دکتر حسن هانی‌زاده: در آمریکا رویکرد سیاست خارجی، اقتصادی، دموکراسی و امنیت ملی به طور کلی بر 4 مکتب اساسی بنیان نهاده شده است. نخست مکتب همیلتون که اعتقاد دارد اقتصاد باید زیربنای اصلی آمریکا را تشکیل دهد زیرا بدون وجود یک ساختار اقتصادی قدرتمند آمریکا نخواهد توانست به یک امنیت ملی پایدار دست پیدا کند. لذا همواره مساله سلطه بر منابع نفتی جهان و افزایش توانمندی‌های اقتصادی و حفظ ارزش دلار بخشی از سیاست‌های پیروان مکتب همیلتون بوده و هست. مکتب دیگر معروف است به ویلسون که تفکرات دموکرات‌ها از آن نشأت می‌گیرد. پیروان ویلسون بر گسترش دموکراسی در جهان تاکید دارند. به همین دلیل معمولا دموکرات‌ها بر ایجاد نظام نزدیک به مردمسالاری اما وابسته به آمریکا توجه دارند. مکتب سوم جفرسون است و تقویت نهادهای مدنی و حفظ حقوق شهروندی ایالات متحده را سر لوحه قرار می‌دهد. سرانجام مکتب چهارم یا مکتب جکسون است که می‌گوید باید به هر قیمتی شده مقدم بر همه چیز امنیت ملی آمریکا را حفظ کرد. دولتمردان و دیپلمات‌های آمریکایی از قرن بیستم تاکنون سیاست‌های خود را دست‌کم بر یکی از این 4 مکتب بنیان گذاشته‌اند که در این بین غالب جمهوریخواهان با پیروی از فلسفه مکتب جکسونی، هیچ معیاری برای رابطه با سایر کشورها قائل نیستند مگر حفظ امنیت ملی آمریکا. پس از آن نیز بیش از هر چیز اقتصاد ایالات متحده مورد توجه آنها قرار داشته است. آنچه از این مقدمه نتیجه گرفته می‌شود این نکته مهم و حیاتی است که در هر حال هیچ گاه مبنای سیاست خارجی آمریکا بر اساس منافع و ارزش‌های کشورهای دیگر تعيين نمی‌شود، خواه دوست باشند، خواه دشمن! پس ساکنان کاخ سفید چه ما شعار «مرگ بر آمریکا» سر دهیم چه نه، تغییری در رویکردی که از پیش طبق مکاتب چهارگانه‌شان در قبال ما اتخاذ کرده‌اند، ایجاد نمی‌کنند. «مرگ بر آمریکا» ادبیاتی است که از زمان پیروزی انقلاب اسلامی و با توجه به پیشینه دشمنی آمریکا با ملت ایران به کار بسته شده و به یک الگوی محبوب برای بسیاری ملت‌های مسلمان و آزاده جهان بدل شده است. با توجه به اینکه آمریکایی‌ها در طول 60 سال گذشته و از زمان جنگ دوم جهانی به این سو به دنبال غنایم به جامانده از جنگ بوده‌اند پس توجه خاصی به ایران داشته‌اند و کودتای انگلیسی مرداد 1332 اوج توحش آنها در رابطه با کشور و مردم ما بوده است. این توهین بزرگي به حیثیت ملتی ریشه‌دار مثل ما محسوب می‌شد. لذا پس از پیروزی انقلاب 57، انتخاب شعار «مرگ بر آمریکا» تصمیمی هوشمندانه از سوي بنیانگذار جمهوری اسلامی، امام خمینی(ره) به حساب می‌آمد که باعث اعاده حیثیت ملت ما شد. ملت ایران نیز این شعار را در حقیقت به عنوان بخشی از ادبیات سیاسی نوین خود در عرصه بین‌المللی مطرح کرد. تحمیل جنگ و تحریم به جمهوری اسلامی ایران در ادامه انقلاب از سوی آمریکا و همدستانش نشان می‌دهد «شعار مرگ بر آمریکا» با هوشمندی انتخاب شده و امام(ره) از همان ابتدا به خوبی نسبت به توطئه‌های دشمن آگاه بودند. آمریکایی‌ها حتی علیه همپیمانان خود در ناتو هم جاسوسی و توطئه‌چینی می‌کنند. آنها علیه همه ملت‌ها دست به جاسوسی می‌زنند و هزینه‌های ده‌ها میلیارد دلاری که در این راستا صورت می‌گیرد نشان‌دهنده رویه تغییر‌ناپذیر‌شان است. اشغال سفارت ایالات متحده در تهران در روز 13 آبان 58 توسط دانشجویان انقلابی، اقدامی عملی برای متوقف کردن جاسوسی‌ها و توطئه‌چینی‌های دشمن بود. حال که 34 سال از حماسه اشغال لانه‌جاسوسی می‌گذرد با نگاهی به گذشته درمی‌یابیم که شعار «مرگ بر آمریکا» در وهله اول شعاری علیه ظلم و ستم جائران زمان بوده است و این انگیزه‌ای شده است برای مردم آزاده جهان تا با تکرار این شعار راه استقلال و عدم وابستگی را بازکنند. برای بسیاری از ملت‌های تحت‌سلطه، «مرگ بر آمریکا» شعاری معنادار است که در اعتراض به دیکتاتورهای خودشان سر داده می‌شود. من شخصا با حذف این شعار در مجامع و مراسم مخالفم. فریاد «مرگ بر آمریکا» تنها زمانی متوقف خواهد شد که آمریکایی‌ها از رفتار گذشته خود عذرخواهی کنند و زخم‌ها و هزینه‌هایی که جنگ تحمیلی به ملت ایران به بار آورده را جبران سازند. همچنین آنها باید اموال و دارایی‌های ملی ما را که بلوکه کرده‌اند، آزاد کنند و دست به شفاف‌سازی در رابطه با ایران بزنند اگرنه رابطه با آمریکا بدون هر یک از این پیش‌شرط‌ها، قابل قبول نیست. متاسفانه پس از مطرح‌شدن مساله برقراری رابطه با آمریکا در ماه‌های اخیر عده‌ای تصور کرده‌اند که اگر رابطه برقرار شود همه مشکلات خود به خود حل خواهد شد در حالی که ما در دوران رژیم پهلوی بالاترین سطح رابطه را با واشنگتن داشتیم ولی تمام مشکلات ما به همان دوران مربوط می‌شود. نباید چشممان را به سوءاستفاده‌های کاخ سفید از روابطش با برخی کشورهای منطقه ببندیم که چگونه از دلارهای نفتی عربستان و قطر برای کشتار مردم بی‌گناه سوریه و لبنان و تخریب این کشورها استفاده شد. تا وقتی جنایات آمريكا در خاطر ما زنده است، راهی نداریم جز اینکه فریاد بزنیم: «زنده باد، مرگ بر آمریکا!»