محمد سامان : این روزها که بحث مبارزه با افراط‌گرایی در جامعه ایرانی- اسلامی‌مان داغ است، مشاهده رفتارهایی عجیب و بشدت ناهمسو با رویه دولت اعتدال‌گرا و غالب مردم، بعضا شوک‌آور است. در پایتخت جمهوری اسلامی راهپیمایی با هدف استکبارستیزی به باشکوه‌ترین شکل ممکن با حضور گسترده مردم و برخی وزرا و مسؤولان بلندپایه دولتی برگزار می‌شود. از رسانه‌های ضدانقلاب گرفته تا همه روزنامه‌ها و سایت‌های اطلاع‌رسانی معتدل وطنی که معتقد به آرمان خبررسانی بدون انگیزش‌های ضدملی هستند در انتشار اخبار این مراسم بزرگ و رسمی ایرانیان اهتمام ورزیدند اما ناباورانه روزنامه متعلق به دولت و برخی رسانه‌های موسوم به زنجیره‌ای به سانسور رسمی این حماسه ملی پرداختند! عجب آن است که در طول مراسم یوم‌الله 13 آبان و حتی در قطعنامه پایانی بر حمایت رسمی مردم از تیم مذاکره‌کننده دولت و دستگاه دیپلماسی کشور تاکید شد و حتی در شعارهای مردم نیز این موضوع آشکار بود. اکنون سوال این است که آیا روزنامه رسمی دولت همچون دوره قبل بناست رسانه اقلیتی افراطی در دولت باشد یا رسانه‌ای ملی که از بیت‌المال ملت تغذیه می‌کند و حقیقتا اخبار ملی را منعکس می‌کند؟ مشخص است که از رسانه‌های زنجیره‌ای که هر هفته از سرتیم طرح صلح ایران و آمریکا در ایالات متحده مصاحبه اختصاصی منتشر می‌کنند کسی انتظار حمایت از طرح رسمی مذاکره دولت ایران و آمریکا و حتی اهمیت دادن به منافع ملی را ندارد. حیات این روزنامه‌ها در افراطی‌گری و خبرسازی به نفع دشمن است، پس سانسور اخبار وقایع ملی ضداستکباری با انگیزش‌های قوی مدیران آنها کاملا همسو است. مشکل آنجا حاد می‌شود که رسانه دولت اعتدال‌گرا نیز متاسفانه تلاش می‌کند در تیم افراط‌گرایان جای ویژه‌ای برای خود باز کند! مورد مهم بعدی که به اذهان خطور می‌کند این است که اگر وزرا و معاونان ویژه رئیس‌جمهور اجازه می‌یابند همراه با مردم فریاد «مرگ بر آمریکا» در راهپیمایی ملی ضداستکباری سر دهند چطور همزمان حضور چنین اقلیتی افراطی را در میان خود تحمل می‌کنند؟ دولتی که موظف است حفظ منافع ملی را سرلوحه اقدامات خود قرار دهد از جانب کدام اقلیت افراط‌گرا تحت فشار قرار گرفته که بعضا در موضع‌گیری‌های سیاسی- اقتصادی و حتی فرهنگی دچار تناقضات آشکار می‌شود؟ چه کسانی تلاش می‌کنند حاکمیت رئیس‌جمهور در هیات دولت و جامعه را دچار خدشه سازند و قدرت وی را حداقلی معرفی کنند؟ اگر رئیس دولت مجوز حضور نزدیکان خود را در کنار مردم صادر می‌کند و به شعار «مرگ بر استکبار» معتقد است یعنی از قدرت دشمن‌شناسی بسیار خوبی برخوردار است، پس چگونه است که رسانه دولت از موضع بحق ایشان استنکاف کرده و چنین حضوری را سانسور می‌کند؟ آیا این رفتارهای افراط‌گرایانه قدرت دولت مقتدر جمهوری اسلامی را در منظر دشمن تضعیف نمی‌کند؟ یکسان‌سازی نظرات در هیات دولت یا میان اطرافیان یک مدیر نه منطقی است و نه عقلا امکانپذیر است. طبیعی است که در هر جمع با رویکرد مشورتی، افراد نظراتی متفاوت ارائه دهند. اتفاقا همین تفاوت نظرات و مشاورت‌هاست که مدیر سیستم را در اتخاذ بهترین تصمیم یاری می‌رساند اما آنچه خطرناک است پیشی گرفتن نظرات زیرمجموعه بر مدیر سیستم بدون توجه به مر قانون است. سیاستگذار نهایی دولت فقط و فقط شخص رئیس‌جمهور روحانی باید باشد. هر رفتاری بر ضد نظر و رای رئیس‌جمهور قانونی کشور دهن‌کجی به قانون و مردمی محسوب می‌شود که وی را به عنوان گزینه نهایی خود برگزیده‌اند. متاسفانه پیش از این در برهه حساس انتخاب وزرای کابینه نیز تلاش‌های همین گروه اقلیتی افراط‌گرا در پاره‌ای از موارد به ثمر نشست و برای رئیس‌جمهور در تعامل و مواجهه مثبت با مجلس شورای اسلامی مشکلاتی جدی ایجاد کرد. شاید بتوان بحث نفوذ افراط‌گرایان در کابینه را امری موکول به عملکرد این افراد در آینده و قابل اصلاح توسط مجلس و رئیس‌جمهور به حساب آورد اما اینجا دیگر صحبت از امر مهم سیاستگذاری است. اگر دولت فریاد برمی‌آورد حاضر به عقب‌نشینی از منافع ملی نیست یعنی پاسخش به افراط‌گرایان معتقد به مصالحه با دشمن یک «نه» بزرگ است. پیش‌شرط مصالحه با دشمن عملگرایی آمریکا در مسیر بایکوت رژیم غاصب صهیونیستی و دست شستن از سیاست‌های ظالمانه و افراط‌گرایانه در جهان است که به نظر نمی‌رسد فعلا در دستور کار دولتمردان این کشور قرار داشته باشد. در هر حال تا آن روز به حکم رهبر انقلاب راه مذاکره با دشمن برای حل پاره‌ای از مشکلات باز است اما ما به چنین مذاکراتی خوشبین نیستیم.
هدف از بیان همه این موضوعات ارسال اخطار رسمی برای اقلیتی افراط‌گراست که تلاش می‌کنند برای رئیس‌جمهور رسمی ملت ایران «باید و نباید» تعیین کنند و از کارشکنی در مسیر اداره امور مردم به جهت کسب منافع شخصی در تعامل با دشمنان قسم‌خورده ملت و دولت ایران ابایی ندارند. مبارزه با این گروه‌های کوچک ولی پرهیاهوی مردم‌ستیز دشمن‌دوست، از وظایف ملی همه وطن‌پرستان است که دلشان برای موفقیت دولت جمهوری اسلامی می‌تپد. برترین خصوصیت انحصاری سیستم اداره انقلاب اسلامی ایران فاصله نبودن میان ملت و دولت
- امام و امت- است. رئیس‌جمهور محترم باید بدانند که در مسیر مبارزه با افراط‌گرایان بازوی پرتوان ملت و رسانه‌های ملی‌گرای وطنی را در کنار خود دارند. بی‌شک موفقیت رئیس‌جمهور روحانی در این مسیر پیروزی همه ماست.