گروه بین‌الملل: هفته‌ای نیست که از ساختمان مخوف محله «شهر سفید» در غرب لندن خبری درباره کودک‌آزاری یا تجاوز به بیرون درز نکند. اگرچه تولید این اخبار شوم بخشی از فعالیت‌های روزانه بنگاه خبرپراکنی بریتانیاست ولی همیشه این رسانه‌های افشاگر دیگر هستند که خبر جنایت‌های کارکنان بي‌بي‌سي را منتشر می‌کنند.
همین چند روز پیش بود که «دیوید اسمیت» راننده سابق موسسه بی‌بی‌سی در خانه‌اش بی‌جان پیدا شد؛ درست همان روزی که دادگاه او را به اتهاماتی مشابه کارفرمایش یعنی جیمی سویل متهم کرده بود. اسمیت مدت‌ها راننده شخصی سویل، مجری شیطان‌صفت و بچه‌آزار برنامه‌های پربیننده بی‌بی‌سی بود و به نظر می‌رسد بنگاه سلطنتی از طریق ارتباطات علنی‌اش با سازمان‌های مخفی او را برای جلوگیری از افشای باقیمانده رازهای جیمی سویل با دربار انگلستان بویژه پرنس چارلز که در آستانه رسیدن به تاج و تخت است سر به نیست کرده باشد. به دنبال این اتفاق شبکه پرستیوی با خانم کارول گولد، محقق و مفسر سیاسی ساکن لندن درباره بی‌اعتباری بنگاه خبرپراکنی بریتانیا در پی رسوایی‌های اخلاقی و جنسی دو سال اخیر به گفت‌وگو پرداخته است.
از نظر شما چرا این همه آدم‌های سرشناس (انگلیسی) درگیر سوءاستفاده‌های اینچنینی هستند و همه آنها هم به نوعی به بی‌بی‌سی مربوطند؟
خب! همان طور که آلن هارت می‌گفت با توجه به شهرت گسترده و موفقیت‌ها و رده‌های بالایی که این افراد نظیر پل گامباکینی که در هر گوشه کشور شناخته شده‌اند، از آن برخوردار بودند... تلفن من دیشب از زنگ زدن باز نمی‌ایستاد. همه داشتند به هم زنگ می‌زدند که بگویند «ماجرای پل گامباکینی را شنیدی؟» و جیمی سویل هم یک چنین نام برجسته‌ای بود. برای خیلی‌هایی که هر هفته برنامه «جیمی ترتیبش را می‌دهد» را دنبال می‌کردند، او (سویل) بسیار برجسته بود. همین طور به خاطر پول‌های فراوانی که در خیریه‌ها جمع‌آوری می‌کرد. پس چنین آدم‌هایی به طور طبیعی از قدرت گسترده‌ای برخوردارند. بنابراین وقتی یک نفر در یک اتاقی با جیمی سویل گیر می‌کرد با خودش فکر می‌کرد که «نمی‌توانم به هیچ کس بگویم چه شده است این جیمی سویل است!» این واکنش اجتماعی و روانشناسانه جالب توجهی است که از افراد جوان می‌بینیم، افرادی که تحت تاثیر آدم‌های مشهور ممکن است بگویند «ولی من نباید به کسی چیزی بگویم!»
پس فکر نمی‌کنید رده چنین افرادی در این موارد از اعتبارشان مهم‌تر باشد چون آنها به آسانی به افراد سطح پایین دسترسی دارند؟
بله! فکر می‌کنم یک احساس قوی در بی‌بی‌سی وجود داشته که باید از امثال جیمی سویل حمایت کنند. این برای من به عنوان یک زن واقعا عجیب است که هیچ‌کس در آن چند دهه درباره کارهای جیمی سویل چیزی نمی‌گفت. اگر کسی مرا در دوران نوجوانی آزار می‌داد من قاعدتا آن را گزارش می‌دادم ولی هیچ‌کس از کسانی که با او در ارتباط بودند و تجربیات بدی از وی داشتند چنین کاری نکردند و سکوتشان را نشکستند. پس این شاید به خاطر آن زمان، دهه‌های 1960، 70 و 80 هم بوده باشد.
