علی ژکان، فیلمساز باسابقه سینمای ایران که در کارنامه فعالیت‌های خود ساخت فیلم «سایه به سایه» را به ثبت رسانده است در پاسخ به سوال خبرنگار «وطن‌امروز» مبنی بر اینکه چرا مخاطب این روزها به ژانر پلیسی معمایی توجه ندارد و بیشتر به فیلم‌های ملودرام اقبال نشان می‌دهد، گفت: قبل از اینکه مخاطب را مقصر بدانیم باید به این نکته توجه داشته باشیم که مشکل جدی فیلم‌های خارج از دایره ملودرام، مشکلات زیادی است که با سانسور و ممیزی دارند. سانسور به نظر من مشکل اصلی است که تبعات آن، موجب عدم فروش و اقبال مخاطب می‌شود، البته این تنها عامل نیست اما یکی از اصلی‌ترین عواملی است که شرایطی را ایجاد می‌کند که مسائل بعدی را به همراه دارد. وی در ادامه گفت: ذائقه مخاطب سینما به طورتاریخی به ملودرام نزدیک است تا با گونه‌های دیگر فیلم در سینما، به همین دلیل ما در ژانرهای دیگر تمرین زیادی نداشتیم چه رسد به ژانر معمایی پلیسی. کارگردان فیلم تحسین‌شده «مادیان» در ادامه گفت: پلیس به معنای پلیس مدرن یا شهری یک شخصیت وارداتی به ایران بوده و ما ناگزیر بودیم این شخصیت و ضوابطی که حول مسائل پلیس است را ایرانیزه کنیم و در این مسیر مشکلاتی داشتیم. پلیسی که از فرنگ به ایران آمد دارای شاخصه‌هایی بود که وقتی آن را ایرانی کردیم مشکل جدی این بود که نمی‌توانستیم به پلیس در ابعاد واقعی که مردم آن را قبول و باور کنند، نزدیک شویم زیرا ممیزی اجازه نمی‌داد به شخصیت‌هایی که واقعی باشند بپردازیم. او درباره مشکلات ساخت فیلم «گناهکاران» از این حیث گفت: یکی از مشکلات قریبیان که زحمات زیادی برای ساخت فیلم متحمل شده این است که از ابتدا شخصیت پلیس منفی را جزو شخصیت‌های اصلی قرار داده و فیلم از همان ناحیه نیز آسیب دیده زیرا به دلیل ممیزی نمی‌توانست درست آن را طرح کند و باید راه‌حلی برای گرفتن نمایش فیلم پیدا می‌کرد. این شرایط ناخوشایند باعث می‌شود فیلم آسیب ببیند. وی در ادامه گفت: ما به دلیل ممیزی محکوم هستیم پلیس را خوب و کلیشه‌اي نشان دهیم كه تماشاگر ارتباط برقرار نمی‌کند. ما نمی‌توانیم در آثار پلیسی شخصیت‌های خاکستری با ابعاد مثبت و منفی نشان دهیم و برای تصویر ابعاد منفی پلیس دست ما باز نیست همین امر باعث می‌شود به کار آسیب برسد. ژکان درباره تاثیر تولیدات تلویزیونی بر باور مخاطبین گفت: تلویزیون بیشترین تاثیر را می‌توانست داشته باشد. تلویزیون و سینما از یک دستور پیروی می‌کنند، دوستان معتقدند اگر شخصیت پلیس را با نکات منفی و مثبت به نمایش بگذاریم باعث بروز مسائل اجتماعی می‌شود و نگرانی‌هایی را در پی خواهد داشت. دوستان معتقدند این نوع نگاه و افشاگری تبعات خوبی برای جامعه ندارد با این معیار و استدلال فیلمساز با دایره‌ای از محدودیت‌های شدید ممیزی مواجه می‌شود و ناگزیر به سمت پررنگ کردن بخش معمایی این سینما می‌رود و از سینمای پلیسی فاصله می‌گیرد و به سوی معمایی، اکشن‌سازی و هیجان‌سازی هدایت می‌شود. نقاط ضعف و قوت پلیس با هم به نمایش درآید
کارگردان فیلم پلیسی «سایه به سایه» در جهت سالم‌سازی رابطه پلیس با مخاطب گفت: اگر ما آزادی را در ساخت فیلم‌ها بیشتر کنیم و مردم احساس کنند یک پلیس نقاط ضعف و قوتش با هم گفته می‌شود همچنین پلیس یک نیروی قهار و دست‌نیافتنی و ترسناک نیست این نگاه تصحیح می‌شود. اگر فیلمساز اجازه داشته باشد به پلیس نگاه واقعی کند، این نگاه تصحیح می‌شود. اگر پلیس به‌گونه‌ای نمایش داده شود که بیش از هر چیز یک انسان است و دچار خطا و اشتباه می‌شود یا شخصیت منفی داشته باشد رابطه مردم با پلیس درست‌تر می‌شود. سالم‌سازی رابطه مخاطب با پلیس در این است که دایره ممیزی‌ها را برداریم یا اگر نمی‌خواهیم برداریم، این دایره را وسعت دهیم.