اعدام انقلابي «هژير» (1328 ش) در جريان انتخابات دوره شانزدهم مجلس شوراي ملي، جمعيت فدائيان اسلام با حمايت آيت‌الله كاشاني، ليست افراد مورد نظر خود را براي شركت در انتخابات ارائه دادند اما هيچ‌كدام ازآنان در ميان افراد انتخاب شده براي مجلس قرار نگرفتند. در اين ميان، انگشت اتهام به سوي عبدالحسين هژير، وزير دربار شاهنشاهي نشانه رفت. هژير كسي بود كه پس از شهريور 1320ش به عنوان وزير مقتدر دربار كاملاً به اوضاع مسلط بود و مورد اعتماد شاه قرارداشت. با اين ديدگاه، سيدحسين امامي، از اعضاي مركزي فدائيان اسلام، مامور شد تا در نخستين موقعيت مناسب، هژير را ترور كند. از اين رو، فدائيان اسلام كه هژير را ابزار دست رژيم پهلوي ميدانستند براي از ميان برداشتن وي برنامهريزي كردند و او را در سيزدهم آبان 1328 ش در مسجد سپهسالار اعدام انقلابي كردند.
تبعيد امام خميني به تركيه (1343 ش)
كابينه اسدالله علم در مهرماه 1342 به دستور شاه، پيشنهاد آمريكا مبني بر اعطاي مصونيت قضايي به اتباع آمريكا را به صورت يك لايحه قانوني در هيات دولت تصويب كرد و در اوايل 1343ش از تصويب مجلس شوراي ملي و سنا نيز گذشت. وقتي اين خبر محرمانه به امام رسيد، ايشان تصميم گرفتند حقايق را به مردم گفته و آنها را از فاجعه بزرگي كه به دست رژيم به وقوع پيوسته بود، باخبر كنند. بنابراين پس از تبادل نظر با علماي بزرگ حوزه، در چهارم آبان 1343 با ايراد نطقي تاريخي، رژيم را رسوا كرده و مفاسد كاپيتولاسيون را مطرح نمودند. به دنبال اعتراض شديد و گسترده امام خميني عليه تصويب لايحه اعطاي حق كاپيتولاسيون به اتباع آمريكايي مقيم ايران، ماموران مسلح شاه، نيمه‌شب سيزدهم آبان 1343، خانه امام را در قم محاصره كرده و از بالاي ديوار، وارد منزل شدند. آنان امام را دستگير و با اتومبيل به تهران منتقل كردند و از آنجا مستقيماً به تركيه تبعيد نمودند. اين تبعيد با واكنش شديد اقشار مردم مواجه شد و تظاهرات بسياري در شهرها به راه افتاد.
كشتار دانشآموزان در تهران (1357 ش)
در 13 آبان 1357، صدها دانشآموز و دانشجو در چهاردهمين سالگرد تبعيد حضرت امام خميني(ره) به تركيه، در دانشگاه تهران گرد آمدند تا بار ديگر پيوندشان را با رهبر بتشكن خويش به جهان اعلام نمايند. در ابتدا چند گلوله حاوي گاز اشكآور به سمت آنان پرتاب گرديد و با رساتر شدن شعارهاي تجمعكنندگان، تيراندازي نيز آغاز شد. اين درگيريها صبح و بعدازظهر ادامه يافت و دشمنان اسلام را بيش از پيش به رسوايي و شكست كشاند. در اين فاجعه، 56 تن شهيد و صدها نفر مجروح شدند.
تسخير لانه جاسوسي آمريكا (1358 ش)
با پيروزي انقلاب اسلامي، باران توطئهها باريدن گرفت و شيطان بزرگ، آمريكا با دخالتهاي آشكار و پنهان، سعي در ايجاد جريانهاي انحرافي در نهضت مردمي داشت. همچنين در سراسر كشور بويژه در دانشگاهها حركتهايي صورت ميگرفت تا جوّ سياسي جامعه را پيچيده كرده و به نفع آمريكا به پيش ببرند. در چنين شرايطي دانشجويان مسلمان پيرو خط امام، با درك فرمايش امام مبني بر اينكه همه گرفتاريهاي ما از آمريكاست، به عنوان لبيك به بيانات امام و وادار كردن آمريكا به استرداد شاه و اموال ملت ايران، سفارت آمريكا در تهران را به تصرف خود درآورند. فرداي آن روز، امام، حركت دانشجويان را تاييد كردند و آن را انقلابي بزرگ‌تر از انقلاب اول خواندند.
هلاكت «اسحاق رابين» (1995م)
دوران نخست وزيري اسحق رابين با مذاكرات مستقيم اعراب و رژيم صهيونيستي مقارن گرديد. اين مذاكرات توانست تا حد زيادي قبح سازش با رژيم اشغالگر قدس را نزد دولتهاي عرب از بين ببرد. رابين در دوران نخست‌وزيري خود دست ياسر عرفات، رئيس سازمان آزادي بخش فلسطين را پس از سه دهه دشمني، فشرد؛ با شاه اردن علناً پيمان دوستي منعقد كرد و با سوريه و لبنان، وارد مذاكرات مستقيم صلح شد. همچنين در دوران زمامداري رابين، تحريم اقتصادي چهل و چند ساله شش كشور عرب شوراي همكاري خليج فارس نيز خاتمه يافت. اگر چه اين اتفاقات مرهون شرايط خاص پس از بحران اشغال كويت توسط عراق و جنگ نفت بود، ولي در نظام رهبري اسرائيل به عنوان پيروزي حزب متبوع رابين شناخته شد. سرانجام اسحاق رابين، اين عنصر فاسد رژيم غاصب صهيونيستي در 4 نوامبر 1995م توسط يك يهودي افراطي به ضرب گلوله در 73 سالگي به هلاكت رسيد.