گروه ورزشي: پرداختن به میلان دهه نود برای آنهایی که دوران نوجوانی شان را با این تیم سپری کردند بسیار لذت بخش است. یک نوستالژی خاص به حساب می‌آید. یادش بخیر! روزگار کودکی، دیدن یک مثلث عشق همگان را به فوتبال دوصد چندان کرد. این مثلث 2 ضلع سیاه داشت و یک ضلع سفید. اضلاع سیاه این مثلث فرانک ریکارد و رود گولیت بودند و ضلع سفید هم مارکو فان‌باستن که عمر فوتبالش مستجعل بود و چه حیف! این مثلث رویایی و البته هلندی درتیم میلان ایتالیا می‌درخشید. میلان اما آن روزها روی نیمکت دون فابیو کاپلو را داشت، آریگو ساچی مدیر فنی بود. و به این جمع اضافه کنید بارزی را، آنچلوتی را، تاسوتی را و مالدینی را. آن روزها میلان آنقدرجام گرفت و انسجام داشت که پر بیراه نیست اگر ادعا کنیم، برلوسکونی هیز و هوس‌باز هنوز هم دارد نان آن دوران طلایی میلان را می‌خورد. این روزها میان اهل فوتبال دعواست که میلان ۹۰میلادی بهتر بود یا بارسلونای2013؟! بارسای امروز قشنگ‌تر از میلان دیروز توپ را می‌چرخاند، اما میلان دیروز اسطوره‌تر بود. آن میلان شاید اندازه این بارسلونا جام نگرفت اما انسجام بیشتری داشت. مرادم از «جام» و «انسجام» بازی با کلمات نیست، بلکه بازی زیبای میلان در دهه 90 است که هنوز بعد از۲۰سال ازخاطره اهل فوتبال محو نشده. برای قضاوت بهتر و اصولی‌تر فوتبال بارسلونا نیز باید۲۰سال صبر کنیم، خداکند «تیکی‌تاکا» علاوه بر جام، انسجام هم داشته باشد. آنچه برای ما میلان دهه ۹۰را تداعی می‌کند همچنان بارسلوناست. این بار به جای مثلث: ریکارد، گولیت، فان‌باستن، مثلث:ژاوی، اینیستا و مسی طلایه‌دار نوستالژی فوتبالی خواهند شد و کاپیتان پویول یاد کاپیتان بارزی را برای ما زنده می‌کند، بارسلونا اما دیمیتریو آلبرتینی را ندارد و به همین دلیل میلان۹۰اسطوره‌تر بود. در تفاوت ۲ مثلث میلان و بارسلونا باید به ۲نکته اشاره کرد. یکی اینکه مثلث میلان یک هافبک (ریکارد) داشت با 2 مهاجم (گولیت، فان‌باستن) اما مثلث بارسلونا 2 هافبک (ژاوی،اینیستا) دارد با یک مهاجم (مسی). دیگری اینکه مثلث میلان در دل خود یک ضلع مخفی داشت که آن آلبرتینی طراح اصلی حملات میلان بود. مثلث بارسا این ضلع در سایه را ندارد و دقیقا از همین رو است که «تیکی‌تاکا» گاهی قفل می‌کند و زیبا بازی نمی‌کند. فابیو کاپلو جایی در خاطرات خود از میلان دهه ۹۰ گفته است:آن روزها مثلث میلان ۳ضلع داشت متشکل از ریکارد، گولیت و فان‌باستن، اما این ۳ضلع هرگز به هم وصل نمی‌شدند، اگر دیمیتریو آلبرتینی نبود. فابیو آنگاه می‌خندد و ادامه می‌دهد و طعنه‌زنان از خبرنگار می‌پرسد: این تنها مثلثی در جهان بود که فی‌الواقع ۴ضلع داشت! اما مثلث بارسلونا فقط ۳ضلع دارد! به یاد آن فینال رویایی
