ورود كاروان اباعبدالله الحسين(ع) به سرزمين كربلا (61 ق) پس از آنكه والي مدينه، امام حسين(ع) را براي بيعت با يزيد تحت فشار قرار داد، آن حضرت به مكه رفت و پس از مدتي، در روز ترويه يعني 8 ذيالحجه سال 60 قمري از مكه معظمه به سوي عراق مهاجرت فرمود. در اوايل ماه محرم سال 61 قمري، لشكريان عبيدالله بن‌زياد به فرماندهي حُر بن‌يزيد رياحي با آن حضرت مواجه شده و مانع پيشروي آن حضرت به سوي كوفه شدند. گرچه حر بن‌يزيد، مأموريت داشت با امام حسين(ع) برخورد شديد نمايد وليكن رفتار وي با امام بر رِفق و مدارا بود. عبيدالله بن‌زياد كه در جنگ با اباعبدالله الحسين(ع) اصرار فراوان داشت، نامهاي به حر بن‌يزيد نوشت و وي را مأمور سختگيري بر امام حسين(ع) نمود. حرّ بن‌يزيد نيز طبق فرمان، راه را بر امام حسين(ع) و يارانش مسدود کرد و آنان را به سوي منطقه خشك و بيحاصلي به نام كربلا هدايت كرد و در آنجا آنان را در محاصره خويش قرار داد. بناچار، آن حضرت و ياران و اصحابش در روز پنجشنبه دوم محرمالحرام سال 61 قمري در آن سرزمين فرود آمدند و حر بن‌يزيد نيز با سپاهيانش در مقابل آن حضرت، خيمه زدند.
استعفاي دولت موقت و واگذاري امور اجرايي كشور به شوراي انقلاب (1358 ش)
پس از تسخير سفارت آمریکا در تهران به دست دانشجويان پيرو خط امام و تأييد اين حركت دانشجويي توسط حضرت امام خميني(ره)، دولت موقت در صدد آزاد ساختن گروگانها و حل مشكل به وسيله مذاكرات سياسي بود كه با مخالفت دانشجويان مواجه شد. به دنبال اوج اين مخالفت، دولت موقت به طور دستهجمعي استعفا كرد كه با موافقت حضرت امام روبه‌رو شد. استعفاي بازرگان در پي اعتراض و حملات شديد حوزه علميه قم، دانشجويان مسلمان پيرو خط امام و گروههاي اسلامي ديگر به مذاكره وي با مقامهاي آمریکايي در الجزاير صورت گرفت. پس از اين استعفا، بلافاصله امام امت، امور اجرايي كشور را به شوراي انقلاب واگذار كردند تا زمينه را جهت انجام انتخابات رياست‌جمهوري فراهم كنند. طول عمر دولت موقت از نيمه بهمن 57 تا نيمه آبان 58 تنها 9 ماه به طول انجاميد. ماموريت شوراي انقلاب تا شكلگيري دولت شهيد رجايي در مرداد 1359 ادامه يافت.
تشكيل دولت غلامرضا ازهاري به دستور محمدرضا پهلوي (1357 ش)
پس از سقوط دولت عوام‌فریب جعفر شريف امامي كه بر اثر اشتباهات پي در پي خود، از حل مشكلات عاجز مانده بود، محمدرضا پهلوي، ارتشبد غلامرضا ازهاري رئیس ستاد مشترك ارتش را مامور تشكيل دولت نمود. انتخاب ازهاري به عنوان رئیس دولت نظامي، مشكلات تازهاي ايجاد كرد و موجبات تظاهرات و اعتصابات جديدي را فراهم نمود. در اين ميان و در اعتراض به اين دولت، روزنامههاي معروف كشور، كاركنان راديو و تلويزيون، كارمندان بانك ملي و بانك مركزي دست از كار كشيدند و التهابي دوباره كشور را فراگرفت. بازداشت دولتمردان از جمله اقدامات عوامفریبانهاي بود كه ازهاري براي تسكين افكار عمومي و راضي كردن مردم انقلابي انجام داد كه با شكست مواجه شد و پس از مدتي، ازهاري جاي خود را به شاپور بختيار داد.
پايان پيروزمندانه نبرد «سيمون بوليوار» براي آزادي ونزوئلا (1813م)
سيمون بوليوار، قهرمان استقلال كشورهاي آمریکاي لاتين از همان دوران جواني تصميم گرفت جهت آزادي منطقه آمریکاي جنوبي از استعمار اسپانيا به مبارزه بپردازد. وي ابتدا به كمك استقلالطلبان ونزوئلا شتافت كه در نتيجه موفق شدند در 5 ژوئيه 1811م استقلال اين كشور را اعلام کنند. اما كمتر از دو سال بعد بار ديگر، سلطنتطلبان، با كمك اسپانيا به حكومت ونزوئلا رسيدند. سيمون بوليوار، اينبار در ششم نوامبر 1813م در جنگ با نيروهاي استعمارگر اسپانيا، توانست با كمك 6500 نفر از ياران خود بر 13 هزار اسپانيايى پيروز شده و سرزمين ونزوئلا را به طور كلي از دست آنان آزاد سازد. بوليوار سپس در مبارزات آزاديخواهانه در چند كشور ديگر آمریکاي‌جنوبي نيز شركت كرد و جانفشانيهاي فراواني از خود نشان داد. مردم آمریکاي‌جنوبي، پس از حدود 2 قرن، همچنان به مبارزات رهايي‌بخش سيمون بوليوار افتخار ميكنند و او را سرمشق آزاديخواهي و استقلالطلبي و مقاومت در برابر سلطه بيگانگان ميدانند.