«من نفرت‌انگیز» داستانی کمدی، شیرین و بی‌عیب و نقص را درباره فردی به نام گرو با صدای استیو کارل نقل می‌کند. پدر شدن گرو موجب دور شدن او از دنیای تبهکاری می‌شود. فیلم در نقطه‌ای تمام می‌شود که هیچ پرسش بی‌پاسخی در ذهن بیننده باقی نمی‌ماند. بعد از اتمام فیلم بینندگانی همچون من غزل خداحافظی را برای گرو و سازندگانش خوانده بودند اما مدیران کمپانی یونیورسال که تنها 251 میلیون دلار از فروش «من نفرت‌انگیز» در داخل آمریکا به دست آورده بودند، رویایی دیگر در سر داشتند، بنابراین تصمیم گرفتند دنباله این انیمیشن پرفروش را در تابستان 2013 راهی گیشه‌ها کنند.«من نفرت‌انگیز-2» همان‌قدر که سرگرم‌کننده است، غیرضروری هست. مشکل من هم دقیقا همین است، نمی‌دانم این فیلم لایق 5/2 ستاره است یا 3 ستاره. از نگاه منفی، شخصا از تماشای بازگشت قهرمانی که از شخصیت اصلیش در نسخه اول دور شده خرسند نیستم؛ گرو دقیقا به وسیله چیزی که پایان «من نفرت‌انگیز» را تا آن حد رضایت‌بخش کرده بود، خنثی شده است اما از نگاه مثبت، در نسخه شماره 2 شاهد مجموعه‌ای از موقعیت‌های هوشمندانه هستیم که محصول عشق و علاقه سازندگان فیلم است. این لحظات از فیلم به قدری خوب هستند که تقریبا از مردد بودن در تصمیم‌گیری احساس حقارت می‌کنم. پس، این نقد جدالی است بین اُدی منتقد بدطینت و اُدی فیلم‌بین احساساتی. الان شما این شانس را دارید که به امتیاز بالای صفحه رجوع کنید و ببینید که کدام اُدی در نهایت پیروز این جدال شده است. شروع «من نفرت‌انگیز- 2» نمونه‌ای از هوشمندی متهورانه آن است. همه اعضای یک تیم علمی و آزمایشگاهشان به وسیله یک آهنربای نعل‌اسبی‌شکل جذب می‌شوند. تقریبا همه‌کس و همه‌چیز جز توالت‌های پرتابل و محتویاتشان طرز خنده‌داری به آسمان کشیده شده و بعد جابه‌جا می‌شوند. این خرابکاری از دید سازمان ضدخلافکاری (AVI) پنهان نمی‌ماند. از «من نفرت‌انگیز» به یاد داریم که این سازمان جنایات و جرائم مختلف را ردیابی و با آنها مبارزه می‌کرد. AVI مامور لوسی با صدای کریستن ویگ را نزد گرو می‌فرستد تا از قدرت تخریب شیطانی خود برای فهمیدن اینکه چه کسی پشت این جریانات است، استفاده کند. لوسی با شوک الکترونیکی‌اش گرو را بیهوش می‌کند و بعد او را در صندوق عقب سفینه سوپرجاسوسی‌اش می‌اندازد و با خود می‌برد. تا قبل از ملاقات با لوسی، گرو یک زندگی کسالت‌بار و پر از روزمرگی را سپری می‌کند. تنها فعالیت او بعد از بازنشستگی، چشیدن طعم مرباها و ژله‌های مختلف است. این موجب می‌شود همکارش دکتر نفاریو با صدای راسل براند استعفا دهد و شغل جدیدی در یک سازمان خرابکار پیدا کند. گرو در پوشش یک دستفروش وارد بازار محلی می‌شود تا عملیات جدید خود را انجام دهد. لوسی معتقد است فرد مورد نظر AVI یکی از مغازه‌دارهای این بازار محلی است. مظنون‌ها عبارتند از یک آرایشگر که ظاهرش تصاویری از فیلم «شامپو» با بازی وارن بیتی را به یاد می‌آورد و یک رستوراندار مکزیکی عضلانی که به نظر گرو شباهت زیادی به تبهکاری به نام
