سیدفواد ونکی: این روزها کمتر کشوری را می‌توان یافت که صابون رسانه‌های عریض و طویلی چون بی‌بی‌سی و صدای آمریکا به تنشان نخورده باشد و شیطنت‌های این رسانه‌ها اعصاب اصحاب سیاست را آزرده نکرده باشد. نه‌تنها ایران از این شمار مستثنا نیست بلکه همیشه در راس بمباران اطلاعاتی این رسانه‌ها قرار داشته و دارد و حضرات انگلوفیل حساسیت ویژه‌ای نسبت به ایران و مسائل پیرامون آن داشته‌اند. بی‌بی‌سی شبکه‌ای که مستقیما توسط دولت بریتانیا تاسیس و حمایت می‌شود سالیان درازی است که رسالت خود را در جهت‌های گوناگون در سراسر جهان، خاورمیانه و خصوصا ایران اعمال می‌کند. به‌طور مثال می‌توان از نقش رادیو بی‌بی‌سی در کودتای ننگین 28 مرداد نام برد. این رسانه‌ها پیوسته مدعی آزادی گردش اطلاعات، دفاع از حقوق بشر و بیان حقیقت بوده‌اند و در این راستا دست به بزرگ‌نمایی‌های بسیار زده‌اند ولی در عمل چه اتفاقی افتاده است؟ نیت این رسانه‌ها در تحریف واقعیت و جهت دادن به افکار عمومی چیست؟ چرا همواره اخبار مخرب و معکوس درباره ایران در صدر اخبار این رسانه‌ها قرار می‌گیرد هدف از خراب نشان دادن وجهه ایران نزد افکار عمومی بویژه افکار عمومی خارج از ایران چیست؟ در این باره بسیار قلمفرسایی شده و اساسا مطلب تازه‌ای نیست. اگر از کنار مسائلی چون مصادره به مطلوب‌ها، غلوهای ناشیانه، جلوگیری از درج واقعیت بویژه پیشرفت‌های ایران در زمینه‌های گوناگون عبور کنیم و این سوال را که چرا کشوری مثل بریتانیا باید با صرف هزینه‌های هنگفت و ارقام بزرگ آن هم در زمان رکود اقتصادی کم‌نظیری که گریبانگیر آن کشور شده هر ساله بر مبلغ بودجه اختصاصی به این شبکه‌ها می‌افزاید را بی‌جواب بگذارید، بازهم صدها سوال بی‌جواب خواهیم داشت. اشاره به چند موضوع کافی است تا با ماهیت پیدا و پنهان این رسانه‌ها بیشتر آشنا شویم. شبکه من و تو که رسانه‌ای است هدفدار با تکنولوژی و سرمایه‌ای قابل اعتنا و برنامه‌های رنگ و لعاب‌دار برای جذب جمعیت جوان، چندی است سعی کرده تا به طرق گوناگون و گاه بی‌سابقه جایگاهی برای خود میان شبکه‌های فارسی‌زبان پیدا کند. این مهم قابل پنهان نیست که حمایت‌های گسترده سیاسی اطلاعاتی و مالی فرامنطقه‌ای و بودجه سرسام‌آور این شبکه توسط جناحی از تندروهای انگلیسی و لابی‌های قدرتمند اسرائیل و رشته‌ای از بهایی‌های متنفذ و سرمایه‌دار خارج از کشور تامین می‌شود. این گروه رسانه‌ای پیوسته با کاراکتری صمیمی و تیمی جوان سعی داشته خود را در قالب رسانه‌ای معقول با ژستی روشنفکرمآبانه به مردم معرفی کند تا از این راه بتواند مخاطبی برای خود دست و پا کند. تهیه و پخش اخبار دروغ و برنامه‌هایی با محوریت ضدیت با نظام و توهین به مردم در این شبکه مسبوق به سابقه است ولی این امر همواره با احتیاط و حقه‌بازی خاص انگلیسی‌ها اداره می‌شده ولی ظاهرا جایی حساب کار از دستشان دررفته و با از دست دادن آستانه تحمل، گاف بزرگی داده‌اند که ما ایرانی‌ها در مواجهه با این موارد از ضرب‌المثل تشت و رسوایی استفاده می‌کنیم. اما این تشت از کجا سقوط کرد؟ از آنجا که این فرنگ‌نشینان بی‌فرهنگ اول کار را انجام می‌دهند بعد به عواقب آن می‌اندیشند و در برنامه‌ای موهن و تاسف‌انگیز مبادرت به توهین و بی‌احترامی به شخصیت‌های بزرگ سیاسی و دینی نظام کرده‌اند که بسیاری از این چهره‌ها جایگاه عمیق و محکمی در ذهن و قلب مردم دارند و پیوسته ارتباط تنگاتنگی بین مردم و این چهره‌ها وجود داشته و دارد که با واکنش شدید جوانان بویژه در شبکه‌های اجتماعی روبه‌رو شده است. اما 2 سوال مهم اینجا مطرح می‌شود. یک اینکه چگونه است تهیه و پخش این نوع برنامه‌های عقده‌گشایانه و مشمئزکننده درست در بحبوحه انتخابات شروع و با وجود پیام روشن مردم در انتخابات ادامه پیدا کرده است. دو اینکه این دسته‌جات و گروهک‌ها که همواره داعیه احترام به حقوق و رای مردم را در بوق کرده‌اند چرا این لالایی زیبا را در گوش خود زمزمه نمی‌کنند. مگر نه اینکه یکی از اصول مهم و رسالت رسانه‌ای بیان واقعیات و احترام به نظر مردم است. مگر نه اینکه حضور گسترده مردم با طیف‌ها و سابقه‌ای مختلف در انتخابات استقبال و علاقه مردم را به شخصیت‌های نظام نشان می‌دهد. پس چرا با زیر پاگذاشتن همه اصول و نادیده گرفتن احساسات و نظر مردم دست به چنین حماقتی زده‌اند؟
آن هم در زمانی که اکثر قریب به اتفاق رسانه‌های فارسی‌زبان بیگانه مثل بی‌بی‌سی فارسی در این روزها با ایجاد حماسه سیاسی مردم ناچار و مجبور به تمکین شده و واکنش واقع‌گرایانه و بعضا احترام‌آمیزی نسبت به مردم و نظام داشته‌اند. این مطلب نشان از اختلاف عمیق در درون دستگاه‌های سیاسی دولت بریتانیا می‌دهد و این ظن را قوت می‌بخشد که رویکردها و جهت‌گیری‌های کاملا غیرهمسو در مواجهه با ایران در درون دستگاه‌های سیاسی این کشور وجود دارد که این شکاف به تدریج رو به عمیق شدن است. مضاف بر اینکه گردانندگان و فعالان این رسانه‌ها بعضا دچار نوعی ساده‌لوحی حاد درباره جامعه ایران هستند تا آنجا که ساده‌لوحی آنها در این فقره موجب پدید آمدن توهماتی عمیق در مورد تواناییهای خود و تواناییهای مردم ایران شده است. خلاصه کلام اینکه این حضرات جلالت‌مآب در فرنگستان که شیپور را از سر گشاد آن می‌نوازند باید کمی واقع‌بینانه‌تر با چاشنی عقل و به دور از انتقام‌جویی و عقده‌گشایی به بیان واقعیت بپردازند نه توهمات و آرزوها و قویا از تحریک احساسات عمومی بپرهیزند تا آبروی نداشته خود را بیش از این به باد رسوایی ندهند.