بنیتس: حالا صحبت از قهرماني سخت‌تر شده است
شکست رنگ پریده‌ترین لیورپول
سانتیاگو برنابئو یک چیز بود و آنفیلد چیزی دیگر. اینکه تیم «رافا بنیتس» با شکست دادن رئال‌مادرید در سرزمین مادری‌اش یک گام دیگر به سومین فینال لیگ قهرمانان با لیورپول آن هم فقط در پنج سال نزدیک می‌شود اصلا و ابدا مساله کوچکی نیست اما این موفقیت نمی‌تواند پاسخی مناسب به هواداران خشمگین ریورساید باشد که شنبه عصر می‌خواستند بدانند چرا لیورپول بهترین بخت قهرمانی در لیگ برتر جزیره پس از 19 سال را با شکست مقابل میدلزبورو از دست داد؟
حتی اگر آنها «رنگ پریدگی» اجباری لیورپول را به عنوان یک فرض مقدماتی بپذیرند، بازهم باور این قضیه که مدعی یک ماه پیش قهرمانی فصل 9-2008 لیگ برتر حالا نه‌تنها با فاصله‌ای بعید از منچستر یونایتد در مکان دوم قرار گرفته بلکه بعید نیست چلسی هیدینک با عبور از بحران، همین دلخوشی تعقیب صدرنشین تا انتهای فصل را هم از لیورپول بگیرد. رنگ پریدگی اجباری سرخ‌ها به‌واسطه دوری تقریبا یک هفته‌ای شاگردان بنیتس از خانه بود. آنها از یکشنبه هفته قبل که به مادرید پرواز کرده بودند تا دیروز صبح دیگر به بندر لیورپول بازنگشته بودند. پس از پیروزی بر رئال مادرید، کاروان لیورپول از مادرید مستقیما راهی بندر نیوکاسل شد تا شنبه عصر در مقابل میدلزبورو قرار بگیرد. دیداری که در پایان آن حتی هواداران بورو هم پیروزی آسان سرخ‌های بندر شمال شرقی به سرخ‌های بندر غربی انگلستان را باور نداشتند. لیورپول با پوشیدن لباس دوم خود به رنگ آبی آسمانی و از آن بدتر فوتبالی بی‌منطق و پیش‌پا افتاده، رنگ‌پریده‌تر از هر زمان دیگری به نظر می‌آمد. آنها به سادگی با گل تونجای شانلی مهاجم ترک میزبان و گل به خودی ژابی آلونسو هافبک خودشان باختند و این امکان را به منچستر یونایتد دادند تا بدون کوچک‌ترین دغدغه و عذاب وجدان نسبت به اینکه این آخر هفته در کورس لیگ برتر حضور ندارد، پا به فینال و دیشب کارلینگ کاپ در ويمبلی بگذارد. یونایتد حالا با هفت امتیاز بیشتر و تفاضل‌گل بهتر نسبت به لیورپول آن هم با وجود یک بازی کمتر در حال دستیابی به دومین رکورد «سه قهرمانی پیاپی» لیگ برتر از زمان روی کارآمدن فرگوسن است. آنها با چنان قدرتی به پیش می‌تازند که دیگر نه تحول چلسی با هیدینک برایشان اهمیتی دارد، نه تساوی بدون گل آرسنال و نه حتی شکست نزدیک‌ترین تعقیب‌کننده‌شان در خانه میدلزبورو. شکست بنیتس در مقابل تیم ته‌جدولی گرت ساوت‌گیت آنقدر عجیب بود که حتی کسی حوصله تعمق در این نکته را نداشت که آرسنال تمام‌هجومی آقای ونگر با یک تساوی بدون‌گل دیگر مثل روزگاری نتیجه می‌گیرد که آرسنال سمبل فوتبال دفاعی بود و در واقع از سال 1994 تاکنون هرگز توپچی‌‌ها چنین رکوردی در گل نزدن‌های متوالی در لیگ برتر را تجربه نکرده بودند. حتی خود ساوت گیت پس از پیروزی آسان بر مدعی رنگ‌پریده با دهان باز به نتیجه به دست‌آمده می‌نگریست: «این پیروزی باید حجم ناباورانه‌ای از اعتماد به نفس را به بازیکنانمان تزریق کرده باشد». وقتی پس از شکست از رافا بنیتس پرسیدند که چگونه لیورپولی که دومین فاتح انگلیسی برنابئو در تاریخ لیگ قهرمانان است تنها پس از چهار روز چنین نتيجه را در مقابل تی‌ساید (لقب میدلزبورو) قعرنشین وا می‌دهد؟ او به لکنت زبان افتاده بود: «توضیحش دشوار است». و بعد شاهد یک اعتراف تلخ از سوی سرمربی اسپانیایی بودیم: «اگر تا پیش از این مسابقه صحبت کردن درباره قهرماني دشوار بود حالا حتی سخت‌تر هم شده است. ما باید قبل از رویارویی دوباره با رئال به مسابقه بعدی‌مان با ساندرلند بیندیشیم». لیورپول در هفت مسابقه اخیر، 11 امتیاز از دست داده است و پرسش اینجاست که چگونه چنین تیمی می‌تواند در برنابئو که از یک هفته مانده به شروع سال نوی میلادی تا به امروز در لالیگا حتی یک امتیاز از دست نداده نتیجه‌ای تاریخی خلق کند. شاید بخشی از تقصیرات شکست مقابل میدلزبورو به گردن مصدومیت‌هایی انداخته شوند که آلبرت ویرا و یوسی بنایون، 2 موتور محرک دو سمت خط میانی را از بنیتس گرفتند و او را مجبور ساختند به «نبی ال‌زهر» مراکشی نخستین شانس تجربه حضور در لیگ برتر را اعطا کند. رافا بنیتس ساعتی پیش از مسابقه شنبه بعد‌ازظهر بار دیگر تاکید کرده بود که قراردادی جدید با لیورپول منعقد نخواهد کرد مگر اینکه نسبت به آینده مالکیت باشگاه دلگرم شود. صبح همان روز لیورپول رسما جدایی «ریک پری» مدیر اجرایی باشگاه و یکی از بزرگ‌ترین موانع سر راه بنیتس برای کنترل تمام و کمال اداره تیم را اعلام کرده بود و بنیتس اصرار داشت تا با تردید درباره امضای یک قرارداد چهارساله جدید با باشگاه مساله ماندن یا رفتنش از آنفیلد را مستقل از رابطه نه‌چندان جالبش با «ریک پری» جلوه دهد. با این حال نمی‌توان بر نگرانی حقیقی مرد اسپانیایی نسبت به آینده مالکیت باشگاه هم چشم بست. «تام هیکس» مالک آمریکایی لیورپول سبزترین چراغ ممکن را به بنیتس نشان داده تا او را در آنفیلد نگاه دارد و این به معنای آگاهی هیکس از میزان محبوبیت بنیتس روی سکوهای آنفیلد است، تا آنجا که میلیاردر آمریکایی نه تنها «پری» مدیر اجرایی خود را که از بسیاری اسرار باشگاه آگاه است برکنار می‌کند بلکه به درخواست سرمربی اسپانيايي برای کسب اختیارات بیشتر در خرید و فروش‌های باشگاه و تیم‌های پایه واکنشی مثبت نشان می‌دهد. گزارش
بنیتس: حالا صحبت از قهرماني سخت‌تر شده است
شکست رنگ پریده‌ترین لیورپول
سانتیاگو برنابئو یک چیز بود و آنفیلد چیزی دیگر. اینکه تیم «رافا بنیتس» با شکست دادن رئال‌مادرید در سرزمین مادری‌اش یک گام دیگر به سومین فینال لیگ قهرمانان با لیورپول آن هم فقط در پنج سال نزدیک می‌شود اصلا و ابدا مساله کوچکی نیست اما این موفقیت نمی‌تواند پاسخی مناسب به هواداران خشمگین ریورساید باشد که شنبه عصر می‌خواستند بدانند چرا لیورپول بهترین بخت قهرمانی در لیگ برتر جزیره پس از 19 سال را با شکست مقابل میدلزبورو از دست داد؟
حتی اگر آنها «رنگ پریدگی» اجباری لیورپول را به عنوان یک فرض مقدماتی بپذیرند، بازهم باور این قضیه که مدعی یک ماه پیش قهرمانی فصل 9-2008 لیگ برتر حالا نه‌تنها با فاصله‌ای بعید از منچستر یونایتد در مکان دوم قرار گرفته بلکه بعید نیست چلسی هیدینک با عبور از بحران، همین دلخوشی تعقیب صدرنشین تا انتهای فصل را هم از لیورپول بگیرد. رنگ پریدگی اجباری سرخ‌ها به‌واسطه دوری تقریبا یک هفته‌ای شاگردان بنیتس از خانه بود. آنها از یکشنبه هفته قبل که به مادرید پرواز کرده بودند تا دیروز صبح دیگر به بندر لیورپول بازنگشته بودند. پس از پیروزی بر رئال مادرید، کاروان لیورپول از مادرید مستقیما راهی بندر نیوکاسل شد تا شنبه عصر در مقابل میدلزبورو قرار بگیرد. دیداری که در پایان آن حتی هواداران بورو هم پیروزی آسان سرخ‌های بندر شمال شرقی به سرخ‌های بندر غربی انگلستان را باور نداشتند. لیورپول با پوشیدن لباس دوم خود به رنگ آبی آسمانی و از آن بدتر فوتبالی بی‌منطق و پیش‌پا افتاده، رنگ‌پریده‌تر از هر زمان دیگری به نظر می‌آمد. آنها به سادگی با گل تونجای شانلی مهاجم ترک میزبان و گل به خودی ژابی آلونسو هافبک خودشان باختند