گروه اجتماعي: همزمان با آخرین روزهای هفته گذشته همایش ملی «تغییرات جمعیتی و نقش آن در تحولات گوناگون جامعه» در کشور برگزار شد و رهبر انقلاب در ديدار دست‌اندركاران برگزاري اين همايش بيانات بسيار مهمي ايراد فرمودند. رهبر انقلاب در اين ديدار با اشاره به اهميت موضوع جمعيت و ضرورت فرهنگ‌سازي براي اقناع نخبگان در ارتباط با نياز كشور به افزايش جمعيت خاطر نشان كردند: «مساله نمای جوان برای کشور یک مساله اساسی، مهم و تعیین‌کننده است و کشورهایی که در دنیا دچار پیری جمعیت شده‌اند به دشواری راه علاجی برای مشکلات ناشی از آن یافته‌اند که لازم است برای حل این مشکل کار علمی، عمیق و اساسی صورت پذیرد». پیش از این نیز ایشان بارها درباره مساله پیری جمعیت هشدار داده و تاکید کرده بودند که در آینده نه‌چندان دور با کشوری پیر مواجه خواهیم شد و باید برای پیشگیری از این رخداد از هم‌اکنون به فکر بود. متن کامل بيانات ایشان هم‌اینک پیش روی شماست.
«مساله جمعيت كه به جد هم مورد بحث و اختلاف‌نظر در جامعه است، مساله بسيار مهمى است. بلاشك از نظر سياست كلى، كشور بايد برود به سمت افزايش جمعيت؛ البته به‌نحو معقول و معتدل. همه اشكالات و ايرادهايى كه وارد مي‌شود- كه بعضى از اشكالاتى را هم كه مطرح مي‌كنند ما ديده‌ايم - قابل برطرف شدن و قابل پاسخ دادن است. آنچه مهم است اين است كه كشور ما با ظرفيت طبيعى و با ويژگى جغرافياى سياسى خود احتياج دارد به يك جمعيت بيشتر، علاوه بر اين- همان‌طور كه قبلاً هم گفتهايم- مساله نماى جوان براى كشور يك مساله اساسى و مهم و تعيين‌كننده است. آن‌طور كه اهل علم و اهل تحقيق بررسى كرده‌اند و جوانب قضيه را ملاحظه كرده‌اند و آمارها را مورد مداقه قرار داده‌اند، ما اگر چنانچه با اين شيوه‌اى كه امروز داريم حركت مي‌كنيم پيش برويم، در آينده نه‌چندان دور، يك كشور پيرى خواهيم بود كه علاج اين بيمارى پيرى هم درحقيقت در دسترس نيست؛ حالا نه [اينكه] در دسترس ما نيست، [بلكه] در دسترس هيچ كس نيست؛ يعنى امروز كشورهايى كه در دنيا دچار پيرى شده‌اند و قدرت «زاد و ولد» خودشان را از دست داده‌اند، به دشوارى مي‌شود گفت كه راه علاجى براى حل اين مشكل دارند. ما هم طبعا با همين مشكل مواجه خواهيم شد و نبايد بگذاريم به اينجا برسد البته مبانى اسلامى و تفكر اسلامى در زمينه جمعيت و افزايش جمعيت و با توجه به وضع جغرافياى سياسى منطقه و كشور جمهورى اسلامى يك چيزهاى روشن و واضحى است. همايشى كه آقايان گذاشتيد، به نظر من جزو كارهاى بسيار خوب است. يعنى ما نمي‌خواهيم اين قضيه با شعار و با «صلوات بفرستيد تمام بشود» و مانند اينها پيش ببريم، مي‌خواهيم مساله به شكل عميق و علمى حل بشود؛ گره‌هاى ذهنی‌ای كه وجود دارد باز