سارا شکری: گذشت 3 دهه از انقلاب اسلامی نشان داده است که حاکمیت (فارغ از دولت‌های مستقر) همواره با رافت و عطوفت با اهالی فرهنگ و هنر برخورد کرده و نظام جمهوری اسلامی ایران بر خلاف نظام دیگر کشورهای دنیا که دم از آزادی می‌زنند درباره اهالی فرهنگ و هنر به درستی و با عطوفت رفتار کرده است. نمونه بارز آن فعالیت گسترده بازیگران در فتنه 88 علیه انقلاب و نظام جمهوری اسلامی بود که تعدادی از هنرمندان به سردمداری «خانه سینما» با جریان فتنه همراه شدند اما باز هم حاکمیت در نظام جمهوری اسلامی با عطوفت برخورد کرد. نمونه‌های بارز آن فعالیت هانیه توسلی، باران کوثری، پگاه آهنگرانی، حمید فرخ‌نژاد، افشین هاشمی و... در طول 4 سال گذشته است. هیچ‌یک از این افراد نه تنها ممنوع‌الکار نبودند بلکه هر یک از آنها در عرصه‌های مختلف از جمله سینما، تئاتر و تلویزیون مشغول به فعالیت بوده و تعدادی از آنها جایزه سیمرغ بلورین جشنواره فیلم فجر را نیز به دلیل هنرشان و نمایش درست کاراکترها توانستند کسب کنند که با واکنش‌هایی نیز مواجه شد اما در دولت گذشته این افراد جایزه سیمرغ را در بزرگ‌ترین جشن سینمای ایران به دست گرفتند. اما در دولت جدید معاون وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در گفت و‌گویی با يك روزنامه تاکید کرده است: «جلسه مشترکی با وزیر محترم اطلاعات، جناب آقای دکتر علوی و معاونان وزارت اطلاعات داشتیم؛ معاونانی که به بخش فرهنگ مربوط هستند شروع به صحبت کردند و من گفتم آقای جنتی اگر شما را قبل از ما می‌شناختند، حتما شما را به‌جای بنده منصوب می‌کردند. موضوع مورد بحث شما را هم عنوان کردیم که بحمدالله کارگشا بود. آقای علوی و معاونان ایشان نگاهی روشن به عرصه فرهنگی دارند. در گذشته در جاهای مختلف نگاهی حاکم بود که الان دیگر این نگاه نیست. آقای علوی به نکته مهمی اشاره کردند و از ایشان اجازه گرفتم آن جمله را نقل کنم. ایشان معتقدند: «ما امنیت را برای فرهنگ می‌خواهیم نه بر فرهنگ. نمی‌خواهیم فرهنگ را امنیتی کنیم. می‌خواهیم برای اهالی فرهنگ امنیت ایجاد کنیم که در فضایی امن کار کنند و نمی‌خواهیم فضای امنیتی را بر فرهنگ حاکم کنیم.» این نکته را باید به حجت‌الله ایوبی یادآور شد. سینماگرانی که ممنوع‌الکار هستند جعفر پناهی و محمد رسول‌اف هستند که با حکم قطعی دادگاه به اتهام محرز شده اقدام علیه امنیت کشور و فعالیت تبلیغی علیه نظام به زندان و محرومیت محکوم شدند. اما همین افراد توانستند آثاری را بسازند و در جشنواره‌های مختلف از جمله برلین و کن به نمایش بگذارند. همه ما می‌دانیم اگر نهادهای امنیتی می‌خواستند از فعالیت آنها جلوگیری کنند به راحتی امکان‌پذیر بود اما باز هم این افراد که علیه امنیت ملی فعالیت کردند مورد عطوفت و لطف نظام قرار گرفتند. شاید در ذهن خواننده این سوال مطرح شود که چرا «پگاه آهنگرانی» مورد عطوفت قرار نگرفت باید به این نکته توجه داشت پگاه آهنگرانی همانگونه که ده‌نمکی در نامه‌اش اشاره کرد حکمش به دلیل مساله دیگری صادر شده است که خانواده‌اش برای حفظ آبرو مجبور شدند آن را عنوان نکرده و خود را پشت نام ده‌نمکی پنهان کنند. هر انسان آگاهی می‌تواند به این تحلیل برسد که اگر پگاه آهنگرانی به دلیل اقدام علیه امنیت ملی محکوم به 18 ماه حبس تعزیری شد، چگونه بالاترین جایزه ملی کشور را به دست او در جشنواره سی و یکم فیلم فجر سپردند! اما این نکته حایز اهمیت است، حجت‌الله ایوبی در شرایطی درباره سینماگران ممنوع‌الکار صحبت می‌کند که محکومیت این افراد ربطی به وزارت اطلاعات ندارد، این محکومیت با حکم قضایی است. ایشان اگر قصد حل مشکل را داشتند باید به سراغ قوه قضائیه می‌رفتند تا وزیر اطلاعات. به نظر می‌رسد ایوبی تنها از این افراد، پلکانی در جهت دیده شدن فراهم آورده است در حالی که او با ورود به حوزه سینما هیچ برنامه دقیق و مشخصی ارائه نداد و پس از بیش از 2 ماه از ریاست او در سازمان سینمایی هیچ برنامه خاص و دقیقی ارائه نداده است. او تنها خانه سینما را باز کرد که به نظر خودش کارش به عنوان رئیس سازمان سینمایی به پایان رسیده است این درحالی است که میان صنوف قانونی و صنوف خانه سینما اختلافات عمیق‌تر شد و با تشکیل مجامع عمومی صنوف در خانه سینما، خانه سینمای ایرانیان و صنوف قانونی واکنش نشان می‌دهند. به نظر می‌رسد رئیس سازمان سینمایی با استفاده از نام سینماگران ممنوع‌الکار جایگاهی را در میان اهالی فرهنگ و هنر برای خود فراهم می‌کند این درحالی است که اگر واقعا قصد کمک به افراد ممنوع‌الکار را داشت باید به سراغ قوه قضائیه می‌رفت. حجت‌الله ایوبی موضوع را چنان مطرح کرده است که وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی، به مثابه تصویری که محمد رسول‌اف در فیلم «دست نوشته‌ها نمی‌سوزند» ارائه کرده است، در گذشته و حال مشغول پاییدن هنرمندان بوده است. آیا این سخن آقای ایوبی غیرمطلع، اطواری و به نوعی سیاه‌نمایی در مورد دستگاه امنیتی کشور نیست؟