و این امکان را به منچستر یونایتد دادند تا بدون کوچک‌ترین دغدغه و عذاب وجدان نسبت به اینکه این آخر هفته در کورس لیگ برتر حضور ندارد، پا به فینال و دیشب کارلینگ کاپ در ويمبلی بگذارد. یونایتد حالا با هفت امتیاز بیشتر و تفاضل‌گل بهتر نسبت به لیورپول آن هم با وجود یک بازی کمتر در حال دستیابی به دومین رکورد «سه قهرمانی پیاپی» لیگ برتر از زمان روی کارآمدن فرگوسن است. آنها با چنان قدرتی به پیش می‌تازند که دیگر نه تحول چلسی با هیدینک برایشان اهمیتی دارد، نه تساوی بدون گل آرسنال و نه حتی شکست نزدیک‌ترین تعقیب‌کننده‌شان در خانه میدلزبورو. شکست بنیتس در مقابل تیم ته‌جدولی گرت ساوت‌گیت آنقدر عجیب بود که حتی کسی حوصله تعمق در این نکته را نداشت که آرسنال تمام‌هجومی آقای ونگر با یک تساوی بدون‌گل دیگر مثل روزگاری نتیجه می‌گیرد که آرسنال سمبل فوتبال دفاعی بود و در واقع از سال 1994 تاکنون هرگز توپچی‌‌ها چنین رکوردی در گل نزدن‌های متوالی در لیگ برتر را تجربه نکرده بودند. حتی خود ساوت گیت پس از پیروزی آسان بر مدعی رنگ‌پریده با دهان باز به نتیجه به دست‌آمده می‌نگریست: «این پیروزی باید حجم ناباورانه‌ای از اعتماد به نفس را به بازیکنانمان تزریق کرده باشد». وقتی پس از شکست از رافا بنیتس پرسیدند که چگونه لیورپولی که دومین فاتح انگلیسی برنابئو در تاریخ لیگ قهرمانان است تنها پس از چهار روز چنین نتيجه را در مقابل تی‌ساید (لقب میدلزبورو) قعرنشین وا می‌دهد؟ او به لکنت زبان افتاده بود: «توضیحش دشوار است». و بعد شاهد یک اعتراف تلخ از سوی سرمربی اسپانیایی بودیم: «اگر تا پیش از این مسابقه صحبت کردن درباره قهرماني دشوار بود حالا حتی سخت‌تر هم شده است. ما باید قبل از رویارویی دوباره با رئال به مسابقه بعدی‌مان با ساندرلند بیندیشیم». لیورپول در هفت مسابقه اخیر، 11 امتیاز از دست داده است و پرسش اینجاست که چگونه چنین تیمی می‌تواند در برنابئو که از یک هفته مانده به شروع سال نوی میلادی تا به امروز در لالیگا حتی یک امتیاز از دست نداده نتیجه‌ای تاریخی خلق کند. شاید بخشی از تقصیرات شکست مقابل میدلزبورو به گردن مصدومیت‌هایی انداخته شوند که آلبرت ویرا و یوسی بنایون، 2 موتور محرک دو سمت خط میانی را از بنیتس گرفتند و او را مجبور ساختند به «نبی ال‌زهر» مراکشی نخستین شانس تجربه حضور در لیگ برتر را اعطا کند. رافا بنیتس ساعتی پیش از مسابقه شنبه بعد‌ازظهر بار دیگر تاکید کرده بود که قراردادی جدید با لیورپول منعقد نخواهد کرد مگر اینکه نسبت به آینده مالکیت باشگاه دلگرم شود. صبح همان روز لیورپول رسما جدایی «ریک پری» مدیر اجرایی باشگاه و یکی از بزرگ‌ترین موانع سر راه بنیتس برای کنترل تمام و کمال اداره تیم را اعلام کرده بود و بنیتس اصرار داشت تا با تردید درباره امضای یک قرارداد چهارساله جدید با باشگاه مساله ماندن یا رفتنش از آنفیلد را مستقل از رابطه نه‌چندان جالبش با «ریک پری» جلوه دهد. با این حال نمی‌توان بر نگرانی حقیقی مرد اسپانیایی نسبت به آینده مالکیت باشگاه هم چشم بست. «تام هیکس» مالک آمریکایی لیورپول سبزترین چراغ ممکن را به بنیتس نشان داده تا او را در آنفیلد نگاه دارد و این به معنای آگاهی هیکس از میزان محبوبیت بنیتس روی سکوهای آنفیلد است، تا آنجا که میلیاردر آمریکایی نه تنها «پری» مدیر اجرایی خود را که از بسیاری اسرار باشگاه آگاه است برکنار می‌کند بلکه به درخواست سرمربی اسپانيايي برای کسب اختیارات بیشتر در خرید و فروش‌های باشگاه و تیم‌های پایه واکنشی مثبت نشان می‌دهد. ارسال نظر
پربیننده