حسین جوادی: شاید اگر کارل مارکس زنده بود به جای پرداختن به اوضاع نابسمان اقتصاد سرمایه‌داری جهان، الگوریتمی را برای سرمایه‌گذاری در زمینه فوتبال طراحی می‌کرد و آنتی‌تزی را در مقابل پدیده «فلورنتينو پرسیسیم» مطرح می‌کرد. پدیده خانمان‌سوزی که الگوی مدیریتی در فوتبال روز دنیا را از حالت اعتدال خارج کرده و بالانس بازار مالی فوتبال را تحت تاثیر خود قرار داده است. این پدیده شوم بیش از آنکه فوتبال اروپا را تحت تاثیر قرار دهد کالای صادراتی شده برای کشورهای جهان سوم و الگوی مدیریتی که روز به روز مدیران فوتبال را از اصل پرداختن به اصول ساختارها و اهمیت دادن به بنزین سبز پایه‌ها دور کرده است. این روزها این درد مشترک در فوتبال خودمان آنقدر به چشم می‌خورد که به هیچ‌وجه نمی‌توان از کنار آن به راحتی گذشت و مدیران ارشد تیم‌های لیگ برتری آنقدر در معرض این رفتارهای مدیریتی غربی قرار گرفته‌اند که حتی سابقه چندین ساله‌شان را نیز زیر سوال می‌برد. به قول یادداشت‌های ابراهیم افشار، زنده باد شرف بر باد رفته نسلی که هیچ چیزی نداشت جز دلی بزرگ و ایمانی سترگ و اوف باد بر این ورزش پست مدرن هزاره سوم که از قهرمانان محبوب ما آدمک‌های دریده‌ای می‌سازد که هیچ خلوصی ندارند. چند روز گذشته صمد مرفاوی در مصاحبه‌های با یکی از خبرگزاری‌ها با کنایه عنوان کرده بود فتح‌الله‌زاده بیش از روحانی با سفرای خارجی دیدار می‌کند! انگار در روزهایی که جهان در تب سیاست بین‌الملل ایران می‌سوزند مدیران ارشد فوتبال باشگاهی در ایران نیز ترجیح می‌دهند همین خط‌مشی را دنبال کنند! اما آیا تمام واقعیت همین است و آیا تمام پتانسیل مدیری به نام علی فتح‌الله‌زاده‌خویی در این نوع مدیریت قرار گرفته؟ واقعا در روزهایی که ستاره‌هایی چون آندو تیموریان به دلیل عدم پرداخت بدهی باشگاه با حالت قهر تمرینات را تحریم می‌کنند، پرداختن به مساله راه‌اندازی باشگاه اسکی یا دیدار با سفیر برزیل و سوییس می‌تواند خروجی برای باشگاه استقلال داشته باشد؟ علی فتح‌الله‌زاده را نباید دست‌کم گرفت، این مدیر فوتبالی که عمر مدیریتش به سال 1375 بازمی‌گردد آنقدر افتخارات برای آبی‌های پایتخت کسب کرده که به هیچ‌وجه نمی‌توان زحماتش را نادیده گرفت. خبرنگار جوان روزنامه اطلاعات آنقدر خوش‌شانس بود که شاهین اقبال او را به سمت و سوی کارهای کلان مدیریتی در ورزش سوق دهد و این جوان شهرستانی را تبدیل به یکی از قطب‌های تاثیرگذار در فوبتال داخلی بکند. استعداد شگرف او در ارتباط گرفتن و روابط همان سال‌هایی که منجر به ترانسفر شدن بازیکنان جوان استقلال از کشورهای عربی حوزه خلیج‌فارس گرفته تا غربی‌ترین نقطه اروپا تماما دستاوردهایی است که حاجی فتح‌الله برای استقلالی‌ها انجام داده است. حالا با گذشت زمان همه چیز تغییر کرده، گرد سپیدی روی موها و محاسن او نشسته و وقتی تاریخ مدیریتی استقلال را زیرورو می‌کنید می‌بینید حتی تیمسار خسروانی هم به اندازه حاجی فتح‌الله آبی‌ها را به اوج فوتبال ایران نرسانده است. 3 قهرمانی در لیگ، 4 قهرمانی در جام حذفی و یک نایب‌قهرمانی در جام باشگاه‌های آسیا همان نکاتی است که بر هیچ کس پوشیده نیست ولی افسوس که مدیر کهنه‌کار اسیر غربی‌بازی مدرنیته در فوتبال شده و کشتی به گل نشسته مالی استقلال را نمی‌تواند سکانداری کند. در روزهایی که حتی خود هواداران نیز امیدی به قهرمانی این فصل استقلال ندارند خیلی‌ها می‌گویند مدیران وقت توان اداره درست باشگاه را ندارند و چه روزگاری بکری بود که در اوج تهیدستی در فوتبال ستاره‌هایمان را صادر می‌کردیم و نوعی درآمدزایی داشتیم، فوتبالمان هر روز تولید مثل داشت و شکم گرسنه فوتبال عربی، آلمانی و اتریشی سیر نمی‌شد از بلعیدن ستاره‌های جوان و گمنام ما، آن هم در لیگ‌های اصلی و بازی رودر رو با ستاره‌هایی چون بکام، رونالدو ازاریا، مالدینی، ماتئوس و... نه اینکه در لیگ‌های سوم و چهارم فوتبال درجه دوم اروپا! وقتی اینها را مرور می‌کنید می‌بینید رقیب حاجی هم وقتی وعده‌های ابهام‌برانگیز می‌دهد همین می‌شود که می‌بینید! چشم و همچشمی، رفت و آمدها و پروازهای خارجی با این اوضاع و شرایط وخیم ارز با این شرایط رو به بحران مالی فوتبال ایران و بدن هیچ خروجی مثبت، حتی تایلندی‌های «بوم‌بوم» نیز از ما جلو افتاده‌اند چه برسد به دیگران. و اینها همه نتایج یک الگوی اقتصادی نارس و ناقص غربی است که گریبان فوتبال ما را گرفته است.