«ال ماکو» دارد. از آنجایی که ال ماکو مرده (صحنه مرگ او مو بر تن شما سیخ می‌کند)، گرو به او شک می‌کند. ابتدا قرار بود آل‌پاچینو در نقش ادورادو، همانی که گرو فکر می‌کند ال ماکو است، حرف بزند. آل فیلم را ترک کرد اما ظاهرا لهجه‌اش در فیلم باقی مانده است. بنجامین برات بهترین لهجه لاتین را از زمان تونی مونتانا تاکنون تقلید کرده است. اینکه ادورادو، همان ال ماکو است یا خیر چندان مهم نیست، این مهم است که او مایه درخشش «من نفرت‌انگیز- 2» شده و همه توجه‌ها را از گرو به سمت خود جلب کرده است. در واقع تا قبل از اوج داستان، گرو یگانه ستاره فیلم است، دیالوگ‌های لهجه‌دار گرو هنوز هم دلچسبند اما من بیشتر طرفدار گروی قدیمی هستم. وقتی چشم دختر بزرگ گرو به نام مارگو، پسر نوجوان ادورادو به نام آنتونیو را می‌گیرد، شک گرو به ادورادو 10 برابر می‌شود. تلاش‌های ناموفق گرو برای دور نگه داشتن مارگو از آنتونیو، ماجرا آشنایی است که همه پدران دختردار درگیرش هستند. گرو حتی تفنگ منجمدکننده‌اش را از حالت بازنشستگی درمی‌آورد تا هورمون‌های در حال رشد آنتونیو را سرد کند، گرچه او به جاهای نادرستی از این جوان خوش‌تیپ شلیک می‌کند. در حالی که گرو نگران زندگی عشقی مارگو است، مارگو و خواهرانش اگنس و ادیت نگران پدرشان هستند و حتی او را در یکی از سایت‌های همسریابی ثبت‌نام می‌کنند. وقتی اگنس، لوسی را می‌بیند متوجه می‌شود که جفت گرو را پیدا کرده است. این صحنه برای تزریق احساسات به «من نفرت‌انگیز- 2» طراحی شده است. اگرچه این صحنه کار خودش را می‌کند (چشمان بزرگ و پر از احساسات اگنس، جذاب‌ترین اثر انیماتورهای این فیلم هستند) و احساسات بیننده را درگیر می‌کند اما هیچ صحنه‌ای از این دنباله حتی به صحنه‌ای از نسخه اول که در آن گرو بین کره ماه و شهر نیویورک گیر کرده و به بلیت مسابقه باله شناور در آسمان می‌نگرد نزدیک هم نمی‌شود. ریتم «من نفرت‌انگیز- 2» کند است اما هر وقت که احساس کردم حواسم از فیلم پرت شده سازنده‌ها چیزی برای برگرداندن من رو کردند. بیشتر این لحظه‌ها توسط دیگر جذابیت این فیلم یعنی زیردست‌های گرو خلق می‌شوند؛ موجودات دوست‌داشتنی زردرنگی که همه جا هستند. دقیقا از همین دقایق تماشای فیلم دچار تردید برای دادن امتیاز شدم. در حالی که از تماشای یک گروی منفعل و یک ضرباهنگ نامتوازن ناامید شده بودم، ناگهان شاهد چیزهایی در «من نفرت‌انگیز- 2» شدم که لبخند به لبم می‌آوردند. به نظر من تکنیک سه‌بعدی در این فیلم جواب داده است بویژه در کات‌های آخر فیلم. کارگردان‌ها پیر کافین و کریس رنود و فیلمنامه‌نویس‌ها کن دوریو و سینکو پل لحظات شیرینی از صحنه‌های احساسی بین گرو و فرزندانش بیرون کشیده‌اند. با در نظر گرفتن همه اینها، تصمیم گرفتم هر 3 امتیاز را به «من نفرت‌انگیز- 2» بدهم و ادی فیلم را برنده کنم.