فیلم «سقوط کاخ سفید» دقیقا همان چیزی است که در تبلیغاتش مرتب تکرار می‌شود؛ فیلمی از رولند امریش. برای آنهایی که با آثار این کارگردان آشنا هستند در این فیلم چیز خارق‌العاده‌ای وجود ندارد. فیلم دقیقا از یک الگوی امریشی تبعیت می‌کند؛ شروعی هیجان‌انگیز و تا حدی متقاعدکننده که با یکسری اتفاقات بی‌معنی و ناامیدکننده ادامه می‌یابد و در نهایت به یک پایان خوشمزه و دلپذیر ختم می‌شود و کارگردان به قدری در تکرار این الگو اصرار دارد که نتیجه کار اثری مضحک درآمده است. سقوط کاخ سفید را می‌توان بالاتر از «گودزیلا» و «2012»، پایین‌تر از «روز پس از فردا» و همردیف «روز استقلال» قرار داد. در مقایسه با فیلم تاثیرگذار و هیجان‌انگیز «الیمپوس سقوط کرده است» به کارگردانی آنتونی فوکوآ که داستان خوش آب و رنگ‌تری از یک حمله به کاخ سفید در سال 2013 ارائه می‌دهد، این اثر شلخته و درهم و برهم رنگ می‌بازد. اقدامات امنیتی که در ابتدای فیلم نمایش داده می‌شوند به نظر باورکردنی می‌آیند. صحنه‌ها به خوبی طراحی شده‌اند، گرچه شخصا اطلاعاتی درباره چیدمان و معماری داخل خانه رئیس‌جمهور در کاخ سفید ندارم. بیننده در ابتدای فیلم اطلاعاتی مختصر و باری به هر جهت درباره شخصیت‌های اصلی فیلم دریافت می‌کند. چانینگ تاتوم که این روزها به یکی از چهره‌های پرفروش هالیوود تبدیل شده این بار در نقش کیل، سرباز سابق ارتش و بادیگارد فعلی رافلسون، سخنگوی کاخ سفید (با بازی ریچارد جنکینس) برای یافتن پستی در تیم عملیات سری کاخ سفید همراه دختر باهوش 11 ساله‌اش امیلی (با بازی جوئی کینگ) به کاخ سفید می‌آید. بعد از یک ملاقات ناخوشایند با فینرتی رئیس عملیات سری کاخ سفید (با بازی مگی گیلنهال) که دوران شرارت کیل را به خوبی به یاد دارد، او و امیلی تصمیم می‌گیرند قبل از برگشتن به خانه داخل کاخ سفید گشتی بزنند. در جریان این گشت و گذار با پرزیدنت سایر (با بازی جیمی فاکس) روبه‌رو می‌شوند که به امیلی اجازه می‌دهد از او برای کانال یوتیوبش فیلمبرداری کند. بعد از مدت کوتاهی کاخ سفید مورد حمله یک تروریست به نام استنز (با بازی جیسون کلارک) و دار و دسته‌اش قرار می‌گیرد اما بعد معلوم می‌شود که این حمله نقشه واکر، رئیس تیم محافظت از رئیس‌جمهور (با بازی جیمز وودز) بوده که البته انگیزه‌های آن چندان شفاف و روشن نیستند ولی به هر حال شرایط را برای خودنمایی کیل فراهم می‌کند. روی هم رفته تماشای چانینگ تاتوم در حال زد و خورد با شخصیت‌های منفی داستان چیزی است که بیننده باید 10 دلار بابتش پرداخت کند. اگر بخواهیم بیشتر درباره این فیلم صحبت کنیم باید بگوییم که تاتوم بعد از زدن آدم بد داستان خود را در راهروهای آسانسور پنهان می‌کند و در یک تعقیب و گریز در محوطه سرسبز کاخ سفید شرکت می‌کند و از انفجارهای پی در پی جاخالی می‌دهد و در خلال فیلم جوک‌هایی می‌گوید که آنقدر سخیفند که به سختی می‌توانم یکی از آنها را به یاد بیاورم. برای آنهایی که طرفدار بازی جیمی فاکس هستند باید بگویم از تماشای فیلم چیز دندانگیری گیرشان نمی‌آید و بهتر است فیلم «جانگوی آزاد شده» را کرایه کنند. به آنهایی هم که برای دیدن مگی گیلنهال به سینما می‌روند باید بگویم که فیلم‌های امریش به داشتن بازیگران زن قوی مشهور نیستند. سقوط کاخ سفید حداقل یک ساعت طولانی‌تر از آن چیزی است که باید باشد. حدود 60 دقیقه از فیلم صرف نمایش چیزی می‌شود که بیننده از یک ساعت قبل آن را به خوبی می‌داند. امریش و جیمز واندربیلت فیلمنامه‌نویس 70 دقیقه صحنه‌های غیرضروری به فیلم اضافه کرده‌اند تا کمی به آن شاخ و برگ داده باشند. این صحنه‌ها شامل نجات کلیشه‌ای امیلی از دست تروریست‌ها، تغییر بدون دلیل محور داستان و توضیحات شخصیت منفی درباره برنامه پیچیده انتقام‌گیری‌اش هستند. گویا فیلم یکسری اصلاحات هم داشته است، مثلا یکی از صحنه‌های نبرد تن به تن برای کاهش خشونت فیلم کوتاه شده تا فیلم بتواند رده PG-13 بگیرد. ظاهرا امریش قصد داشته نسخه جان‌سخت در کاخ سفید را بسازد، ولی «الیمپوس سقوط کرده است» او را در این باره شکست داده است. در واقع فیلم بیشتر به سریال ضعیف «24» نزدیک است. صحنه‌های اکشن خوب از آب درآمده‌اند اما چیز خاصی در آنها وجود ندارد، گرچه تعقیب و گریز در محوطه کاخ سفید را می‌توان وجه تمایز فیلم دانست و صحنه‌ای که رئیس‌جمهور موشک به دست از پنجره ماشین بیرون می‌آید را می‌توان در شرایط مختلف به‌عنوان صحنه منحصر به فرد این فیلم در نظر گرفت. شخصا از فیلم‌هایی که به شعور و نبوغ بیننده‌های معمولی توهین می‌کنند، خسته شده‌ام. چه کسی گفته که سناریوهای هوشمندانه و انفجارهای بزرگ در تضاد با هم هستند. فیلمسازها تنبل شده‌اند. فیلم‌هایی نظیر سقوط کاخ سفید مانند آتش‌بازی شب عید تنها سر و صدا می‌کنند و نگاه بیننده را به خود جلب می‌کنند. «الیمپوس سقوط کرده است» نمونه خوبی است که نشان می‌دهد چگونه می‌توان فیلم‌های اکشن بهتری ساخت. واقعا تلف کردن استعداد جیمی فاکس، ریچارد جنکینس و مگی گیلنهال و کاریزمای چانینگ تاتوم در چنین فیلم خسته‌‌کننده و ملال‌آوری شرم‌آور است.
منابع: نقد فارسي