میثم بشیرنژاد: به این اسامی دقت کنید: احمدرضا عابدزاده، علی‌دایی، مهدی مهدوی‌کیا، کریم باقری، خداداد عزیزی و... اینها روزگار نه‌چندان دور دنیای فوتبال بودند که هر کدام شان می‌توانند به تنهایی هزاران نفر علاقه‌مند را به استادیوم بکشانند اما همگی این افراد غایبان مسابقه ستارگان جام جهانی 98 فرانسه و 2014 برزیل بودند تا ورزشگاه همیشه مملو از جمعیت آزادی، شب آروم و بی‌تماشاگری را تجربه کند. همان تعداد اندک تماشاچیان بازی نصفه و نیمه ملی‌پوشان 98 و 2014 ورزشکارانی بودند که توسط معاون رئیس‌جمهور و تنی چند از مسؤولان تجلیل شدند. هرچند دولت روزهای پایانی خود را سپری می‌کند و به انحا و طرق مختلف می‌خواهد عملکرد مثبت خود را نشان دهد اما زمانی که می‌خواهیم به پیشکسوت و قهرمان احترام بگذاریم لااقل کاری نکنیم که شأن و شخصیت و اعتباری که سال‌ها برای آن سرمایه‌گذاری شده یک شبه در چشمان میلیون‌ها نفر بیننده تلویزیونی، کوچک و حقیر شود. در بازی شنبه‌شب بنا بود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهوری در تیم 98 فرانسه حاضر شود اما رحیمی، معاونش عنوان کرد وی به خاطر افت فشار خون نتوانسته در جمع ملی‌پوشان حاضر شود. بدون‌شک نبود ستارگان دیروز فوتبال ایران که هر کدام روزها و شب‌های بیادماندنی در ورزش ایران رقم زده بودند موجب شده بود استقبال بسیار ضعیفی از این بازی به عمل آید که همین خود موجب شد فدراسیون فوتبال و دست‌اندرکاران به یک نیمه 30 دقیقه‌ای رضایت دهند. ورزشکاران بیشتر از تماشاگران بودند
نکته حائز اهمیت بازی 30 دقیقه‌ای شنبه‌شب، جدی گرفتن بازی از سوی بازیکنان جوان تیم 2014 برزیل بود؛ جایی که نکونام، جباری، خلعتبری و... بازی را چنان جدی گرفته بودند که اگر بیننده تلویزیونی از قبل خبر نداشت فکر می‌کرد تیم‌ملی یک بازی رسمی و محکوم به برد دارد. تکل دوپای جواد زرینچه و به دنبال آن مصدومیت وی حاکی از شوک سنگین بچه‌های 2014 به پیشکسوتان خود بود و اگر چند واکنش خوب و بموقع نیما نکیسا نبود نتیجه‌ای بیش از 5 گل رقم می‌خورد.
پس از پایان نیمه اول که در واقع نیمه اول و آخر بازی نیز بود بازیکنان 2 تیم روی چمن ولو شدند و به گپ و گفت پرداختند که نشان بدهند صفا و صمیمیت بسیار مهم‌تر از برگزاری مسابقه، تقدیر و تجلیل است.
البته نباید از هیجان کاذبی که جواد خیابانی در آن تخصص دارد به راحتی گذشت. او حاشیه‌های بازی که چند برابر زمان بازی بود را به‌طور همزمان با گوینده ورزشگاه برای بیننده تلویزیونی بازگو می‌کرد که مخاطبان از لذت دوچندان دیدار ستارگان چند دهه اخیر فوتبال بی‌نصیب نمانند. ضمن اینکه خیابانی چند بار از طرف صدا و سیما و فدراسیون فوتبال و مسؤولان برگزارکننده مراسم از مردم عذرخواهی کرد اما ای‌کاش زمانی که صدای گوینده ورزشگاه به وضوح مشخص بود، ایشان سکوت می‌کردند که به مخاطب بیش از این توهین نشود. آقای گزارشگر همچنین زمانی که دوربین یک پسربچه را با لباس لیونل مسی شکار کرد به گزارش حماسه و حضور این خردسال در زمین اشاره کرد که این خود نشان می‌داد جذابیت‌های بصری با نبود و غیبت ستارگان گذشته فوتبال برای بیننده کمرنگ شده است. از سوی دیگر همان تعداد اندک تماشاگری که در ابتدای بازی آقای گزارشگر عنوان کرد بیشتر از تماشاچی‌های برخی از مسابقات لیگ هستند به یکباره پس از پایان بازی دیدیم که سکوها را خالی کردند و این نشان داد بخش عمده تماشاگران، ورزشکاران زیادی بودند که از نوجوان تا پیشکسوت تقدیر شدند.
