پیش‌بینی‌های غلطی نیز درباره آن انجام شده است، پیش‌بینی‌هایی درباره اینکه ایران تا چه اندازه به بمب اتمی نزدیک است. برای فهم بهتر این موضوع بهتر است به جای توجه به خطراتی که از سوی ایران وجود دارند، به اهداف این برنامه توجه کرد، چه اهداف بلند‌مدت و چه اهداف کوتاه‌مدت که در واقع موجب ایجاد چنین خطری شده‌اند. پیلار تصریح کرده است: انتخاب حسن روحانی کار را برای اسرائیل سخت کرده و ادامه داده است: اخیرا برخی رخدادها نیز شتاب این گردونه را بیشتر کرده است. یکی از این اتفاقات انتخاب حسن روحانی به سمت ریاست‌جمهوری است که در واقع کار افراد تندرو را برای نشان دادن ایران به عنوان یک خطر بالقوه برای کشورهای منطقه با مشکل مواجه کرده است. دشمن اصلی ایران، یعنی دولت بنیامین نتانیاهو، یکی از بهترین دستاویزهای خود یعنی محمود احمدی‌نژاد را از دست می‌دهد. وی اضافه کرده است: جای تعجب نداشت که روز یکشنبه و در جریان یک برنامه تلویزیونی آمریکا، بنیامین نتانیاهو بار دیگر تلاش کرد مقامات آمریکایی را از اهداف اتمی ایران بهراساند. درست مانند همیشه او تلاش کرد ترس‌های خود را منتقل کند در حالی که از واقعیت‌های اصلی این موضوع غافل بود. او گزارش‌های سرویس‌های اطلاعاتی مهم را مبنی بر اینکه ایران قصد ساختن سلاح اتمی ندارد و شاید هیچ وقت نیز به این سمت حرکت نکند را همواره نادیده می‌گیرد. تقاضای او برای توقف هر‌گونه غنی‌سازی در ایران صرفا یک مانع‌تراشی و یک اقدام برای شکست خوردن راه‌حل دیپلماتیک است. در این مقاله همچنین آمده است: اینگونه قدرتنمایی‌ها و مطالبات او از آمریکا و اسرائیل می‌تواند موجب افزایش میل مقامات ایرانی نسبت به بازدارندگی اتمی شود و آنها را نسبت به نیت‌های آمریکا مشکوک کند، او همواره نسبت به این موضوع غافل است که استفاده از گزینه نظامی می‌تواند نتیجه عکس داشته باشد و ایران را به سمت تصمیم ساخت سلاح سوق بدهد، حتی اگر در حال حاضر چنین قصدی نداشته باشند. توصیفات او از حکومت ایران، به عنوان یک حکومت در انتظار موعود و یک رژیم افراطی، یک کلیشه ناپخته است و در راستای اقدامات کارتون‌وار قبلی او است، حتی وقتی مانند سخنرانی در مجمع جهانی سازمان ملل از تصاویر کارتونی استفاده نمی‌کند. او به این نکته توجه نمی‌کند که تنها خطری که در منطقه از سوی یک کشور اتمی برای یک کشور دیگر وجود دارد، همان خطر اتمی اسرائیل علیه ایران است و نه برعکس. تهدید نظامی نتیجه عکس در‌بر دارد
پیلار در ادامه پیشنهاد داده است: درباره برنامه اتمی، آنها بر این باورند که باید یک پیشنهاد جدید تنظیم شود و مطالبات آمریکا و کشورهای غربی اعم از محدود کردن و تایید کردن ماهیت فعالیت‌های اتمی ایران در آن گنجانده شود و از تحریم‌ها به عنوان یک اهرم برای رسیدن به توافق استفاده شود و نه به عنوان مجازات‌های بی‌پایان یا بیانیه‌های سیاسی داخلی. عقب نشستن و منتظر حرکت ایران ماندن در واقع تکرار اشتباهات تاریخی و از دست دادن یک فرصت دیگر در تاریخ روابط با این کشور است.