زهرا قزیلی: مارش نظامی خبر از تشییع پیکرهایی را می‌دهد که روی دوش افراد قرار گرفته‌اند، آینه شکسته و هزار تکه شده و هر یک به قد خویش قدری از نور را می‌تاباند، هریک از پیکرها پاره‌ای از خورشید را حکایت می‌کنند. آنها حکایت از روزگاری دارند که آینه‌ها پی در پی در روزگار سرد، زمین را در تابش خورشید مکرر غرقه کردند. شهدای گمنام حکایتی عجیب است بر دوش مردم که عده‌ای از آنها زیر تابوت‌ها حسین حسین سر می‌دهند و عده‌ای به نظاره ایستاده‌اند. تابوت‌ها به داخل دانشگاه هدایت می‌شوند و مارش عزا نواخته می‌شود. عکس‌های شهدای گمنام بر دست مادران داغدار است که اشک نمی‌ریزند اما در این روزگار عده‌ای غبطه به حال شهدا می‌خورند و به روزگار خود می‌گریند. شاید اگر صدای «کات» مسعود ده‌نمکی را نمی‌شنیدم پی به حضور در پشت صحنه فیلم سینمایی «معراجی‌ها» نمی‌بردم. باصدای پشت بلندگو که به همه خسته نباشید می‌گفت به خود آمدم و دیدم بیش از 700 هنرور در ورودی پژوهشکده هواشناسی حاضر شدند و تابوت‌ها را حمل می‌کنند. چهره سرشناس میان این جمع عزادار لاله صبوری است که در دستانش عکس شهید سیدجواد هاشمی را حمل می‌کند. اصغر نقی‌زاده در هدایت گروه هنرور به دستیاران ده‌نمکی کمک می‌کند، او با لباس مشکی در میان صفوف عزادار قرار دارد. نمی‌دانم اول رزمنده بود بعد بازیگر شد یا بالعکس اما بحق شمایل رزمنده در سینما را دارد و از جان و دل مایه می‌گذارد.گروه آماده می‌شوند تا صحنه‌ای که سکانس تشییع پیکر شهدای گمنام است را دوباره و با کرین فیلمبرداری کنند، پلاکاردها دوباره روی دست قرار می‌گیرند.«عشق یعنی استخوان و یک پلاک». پمپ گلاب دوباره فعال می‌شود و همه چیز برای ضبط این صحنه مهیاست. محوطه باز پژوهشکده را به قصد حضور در داخل سالن اصلی ترک می‌کنم. صورت‌های زخمی و خون‌آلود بازیگران حکایت از درگیری میان 2 گروه در این صحنه دارد. تفاوت میان 2 طیف از دانشجویان با هنر چهره‌پردازی به وضوح دیده می‌شود، جوان‌های دانشجو، برخی امروزی و برخي چهره‌های بسیجی که هر دو گروه صورت‌هایشان خبر از درگیری می‌دهد. گودرزی دستیار کارگردان به تعدادی از دانشجویان صحنه بعدی را توضیح می‌دهد تا به محض ورود شهدا با حالت اعتراض از سالن خارج شده و به سمت محوطه حرکت کنند. بازیگران اصلی فیلم که در صحنه فینال آن حضور دارند هریک آماده شدند تا برای فینال جلوی دوربین بروند. رضا رویگری، نیما شاهرخ‌شاهی، دانیال عبادی، بهاره افشاری، علی صادقی، سمانه پاکدل، سیدمهرداد ضیایی، حسین مهری، کاوه خداشناس، امیر نوری و حدیثه تهرانی همگی آماده حضور در صحنه فینال هستند. ابتدا دانشجویان رشته هنرهای تجسمی با اعتراض وارد محوطه دانشگاه شده، سپس بازیگران سرشناس هریک در جای خود قرار می‌گیرند. سکوت در میان این جمعیت حاکم می‌شود و فینال فیلم با حضور بازیگران فیلمبرداری می‌شود. اجساد شهدا در میان محوطه در مقابل بنر شهید آوینی، شهید همت، شهید باکری، خرازی و دانش قرار گرفته و دفن می‌شوند و مقابل آنها بنر شهید حجت‌الاسلام محمود حسینی که نقش آن را رضا توکلی در فیلم برعهده دارد نصب شده است. پس از حضور در ضبط صحنه‌های مربوط به تشییع، سراغ بازیگران و کارگردان می‌روم و به این فکر می‌کنم در برابر پاره‌های آینه تمام هستی خود را به نظاره می‌نشینیم و ای‌کاش از من و منیت‌های وجودی‌مان دست بشوییم تا خورشید خداوندی به تمام وجودمان جلوه‌گر شود. گزارشی از پشت صحنه فیلم ـ سریال معراجی‌ها
«عشق یعنی استخوان و یک پلاک...!»
