یکی از نیرنگ‌های اتاق فکر سیستم سرمایه‌داری تلاش برای خالی‌کردن عقبه ذهنی تنها رقیب جدی آن در جهان یعنی سیستم اسلامی است. خط اول این جنگ رسمی هدف قرار دادن بخش ظلم‌ستیزانه تفکر اسلامی است. قول حکیمانه رهبر انقلاب اسلامی به درستی زیربنای تفکر اسلامی- الهی برای اداره امور انسان را در «نه به ظلم و نه به ظالم» تبیین نمود چرا که اصالت روابط فعلی میان جوامع انسانی در تقسیم‌بندی جهان به بخش زورمندان و ظلم‌پذیران است. مبارزه با هر آنکه بر طبل بیداری می‌کوبد نوعی تلاش برای پایداری بخشیدن به سیستم ظالمین محسوب می‌شود. اینجا دیگر مهم نیست پروژه در مصر توسط مبارک سال‌ها اجرایی شود و در پایان با سقوط دولت اخوان‌المسلمین تلاش شود پرونده اسلام‌خواهی در این کشور مختومه شود یا بحرینی‌ها را با انگ‌های فرقه‌ای سرکوب کنند. ظالم تنها می‌تواند در برابر موج عدالت‌خواهی به یک منطق بی‌پایه چنگ بیندازد و آن استراتژی «زور» است! پس آنها که «ظلم‌ستیزی» را از ابتدا ترویج کرده‌اند برای چنین سیستمی از همه انواع بشر خطرناک‌تر هستند. حال اگر ظلم ستیز‌ترین کشور جهان که سال‌هاست الگوی سایرین اعم از مسلمان و غیرمسلمان بوده به ناگاه تصمیم به «مصالحه» با مظهر سیستم ظلم‌مدار سرمایه‌داری ـ شیطان بزرگ ـ بگیرد این کمکی به سیستم رو به افول و به چالش کشیده شده غرب محسوب می‌شود در اندازه «شکسته شدن بت بزرگ مقاومت»!
می‌گوید «گنده لات را بزن باقی حساب کار دست‌شان می‌آید!» قطعا اینجا منظور از مثال چنین نیست که ایران نیز به عنوان یک قطب قدرت خود تبدیل به زورگویی متکی به برتری نظامی یا اقتصادی شود بلکه آنچه در اینجا موجب برتری ایران اسلامی است قدرت فربه فکر سیستماتیک اسلامی است که توسط امام‌خمینی(ره) از قرآن و سنت و مکتب اهل بیت(ع) استخراج شد و به صورت عملی به عنوان الگویی جهانی مطرح شد. به این ترتیب با عقب‌نشینی ایران از «فکر و مدل اداره ایرانی- اسلامی» دوام سیستم سرمایه‌داری دست‌کم تا روزی که مجددا براساس پیش‌بینی برژینسکی ملت‌ها از درون بر ضد سیستم قیام کنند در امان خواهد بود البته بخشی از اندیشمندان غربی همچون فوکویاما و برنارد لوئیس رویارویی نهایی این دو سیستم را غیرقابل اجتناب می‌شمارند.
ادامه در صفحه 12