۱۹/آبان/۱۴۰۵
|
۲۳:۳۸

حکایت

یکی از بزرگان را به محفلی اندر همی ستودند و در اوصاف جمیلش مبالغه می‌کردند. سربرآورد و گفت: من آنم که من دانم.
شخصم به چشم عالمیان خوب منظر است
وز خبث باطنم سر خجلت فتاده پیش
طاووس را به نقش و نگاری که هست خلق
تحسین کنند و او خجل از پای زشت خویش
ارسال نظر
captcha
پربیننده