شروين طاهري: بامداد دوم ماه مه 2011 ساعت کمی از یک گذشته بود که اوباما اولین خمیازه را کشید. رو کرد به وزیر دفاع شانزده ستاره که بغلش نشسته بود و گفت: «رابرتِ(****!) پس چرا هیچ اتفاقی نمی‌افتد؟ پس بن‌لادن کو؟ بوش عقب افتاده 10 سال پیش 11 سپتامبر یک فیلمی ساخت که خود ما هم نزدیک بود باورش کنیم اما تو چی؟... ژنرال گیتس بدون اینکه حتی سرش را از روی صفحه لب‌تاپ بردارد خیلی بی‌تفاوت گفت:« قربان! وقتی همه بودجه مخفی جنگ روانی را می‌دهید خانم میشل که با کاترین بگلو و بن‌افلك موازی‌کاری کنند، دیگر از این بهتر نمی‌شود فیلم ساخت.» آقای رئیس‌جمهور که فکر نمی‌کرد وزیرش در حضور آن همه آدمی که در اتاق ویدئوکنفرانس کاخ سفید بودند این طور سکه یک پولش کند، سرش را انداخت پايین و داشت لبش را می‌گزید و فکر می‌کرد چه جواب بدهد که جو بایدن به دادش رسید: «خب رابرت بهتر است بحث را خانوادگی نکنیم. حالا می‌بینیم که فیلم‌های ميشل واقعی‌تر از آب درمی‌آیند یا مال تو.» و بعد یک چشمک به اوباما که سرش را بلند کرده بود زد. اوباما سریع منظور معاونش را خواند و با خودش فکر کرد: «آره رابرت! دوره دوم می‌فرستمت بری پهلوی زنت.» بعد ناگهان با صدای جیغ هیلاری کلینتون که آن طرف میز نشسته بود به خودش آمد. صدای انفجار اتاق را پر کرده بود و همه به جز رابرت گیتس به صفحه تلویزیون ته اتاق خیره شده بودند. هزاران کیلومتر آن طرف‌تر از واشنگتن یک هلیکوپتر با آرم نیروی ضربت ویژه ایالات متحده SEALTeam6 داشت با همه سرنشینانش در آتش می‌سوخت... سناریوی بالا بر اساس تصاويري است که در همان روز ماموریت قتل بن‌لادن همراه خبر کشته‌شدن رهبر القاعده در ابوت‌آباد پاکستان توسط کاخ سفید منتشر شد. عکس اصلی همه اهالی کاخ سفید را در حال تحیری زائدالوصف نشان می‌دهد. رنگ اوباما پریده و هیلاری کلینتون دستش را جلوی دهانش گذاشته و همه می‌دانیم که آن شب در ابوت‌آباد یکی از هلیکوپتر‌های آمریکا با کماندوهای داخلش منفجر شد و سوخت. پاتریک هنینگسن، ستون‌نویس گلوبال ریسرچ به شوخی یا جدی نوشت، فیلم اکشن اوباما نه یک افتخار برای او بلکه تکرار افتضاح سال 1979 (1358 شمسی) جیمی کارتر در تلاش برای آزادی گروگان‌های آمریکایی در تهران بود. واقعه‌ای که ما از آن به «طوفان شن» یاد می‌کنیم.
اما اگر آن شب اسکادران هوایی نیروی ضربت یانکی‌ها مقهور خشم الهی شدند این بار چه کسی آنها را به آتش کشید؟ باز هم شن‌ها یا بن‌لادن یا شايد هم یک کارگردان ناشی به اسم رابرت گیتس؟! این ابهام برطرف نمی‌شود مگر اینکه در همین راستا سومین حادثه سقوط هلیکوپتر را بررسی کنیم. البته این بار سرنشینان همان‌هایی بودند که ظاهرا در حادثه دوم در آن هلیکوپتر سالم مانده بودند و به گفته اوباما و گروه فیلمسازی‌اش موفق شده بودند بن‌لادن را در آن منزل حفاظت‌شده شکار کنند. مساله اینجاست که گروه ضربت ویژه ارتش آمریکا SEALTeam6 گروهی هستند که هر کسی بیرون از پنتاگون تنها بعد از مرگ‌شان می‌تواند آنها را شناسایی کند. آنها کماندوهایی فوق‌حرفه‌ای هستند ـ به همان حرفه‌ای‌گری بازیگران هالیوودی ـ که حتی کسی نباید چهره‌شان را در حین عملیات شناسایی کند و در دوره‌های چند ماهه که به ماموریت‌های مختلف می‌روند ارتباط‌شان با خانواده و اعضای عادی ارتش کاملا قطع است.
به همین دلیل دنیا فقط زمانی فهمید که آن به اصطلاح قهرمانان که بن‌لادن یا ماکت او را در رختخواب به رگبار بسته بودند، چه کسانی هستند که هلی‌کوپترشان چند ماه بعد در افغانستان سقوط کرد و اجساد هر 25 نفرشان به‌دستور پترائوس بلافاصله سوزانده شد.
