علی البرزی: در این گپ و گفت کوتاه حجت‌الاسلام شبیری‌زنجانی، عضو جامعه وعاظ تهران از دغدغه‌های این روزهایش در حوزه اخلاق در بین مردم و مسؤولان مطالبی را بیان کرده است. ***
حاج‌آقا شبیری‌زنجانی! به نظر شما در کجا کم‌کاری داشته‌ایم که این روزها شاهد وضعیت نامناسبی در بحث اخلاق هستیم؟
متاسفانه در سال‌های گذشته مشاهده شد که نوعی گفتار خاصی در سخنان برخی افراد سیاسی و صاحب‌نفوذ در سیاست حاکم شد و این گفتار به تدریج در جامعه و بین بدنه فعال مردم هم نفوذ کرده است. نوعی گفتار خاص که بر مبنای تهمت، افترا، بی‌اخلاقی و رعایت نکردن حریم خصوصی افراد بود.
رسیدن به یک مقام یا منصب چقدر در شکل‌گیری بی‌اخلاقی نقش دارد؟
این یک موضوع اثبات شده است، اولین موضوعی که پس از انتصاب به سراغ یک مقام یا مسؤول بلندپایه می‌آید، شیطان است. معتقدم در سال‌های گذشته برخی مدیران که در ورطه بی‌اخلاقی‌ها گرفتار شدند، به دلیل حب دنیا و قرار گرفتن در مسند ریاست و گرفتار شدن در غرور بود. در موارد بسیاری مشاهده شده که برخی از افرادی که به سمت یا مقامی در کشور می‌رسند، بدون توجه به ملاحظات و شرایط کشور، برخی مطالب غیرواقعی را از طریق تریبون‌های رسمی اعلام می‌کنند که بیان این موارد، باعث از بین رفتن آرامش روانی مردم در جامعه می‌شود.
شما از نزدیکان حاج‌آقا مجتبی تهرانی هستید، منش و رفتار این عالم ربانی در حوزه اخلاق چطور بود؟
در زمان حیات این استاد اخلاق بارها از صداوسیما برای پخش مستقیم برنامه‌های حاج‌آقا مجتبی درخواست شد اما ایشان به شخصه علاقه‌ای به این موضوع نداشتند و تنها نوارهای صوتی جلسات اخلاق این عالم ربانی دست به دست در بین مردم جابه جا می‌شود. خوب به یاد دارم سال‌ها پیش حاج آقا مجتبی یک خانه‌ای را با قیمت 150 تومان اجاره کردند و این اجاره خانه سال‌ها ادامه داشت و هر سال به جای اینکه رقم این اجاره‌خانه بیشتر شود، به دلیل رفتارها و منش خوب حاج‌آقا مجتبی هر سال صاحبخانه مقدار اجاره‌خانه را پایین می‌آورد و هر سال صاحبخانه به دلیل حفظ حراست عالی از خانه‌اش بیشتر رغبت پیدا کرد تا حاج‌آقا را در خانه نگه دارد. سال‌ها پیش تعدادی از اساتید اخلاق، پایه اولیه کلاس‌های درس اخلاق را در جامعه نهادینه کردند و جلسات اخلاق تا چند سال پیش هم به صورت گسترده در محلات توسط وعاظ معروف برای مردم و مسؤولان برگزار می‌شد اما این روزها نه‌تنها برگزاری اینگونه جلسات کمرنگ شده بلکه از ظرفیت خوبی به نام مسجد هم غافل شده‌ایم. هم کلاس‌های اخلاق باید بیشتر شود و هم فرهنگ توصیه و امر به معروف به یکدیگر باید در جامعه احیا شود.