بعضی از مخاطبان می‌گویند آیا بی‌بی‌سی نباید برای آنچه رخ داده بهایی بپردازد یا دست‌کم تحقیقاتی داخلی انجام دهد و برخی آدم‌ها را اخراج کند؟ حتی این ظن وجود دارد که یکی از دلایل اصلی مسدود شدن پرستیوی در بریتانیا به خاطر مطرح کردن رسوایی‌های بی‌بی‌سی بوده است. نظر شما چیست؟
در سال اخیر بی‌بی‌سی از لحاظ بسیاری زیر فشار بوده است از جمله به خاطر ارقام بالایی که از پول مردم برای حق تماشای شبکه به افراد مختلف اجرایی و مجریانش پرداخته است. ما داریم از ده‌ها میلیون پوند پول مردم صحبت می‌کنیم. آدم‌هایی که خیلی‌هایشان بازنشسته شده‌اند. به گمان من این برعهده سیستم قضایی و دولت است که طبق گفته شما تصمیم بگیرد بی‌بی‌سی باید چگونه مجازات شود و باید ببینیم چه خواهد شد.
فکر نمی‌کنید که بی‌بی‌سی حالا بايد نگاهی به درون بیندازد و عمیق شود و واقعا دست به تحقیقاتی تحلیلی از خودش بزند؟ آیا اصلا آنها قابلیت صداقت و انصاف داشتن برای تحقیقات از خودشان را دارند؟
بله، باید این کار را بکند. فکر می‌کنم دولت باید در این باره پا پیش بگذارد. البته همانطور که آلن هارت مهمان دیگر شما هم گفت شاید پلیس تحت تاثیر شرایط قرار گرفته و مسؤولانه عمل نکرده باشد. بویژه که بسیاری از جنایت‌های مرتکب شده نه فقط توسط سویل بلکه توسط دیگر افرادی که بسیار به هیات امنای (سلطنتی) بی‌بی‌سی نزدیک هستند انجام شده‌اند.
نکته اینجاست که طی چند ماه اخیر وبلاگ‌نویس‌ها درباره مواردی مثل جیل داندو مجری برنامه «ناظر جنایت» در بی‌بی‌سی که در 1999 بیرون خانه‌اش کشته شد افشاگری می‌کنند. بسیاری از جنایت‌هایی که به خارج از انگلستان نسبت داده شده‌اند ممکن است ماهیت دیگری داشته باشد. فراموش نکنیم که حتی جیمی‌سویل در برنامه «جیمی ترتیبش را خواهد داد» مستقیما «IRA» (جنبش آزادیبخش ایرلند) را متهم به جنایت می‌کرد. حالا افرادی هستند که می‌گویند شاید جیل داندو در حال تحقیق برخی اتهاماتی بوده که درباره جیمی سویل شنیده بوده است. مساله مرگ او هرگز حل نشد. سویل هم در برنامه‌اش گفته بود: «هر کس بخواهد من را بردارد می‌زنمش».
به هر حال بی‌بی‌سی باید خودش را تطهیر کند و تحقیقاتی درباره همه اتهاماتی که به آن وارد شده به راه اندازد و نگاهش را عوض کند. اما عنصر خودپسندی در این موسسه را هم نباید فراموش کرد. این وضعیت چگونه بر اعتبار آنها در حال حاضر تاثیر می‌گذارد و چگونه افکار عمومی می‌توانند به بی‌بی‌سی اعتماد داشته باشند؟ آیا مردم با دیدن چنین افرادی نگاهشان را به آنها تغییر نخواهند داد.
افکار عمومی ناراحت شده و احساس می‌کند نه فقط با این رسوایی‌ها بلکه در عین حال به‌خاطر پرداخت‌های آنچنانی به بسیاری افراد بی‌بی‌سی مورد اهانت قرار گرفته است. برای من روشن شده که بخش مهمی از اعتماد مردم به بی‌بی‌سی تخریب شده است. پس بی‌بی‌سی نیاز به بازسازی مقادیر قابل توجهی از اعتماد دارد هرچند که فکر نمی‌کنم کاملا نابود شده باشد.