تیم کینگ خبرنگار سابق آسوشیتد پرس درباره سقوط سوم چنین افشاگری می‌کند: «اعضاي گروهي که گفته مي‌شود اسامه بن‌لادن را در ابوت‌آباد پاکستان پيدا کرده و کشتند، يعني (SEALTeam6) مدتي بعد در ۶ آگوست ۲۰۱۱ در جريان جنگ افغانستان و در بدترين سانحه هوانوردي نيروهاي خارجي در اين کشور کشته شدند. آنها، سوار بر بالگردي قديمي، بدون پشتيباني و ناظر هوايي در حال حرکت به سمت يک پايگاه طالبان در وادي تنجي بودند که به گفته دولت آمريکا، بالگرد آنها در پي هدف قرار گرفتن از سوي شبه‌نظاميان سرنگون شد. اجساد اين گروه بدون اجازه خانواده‌هاي آنها خاکستر شد و اين باعث شد بيشتر خويشاوندان آنها خشمگين شده و از خود بپرسند که چرا ارتش چنين تصميمي گرفته است. به آنها گفته شد که اجساد پسران آنها بعد از اين سانحه سوخته و ديگر قابل شناسايي نيست و اين در حالي است که چارلز استرنج، پدر مايکل استرنج، يکي از اعضاي گروه سيل ۶ از طريق تحقيقات خود پي برد که جسد پسرش تا حدي که قابل‌شناسايي نباشد، نسوخته بود». بازکردن گره ابهام در سرنوشت
SEALTeam6 چندان دشوار نیست چون پیداست که سرنوشت آنها به نوعی به سرنوشت بن‌لادن گره خورده است. یا بهتر بگوییم، وجود یا عدم وجود بن‌لادن، چرا که شواهد کافی وجود دارد که اسامه بن‌لادن، شاهزاده سعودی، رهبر القاعده و مامور اسبق سیا با نام اطلاعاتی «تیم عثمان» یک دهه پیش از آنکه توسط نیروهای ضربت مزبور در ابوت‌آباد شکار شود، مرده بود.
کماندوهای نگون‌بخت آمریکایی هم که چند سال برای دستگیری و کشتن او آموزش دیده بودند، در آن نیمه شب دوم ماه 2011 تنها کسانی بودند که با چشم خود دیدند که بن‌لادن وجود ندارد، پس باید به سرعت حذف می‌شدند تا راز فریب بزرگ آمریکا از دوران بوش پسر تا عصر اوباما لو نرود؛ فریب بزرگی به نام «یازده سپتامبر» و لولوی سر خرمنی به نام «القاعده».
اگر به فرض محال بن‌لادن هم مقصر واقعه 11 سپتامبر بود، دیگر بهانه‌ای برای لشکرکشی به عراق وجود نداشت چون شواهد مرگ او به فاصله 4 ماه پس از حادثه 11/9 در حمله آمریکا به افغانستان به‌اندازه‌اي قوی هستند که سیاستمداری برجسته و مورد اعتماد مثل بی‌نظیر بوتو 2 ماه پیش از مرگش در مصاحبه‌ای با شبکه الجزیره انگلیس پرده از آن برداشت.
بوتو در واکنش به خبری که یک روزنامه فرانسوی درباره مرگ بن‌لادن در 23 آگوست 2006 بر اثر شیوع تیفوئید در افغانستان منتشر کرد به الجزیره گفت بن‌لادن خیلی پیش از آن مرده بود.
وقتی شایعه بعدی در مورد اینکه شیخ احمد عمر سعید یا همان شیخ عمر معروف، یکی از رهبران اصلی طالبان پاکستان در سال 2006 بن‌لادن را به خاطر اختلاف نظر کشته است، باز هم بوتو تکذیب کرد و گفت که شیخ عمر از 4 سال پیش از آن تحت بازداشت ارتش پاکستان بوده است. در نهایت او خود حقیقت را فاش کرد و گفت که بن لادن در دسامبر 2001 در جریان حمله نیروهای آمریکایی به غارهای تورا بورا کشته شده است. اما کاخ سفید بعد از بن‌لادن به لولویی که از او ساخته بود برای ادامه جنگ‌افروزی‌هایش نیاز داشت بنابراین او را در رسانه‌ها زنده نگاه داشتند بی آنکه صدا و تصویر واقعی جدیدی از اسامه در دست باشد.
حتی گزارش مشترک سرویس اطلاعاتی اسرائیل و آمریکا در اوان سال 2002 نیز تایید می‌کرد که رهبر القاعده در افغانستان کشته شده است. این گزارش چندی بعد همراه اطلاعات دیگر موجود در یک سرور سازمان سیا در افغانستان هک شد و معلوم شد در تمام این مدت این سران کاخ سفید بودند که به جای اسامه مخوف پیام می‌فرستادند و فرمان صادر می‌کردند و کماندوهایی که در آن شب عملیات کذایی ابوت‌آباد، چهره پشت چهره بن‌لادن را رویت کردند باید می‌سوختند.