طناز احدیمقدمبدون هیچ بهانه‌ای و بدون هیچ دلیلی رویایی شروع می‌شود، رویایی که به‌تدریج شکل واقعیت به خود می‌گیرد و در ادامه تبدیل به یک هدف بزرگ می‌شود. رویایی که نه‌تنها در طول مسیر تغییر نمی‌کند بلکه پررنگ‌تر و قوی‌تر می‌شود. اما همین رویا می‌تواند با دلیل و بهانه‌ای در روزهای پایانی یک داستان واقعی به مرگ تدریجی خود نزدیک شود و آهسته آهسته به پایان برسد و جدایی از وطن شکل بگیرد. کسی نمی‌خواهد به اینجا برسد، کسی نمی‌خواهد به پایان خط نزدیک شود، فراموش شود اما بدون‌شک این راه طی شدنی است و همه روزی به پایان مسیر می‌رسند. مهم طی شدن زیبا و فراموش‌نشدنی این مسیر است و رسیدن به پایانی خوش، پایانی که همیشه شما را به یاد دوران خوش گذشته بیندازد و از شما یادی فراموش‌نشدنی در اذهان به جای گذارد. روز پایانی داستان است، از پیش منتظر رسیدنش بودیم، با این حال علاقه‌ای به رسیدن این روز نداشتیم اما این روزهم فرارسید. روز خداحافظی، تفاوتی نمی‌کند روز خداحافظی با دوران بازیگری یا دوران نوشتن برای رسیدن به رویای واقعی باشد، این روز هرچه باشد تلخ است. به دقیقه پایانی بازی فکر می‌کنیم و به دقایق پس از آن، به خداحافظی و نوشتن مقاله پایانی. هیجان شیرین و تلخ روز پایانی را مرور می‌کنم. تابلو تعویض بالا می‌رود، خروج شماره 10 ! یک لحظه مکث می‌کنی، درست مانند حاضران در ورزشگاه، حالا رکوردها، پیروزی‌ها، تمام افتخارات بیانکونری‌ات در کمتر از یک دقیقه پیش روی چشمانت به سرعت می‌گذرند ولی تمام شد. قهرمانی‌ها، جام‌ها، گل‌ها، بازی در این استادیوم، پوشیدن این شماره با این رنگ پیراهن، اشک‌ها، تشویق تماشاگران، سوت‌های غرورانگیزشان، و فریادهای الله الله، همه چیز تمام شد، می‌دانی که تمام شد و این یعنی جدایی؛ جدایی تو از وطن. وطنی که تو خود را از آن می‌دانستی. به آن خوی گرفته بودی و زندگیت را همراه آن پیش می‌بردی. تفاوتی نمی‌کرد ناملایمتی‌ها هم تاثیری بر این روند نداشتند. اما یک تصمیم همه معادلات را بر هم زد و جدایی از وطن آغاز شد. جدایی شماره 10 خاصی با دوستدارانش. اما تفاوتی نکرد، تو در اوج ماندی درست مانند زمانی که کاپیتان تیم بودی و زمانی که با صبر، تلاش همیشگی و روحیه مثال زدنی‌ات برمی‌گشتی و به تیمت کمک می‌کردی، درست مانند زمانی که بازوی راست مربی و باشگاه بودی. آری شاید تو دیگر به اینجا برنگردی. اما محبوبیت و علاقه هواداران به تو هرگز عوض نخواهد شد. حتی با دادن شماره 10 به یک غریبه آرژانتینی. به مهره‌ای متفاوت از هر لحاظ نسبت به رفتار، اخلاق، شکل و نوع بازی تو. بسیاری از هواداران بیانکونری هنوز به دنبال یافتن علت رفتار عجیب سران باشگاه با اسطوره شماره 10 خود بودند که حالا با وارث نامانوس روبه‌رو شدند. دیدن یووه بدون آلکس تلخی خاص خودش را داشت و حالا دیدن یووه با شماره دهی کاملا متفاوت از هر لحاظ با شماره 10های سابق این تیم تلخی دیگری. به بزرگانی که تو وارثشان شدی نیم‌نگاهی می‌کنیم شباهتی به وارث تو ندارند. نمی‌دانیم، هنوز هم علت این تغییر مسیر و منش را ندانستیم. شاید عده‌ای ازمسؤولان باشگاه به تو علاقه‌ای نداشتند، شاید فکر کردند که بیش از حد بزرگ شده‌ای و این بزرگی دردسر و مانعی برای بزرگ شدن آنان خواهد بود. بزرگی یووه که مطمئنا در رسیدن دوباره به آن، تو نقش بسزایی داشتی اما گویی کادر جدید تنها به بزرگی خودش علاقه داشت. هر چند که بسیاری هیچ وقت نمی‌فهند و خیلی‌ها هرگز نخواهند فهمید. اما تو نشان دادی که سن مساله بی‌اهمتی در فوتبال است، تو به خوبی به فوتبالت ادامه دادی و حالا در واکنش به سپردن شماره 10 به یک آپاچی غریبه با گفتن «ته‌بس با عشق شماره 10 یوونتوس را بر تن کن» ثابت کردی که درباره فوتبال حرفه‌ای و زندگی با عشق و رویا بیش از آنان می‌دانی. همیشه به آرزوها و خواسته‌های دیگران احترام گذاشتی زیرا همیشه به عقب برمی‌گردی و رویاهای کودکی و دوران گذشته خودت را مرور می‌کنی، برای تو راه و هدف از روز نخست تا پایان یکی بوده و هست. ما هم به عقب برمی‌گردیم، به روز نخست روزنامه «وطن‌امروز»، به شروع کردن نوشتن مقالاتی متفاوت از گذشته. به نخستین مقالات و آخرین مقاله امروز، زیر آسمان آبی، خاکستری، آفتابی یا ابری و مه گرفته رویا و تلاش برای رسیدن به هدف همیشگی تفاوتی نمی‌کند. تو، من و دوستان‌مان کارمان را انجام دادیم، هر آنچه می‌توانستیم و امروز خواسته و ناخواسته به پایان رسیدیم، حالا همه چیز متوقف می‌شود، زمان خداحافظی فرا‌می‌رسد، چاره‌ای نیست، می‌پذیریم اما هیچ راهی برای دل کندن وجود ندارد، راهی برای منصرف شدن از رویایی که داشتیم وجود نخواهد داشت. کسی خداحافظی نمی‌کند، کسی وداع نخواهد کرد و رویای این داستان واقعی با چهره‌ای دیگر و در مسیری همسوی مسیر همیشگی به زندگی خود ادامه می‌دهد و این پایان تلخی است برای یک خداحافظی تراژیک، خداحافظ وطن.