زهرا قزیلی: مارش نظامی خبر از تشییع پیکرهایی را می‌دهد که روی دوش افراد قرار گرفته‌اند، آینه شکسته و هزار تکه شده و هر یک به قد خویش قدری از نور را می‌تاباند، هریک از پیکرها پاره‌ای از خورشید را حکایت می‌کنند. آنها حکایت از روزگاری دارند که آینه‌ها پی در پی در روزگار سرد، زمین را در تابش خورشید مکرر غرقه کردند. شهدای گمنام حکایتی عجیب است بر دوش مردم که عده‌ای از آنها زیر تابوت‌ها حسین حسین سر می‌دهند و عده‌ای به نظاره ایستاده‌اند. تابوت‌ها به داخل دانشگاه هدایت می‌شوند و مارش عزا نواخته می‌شود. عکس‌های شهدای گمنام بر دست مادران داغدار است که اشک نمی‌ریزند اما در این روزگار عده‌ای غبطه به حال شهدا می‌خورند و به روزگار خود می‌گریند. شاید اگر صدای «کات» مسعود ده‌نمکی را نمی‌شنیدم پی به حضور در پشت صحنه فیلم سینمایی «معراجی‌ها» نمی‌بردم. باصدای پشت بلندگو که به همه خسته نباشید می‌گفت به خود آمدم و دیدم بیش از 700 هنرور در ورودی پژوهشکده هواشناسی حاضر شدند و تابوت‌ها را حمل می‌کنند. چهره سرشناس میان این جمع عزادار لاله صبوری است که در دستانش عکس شهید سیدجواد هاشمی را حمل می‌کند. اصغر نقی‌زاده در هدایت گروه هنرور به دستیاران ده‌نمکی کمک می‌کند، او با لباس مشکی در میان صفوف عزادار قرار دارد. نمی‌دانم اول رزمنده بود بعد بازیگر شد یا بالعکس اما بحق شمایل رزمنده در سینما را دارد و از جان و دل مایه می‌گذارد.گروه آماده می‌شوند تا صحنه‌ای که سکانس تشییع پیکر شهدای گمنام است را دوباره و با کرین فیلمبرداری کنند، پلاکاردها دوباره روی دست قرار می‌گیرند.«عشق یعنی استخوان و یک پلاک». پمپ گلاب دوباره فعال می‌شود و همه چیز برای ضبط این صحنه مهیاست. محوطه باز پژوهشکده را به قصد حضور در داخل سالن اصلی ترک می‌کنم. صورت‌های زخمی و خون‌آلود بازیگران حکایت از درگیری میان 2 گروه در این صحنه دارد. تفاوت میان 2 طیف از دانشجویان با هنر چهره‌پردازی به وضوح دیده می‌شود، جوان‌های دانشجو، برخی امروزی و برخي چهره‌های بسیجی که هر دو گروه صورت‌هایشان خبر از درگیری می‌دهد. گودرزی دستیار کارگردان به تعدادی از دانشجویان صحنه بعدی را توضیح می‌دهد تا به محض ورود شهدا با حالت اعتراض از سالن خارج شده و به سمت محوطه حرکت کنند. بازیگران اصلی فیلم که در صحنه فینال آن حضور دارند هریک آماده شدند تا برای فینال جلوی دوربین بروند. رضا رویگری، نیما شاهرخ‌شاهی، دانیال عبادی، بهاره افشاری، علی صادقی، سمانه پاکدل، سیدمهرداد ضیایی، حسین مهری، کاوه خداشناس، امیر نوری و حدیثه تهرانی همگی آماده حضور در صحنه فینال هستند. ابتدا دانشجویان رشته هنرهای تجسمی با اعتراض وارد محوطه دانشگاه شده، سپس بازیگران سرشناس هریک در جای خود قرار می‌گیرند. سکوت در میان این جمعیت حاکم می‌شود و فینال فیلم با حضور بازیگران فیلمبرداری می‌شود. اجساد شهدا در میان محوطه در مقابل بنر شهید آوینی، شهید همت، شهید باکری، خرازی و دانش قرار گرفته و دفن می‌شوند و مقابل آنها بنر شهید حجت‌الاسلام محمود حسینی که نقش آن را رضا توکلی در فیلم برعهده دارد نصب شده است. پس از حضور در ضبط صحنه‌های مربوط به تشییع، سراغ بازیگران و کارگردان می‌روم و به این فکر می‌کنم در برابر پاره‌های آینه تمام هستی خود را به نظاره می‌نشینیم و ای‌کاش از من و منیت‌های وجودی‌مان دست بشوییم تا خورشید خداوندی به تمام وجودمان جلوه‌گر شود. ارسال نظر
پربیننده