بشود، حقيقت قضيه روشن بشود و به اعتقاد من ما مي‌توانيم اين كار را بكنيم، يعنى متفكران ما و صاحبان دانش مرتبط با مساله جمعيت- در هر بخشى از بخش‌ها- مي‌توانند در اين زمينه منطق صحيح و قابل قبولى را ارائه كنند. اين همايش البته قدم اول است، يعنى قدم ابتدايى است، [اما] از گذاشتن قانون به‌نظر من مهم‌تر است؛ چون فرهنگسازى در اين مساله مثل خيلى از مسائل ديگر اجتماعى، حرف اول را مي‌زند؛ بايد فرهنگسازى بشود كه متأسفانه امروز اين فرهنگسازى نيست، تعطيل است با اينكه حالا گفته شده، ما هم گفتهايم، ديگران هم گفته‌اند، در مجلس هم مطرح شده، بعضی‌ها هم كم و بيش اينجا و آنجا بحث مي‌كنند، لكن كار فرهنگى به معناى صحيح انجام نگرفته. به‌نظر من اين كار شما كار خوبى است، كار مناسبى است؛ منتها اكتفا نكنيد به اينكه يك ميزگردى تشكيل بشود و سخنرانی‌اى گذاشته بشود و بعد مثلاً تعدادى مقاله چاپ بشود؛ اينها كارهاى لازمى است اما ناكافى است. بايد از امكاناتى كه در كشور وجود دارد استفاده كنيد، فكر را در كشور بگسترانيد؛ آنوقت فكرى هم كه گسترش پيدا مي‌كند، بايد فكر عميق و اساسى و منطقى و قانع‌كننده براى هر كسى باشد؛ بنابراين بايد كار بشود روى اين مساله كه لابد آقايان اين كار را كرده‌ايد. من معمولا وقتى گروه‌ها و افرادى دنبال اين هستند كه مثلاً يك گردهمايى و همايشى را ترتيب بدهند، هميشه سفارش مي‌كنم، مي‌گويم شما اَمَد را نزديك قرار ندهيد يعنى فرصت قرار بدهيد براى اينكه بتوانيد كار بكنيد، تا آنچه بروز مي‌كند در اين همايش، يك چهره و نماى مطلوبى داشته باشد، آبرومند باشد. لابد آقايان اين كار را كرده‌ايد چون بحمدالله شما اهل فضل و اهل تحقيق هستيد و مؤسسه شما، مؤسسه‌اى است كه سابقه خوبى در اين زمينه‌ها دارد لكن كار را به اينجا متوقف نكنيد. جوانب قضيه را بسنجيد، ببينيد چه چيزهايى است كه موجب مي‌شود جامعه ما دچار ميل به كم‌فرزندى بشود. اين ميل به كم بودن فرزند، يك عارضه است والا انسان به‌طور طبيعى فرزند را دوست مي‌دارد. چرا ترجيح مي‌دهند افرادى كه فقط يك فرزند داشته باشند؟ چرا ترجيح مي‌دهند فقط دو فرزند داشته باشند؟ چرا زن به‌شكلى، مرد به‌شكلى پرهيز مي‌كنند از فرزنددارى؟ اينها را بايستي نگاه كرد و ديد عواملش چيست. اين عوامل را پيدا كنيد، براى علاج اين عوامل بيماری‌زا- كه به اعتقاد بنده اينها عوامل بيماری‌زاست- متخصصين و صاحبان انديشه را بخواهيد فكر كنند. فرض كنيد مثلا بالا رفتن سن ازدواج؛ خب بلاشك يكى از چيزهايى كه بارورى را محدود مي‌كند، بالا رفتن سن ازدواج است. خب، اين يكى از كارهايى است كه بايد در كشور فكر بشود. چرا سن ازدواج در كشور ما بالا رفته؟ مگر جوان 17 ساله، 18 ساله، 19 ساله، احتياج ندارد به اطفای نياز جنسى و غريزه جنسى؟ ما بايد به اين فكر كنيم. خب، از آن‌طرف مي‌گويند كه اينها خانه ندارند، شغل ندارند، درآمد ندارند. ببينيم چگونه مي‌شود كارى كرد كه همه اينها با هم جمع بشود. ما نبايد تصور بكنيم حتماً باید يك نفرى يك خانه ملكى داشته باشد، يك شغل درآمددارى داشته باشد، بعد ازدواج بكند؛ نه، اِنَ يَكونوا فُقَرآءَ يُغنِهِمُ اللهُ مِن فَضلِه؛اين قرآن است [كه] با ما دارد اينجور حرف مي‌زند. يعنى همه آن گره‌هاى ذهنی‌ای را كه وجود دارد در اين زمينه بايد شما باز كنيد، يعنى شأن شما و همايشى از اين قبيل، اين است كه بايد اين كار فكرى و علمى را بكند يعنى صرفا بيان فكر، بيان خواست و حتى شعارهايى در اين زمينه نباشد. واقعا كار بشود، كار فكرى بشود؛ عوامل كاهش جمعيت و موجبات افزايش جمعيت به‌نحو مطلوب و با اعتدال متناسب، درست سنجيده بشود، مطرح بشود [تا] اقناع بشوند افكار نخبگان. در اين زمينه خب الان عامه مردم، بعضی‌ها متدينند، بعضی‌ها متعبدند، وقتى گفته مي‌شود، مي‌روند سراغ بارورى بيشتر لكن نخبگان جامعه بايد قانع بشوند، بايد مساله را قبول كنند. اگر نخبگان قبول كردند، كار سهل مي‌شود، كار فرهنگسازى آسان مي‌شود. در اين زمينه‌ها ان‌شاءالله باید آقايان تلاش كنيد و اميدواريم ان‌شاءالله موفق باشيد. بنده همچنان معتقدم كشور ما كشور 75 ميليونى نيست؛ كشور ما كشور 150 ميليونى است؛ حالا ما دست‌كم را گرفتيم گفتيم 150 ميليون؛ بيشتر هم مي‌شود گفت. قطعا اين كشور با اين سطح وسيع، با اين تنوع آب‌وهوايى، با اين امكانات فراوان زيرزمينى، با اين استعداد بالقوه علمى كه در اين كشور وجود دارد، مي‌تواند يك كشور پرجمعيتى باشد و ان‌شاءالله خودش هم اين جمعيت را اداره كند؛ يعنى همچنان كه ما فكر مي‌كنيم كه اگر 5،4 بچه افتاد روى دوش يك خانواده وضع زندگي‌شان چگونه خواهد شد، فكر اين را هم بكنيد كه اين 5،4 بچه وقتى بزرگ شدند و كارى پيدا كردند و شغلى پيدا كردند چه كمكى مي‌توانند به پيشرفت كشور بكنند يعنى اين را هم بايد فكر كرد. يك نگاه مقلدانه‌اى به زندگى غربى يا به زندگى اروپايى وجود داشته كه به اينجاها منتهى شده و ميراث آن به ماها رسيده؛ ما هم در يك برهه‌اى از زمان غفلت كرديم، كارى كه بايد انجام بدهيم انجام نداديم.
در حالی‌كه امروز در [بعضى از] همين كشورهاى غربى از كاهش بارورى دارند زيان می‌بينند و پشيمانند و در بعضى از كشورهاى غربى مطلقا كاهش بارورى وجود ندارد؛ يعنى خانواده‌هاى پرجمعيت، مثلا خانواده آمريكايى با 12- 10 بچه، چطور خانواده ايرانى [كه] مي‌خواهد از او تقليد كند بايد حتماً يك بچه داشته باشد يا دو بچه! كه اين الان وجود دارد و گزارش‌ها و خبرها از اين واقعيت به ما اطلاع مي‌دهد. ان‌شاءالله كه موفق و مؤيد باشيد.»