شبی در بیابان مکه از بی‌خوابی پای رفتنم نماند. سر بنهادم و شتربان را گفتم دست بدار از من. پای مسکین پیاده چند رود؟
کز تحمل ستود ه شد بختی
تا شود جسم فربهی لاغر
لاغری مرده باشد از سختی
ساربان گفت ای برادر! حرم در پیش است و حرامی در پس. اگر رفتی، بردی و گر خفتی مردی.
خوش است زیر مغیلان به راه بادیه خفت
شب رحیل، ولی ترک جان بباید گفت