به چه قیمتی مراسم برگزار می‌کنیم
برگزاری مراسم تقدیر و تجلیلی از این دست، آداب و شرایط خاصی دارد که متاسفانه در جامعه ما هنوز نتوانسته است جا بیفتد. وقتی تقدیری صورت می‌گیرد یعنی اینکه این فرد یا افراد لیاقت این را دارند که آبرومندانه و با احترام مورد تجلیل قرار بگیرند. شاید برخی ستارگان 98 که در ایران بودند و در مسابقه حاضر بودند پایان این قصه پرغصه را می‌دانستند که به دلایل مختلف از حضور در شنبه‌شب آزادی خودداری کرده بودند. ما می‌دانیم که دولت محترم روزهای پایانی خود را سپری می‌کند و محدودیت‌هایی هم از جمله جمع کردن بازیکنان که برخی خارج از کشور هستند وجود دارد اما نباید از نظر دور داشت که به هر قیمتی نمی‌توان آبروداری کرد. نکته دیگر، اشاره رحیمی، معاون اول رئیس‌جمهور به عدم حضور احمدی‌نژاد در مراسم بود؛ مراسمی که به پیشنهاد خود احمدی‌نژاد ترتیب داده شده بود. وقتی ساعت‌ها پیش از آغاز بازی ستارگان 98 و 2014 همه می‌دانستند، عابدزاده، دایی، خاکپور، مهدوی‌کیا، خداداد و... نیستند حتی انگیزه‌ای برای حضور رئیس‌جمهور نیز نگذاشته بود که قطعا انتظار می‌رفت آقای احمدی‌نژاد در روزهای پایانی کار خود به‌رغم خستگی‌اش به احترام پیشکسوتان در این مراسم حاضر شود. هرچند از انصاف دور است که این نکته را یادآور نشویم و آن اینکه آقایان باقری، خداداد و دایی با کمی گذشت و احترام به فوتبالدوستانی که آنها را دوست دارند می‌توانستند با حضور خود در بازی و مراسم شنبه‌شب، هم تعداد زیادی تماشاگر را به ورزشگاه بکشانند و هم اینکه پایان داستان را طور دیگری رقم بزنند. کاش فدراسیون فوتبال به جای تقدیر از همه پیشکسوتان و ورزشکارانی که مورد تقدیر و تمجید قرار گرفتند، این مراسم را به احترام والیبالیست‌ها و اعتبار ارزشمندی که این روزها در دنیا برای ایران اسلامی کسب کردند در زمان برگزاری 2 مسابقه ایران و آلمان برگزار می‌کرد که مطمئنا با توجه به استقبال خوب مردم ورزش‌دوست از والیبالیست‌ها، همه ورزشکاران 15 تا 80 ساله‌ای که در ورزشگاه خالی 120 هزار نفری تجلیل شدند در سالن 12 هزار نفری مملو از تماشاگر تجلیل می‌شدند که برای آنها جذاب‌تر و به یادماندنی‌تر بود. کوتاه سخن اینکه امید است شیوه برگزاری چنین مراسم‌هایی که در آن شأن و منزلت بسیاری از افتخارآفرینان زیرسوال می‌رود آموزنده باشد که یا مراسمی را برگزار نکنیم یا اگر قصد و هدف چنین کاری را داریم، سعی شود به بهترین وجه ممکن این کار انجام شود تا اگر زمانی به آرشیو رسانه‌های مکتوب و تصویری مراجعه کردیم خاطرمان مکدر شود. کاش فدراسیون فوتبال و مسؤولان امر کمی نیز خودشان را سرزنش کنند!