وقتی در رقابت جام باشگاه‌های اروپا در سال 89-1988 رودگولیت و مارکو فان‌باستن 2 گل برای میلان به ثمر رساندند، سومین قهرمانی این تیم در لیگ قهرمانان اروپا رقم زدند. شاگردان آریگو ساچی در آن سال به مصاف استوابخارست، قهرمان 3 دوره پیش جام باشگاه‌های اروپا رفتند و توانستند این تیم را به نتیجه 4 هیچ مغلوب کنند. نتیجه‌ای که سبب شد تا میلانی‌ها جام را در نوکمپ، بارسلونا بالای سر ببرند. میلانی‌ها که تا سال 1988 و طی دهه 60 ، 2 بار قهرمانی در جام باشگاه‌های اروپا را در کارنامه خود داشتند برای بردن سومین جام باشگاه‌های اروپا، نزدیک به 3 دهه منتظر ماندند. برد 4 بر صفر میلان در برابر استوابخارست، نتیجه با ارزشی بود که در نوکمپ بارسلونا و در میان ازدحام 80 هزار تماشاچی بدست آمد. در آن شب به یاد ماندنی در بارسلونا، رودگولیت و مارکو فان‌باستن گل‌های میلان را به ثمر رساند تا میلانی‌ها شاهد پیروزی‌ای بی‌چون و چرا باشند. رودگولیت بازیکن هلندی تیم آ.ث میلان موفق شد در دقایق 18 و 38 بازی دروازه استوا را باز کند و فان‌باستن در دقایق 28 و 46 بازی گل‌هایش را وارد دروازه حریف کرد تا به این ترتیب، استوا چهارتایی شود. این درست شبیه همان نتیجه‌ای بود که میلان در مرحله نیمه نهایی مقابل رئال‌مادرید گرفت وقتی رئال‌مادرید را با نتیجه 5 بر صفر در سان‌سیرو در هم کوبید. 5 گلی که توسط کارلو آنچلوتی، فرانک ریکارد، گولیت، فان‌باستن و روبرتو دونادونی و حمایت مالی سیلویو برلوسکونی، همچنین با مدیریت آریگو ساچی بدست آمد. در حقیقت، برد با تعداد گل زیاد، یکی از ویژگی‌های تیم آ.ث میلان است که اغلب میلانی‌ها در مسابقات به هوادارانشان هدیه می‌دهند. حریف رومانیایی میلان در آن رقابت‌ها توانسته بود از سد حریفانی چون اسپارتا پراها، اسپارتک موسکوآ، گوتنبرگ و گالاتاسارای ترکیه بگذرد و به مرحله فینال برسد. اما میلان فوق‌العاده بود و در مرحله نیمه نهایی شکست را بر رئال‌مادرید تحمیل کرد و در نهایت هم بر مردان آنجل لوردانسکو غلبه کرد. در حقیقت، ساچی با فرانکو باره‌سی، کاپیتان میلان و سازمان‌دهنده خط دفاع، پائولو مالدینی، مدافع کناری جوانی که رو به جلو بازی می‌کرد، تیمی با سبک بازی هجومی تشکیل داده بود که در فوتبال سری A ایتالیا کمتر دیده شده بود. در کنار اینها مثلث هلندی تیم میلان، فرانک ریکارد، رود گولیت و مارکو فان‌باستن کمک کردند تا میلان در سال 1988 علاوه بر قهرمانی باشگاه‌های دسته اول ایتالیا، جام باشگاه‌های اروپا را نیز برای هوادارانش به ارمغان بیاورد. آ.ث میلان سال بعد نیز توانست از قهرمانی‌اش در جام باشگاه‌های اروپا دفاع کند و همچنان در صدر بماند. علاوه بر اینها، میلان با ساچی توانست در سال‌ها 1990 نیز به قهرمانی در جام باشگاه‌های جهان و نیز قهرمانی سوپرجام اروپا برسد که البته این اوج رویای برلوسکونی، رئیس این باشگاه و نمایش یک فوتبال استاندارد بود که به ندرت جام باشگاه‌های اروپا شاهد آن بوده است.