سارا شکری: این روزها برپایی جشن‌های پایان فیلمبرداری با حضور بازیگران قبل و بعد از انقلاب در رستوران‌های مجلل و برگزاری جلسات صنوف و به نمایش گذاشتن خوشحالی و نشاط در جامعه سینمایی، تولدهایی که به بهانه‌های مختلف برپا و رسانه‌ای می‌شود، موجی را فراهم آورده است که گویی حال سینمای ایران این روزها خوب است. تقریبا هر یک ماه (به‌تازگی روزهای برگزاری جشن‌ها نزدیک‌تر شده است) به بهانه‌های مختلف و عناوین گوناگون جشن برگزار می‌شود، به این تعداد جشن، برگزاری جشنواره‌ها را هم اضافه کنیم خواهیم دید در فضای مجازی پر از عکس‌های پر نشاط و شاداب اهالی سینماست. اما این تعداد جشن سوالی در ذهن مخاطب پرسشگر ایجاد می‌کند این همه خوشحالی و نشاط حاصل چه فرآیندی است؟ اهالی سینما همه بر این اعتقاد هستند که باید به گونه‌ای فیلم بسازند که مخاطب را به سینماها بکشاند و از سوی دیگر استانداردهای سینما را نیز رعایت کرده باشد، فیلم‌هایی بر پرده سینماها برود که بیش از پیش قدرت جذب مخاطب امروز را که سطح توقع بالایی دارد و سطح سواد سینمایی آن با دسترسی به فیلم‌های روز دنیا و شبکه‌های ماهواره‌ای به مراتب بالا رفته است را داشته باشد. اما اگر نگاهی به آمار فروش فیلم‌ها بیندازیم خواهیم دید نه تنها این اتفاق نیفتاده است بلکه در نیمه دوم سال با توجه به فیلم‌های باقی مانده از جشنواره سال گذشته و تولیدات امسال هیچ فیلمی این شاخصه‌ها را توامان ندارد و نمی‌تواند آنگونه که باید نظر مخاطب را به خود جلب کرده و به فروش مناسب و درخور توجه دست یابد. حال این سوال مطرح می‌شود که سینماگران و خانواده سینما از چه جهت خوشحال و خرسند هستند!! نیمه اول سال فیلم‌هایی که توانایی جذب مخاطب داشتند در اکران‌های نوروز و عید فطر جای گرفتند، در فرصت باقی مانده تا دی ماه فیلم «عملیات مهد کودک»، «استرداد»، «نازنین»، «ترنج» و « تنهای تنهای تنها» فیلم‌هایی هستند که اکران می‌شوند و نمایش آنها تا جشنواره فیلم فجر ادامه خواهد یافت اما هیچ یک از این فیلم‌ها پتانسیل لازم برای جذب مخاطب انبوه در سالن‌های سینما را ندارند. بعد از ایام جشنواره فیلم فجر نیز چند فیلم که توانایی جذب مخاطب چندانی ندارند را اکران می‌کنند تا بالاخره یک سال سپری شود، با این اوصاف چگونه است که هر ماه شاهد مراسم‌های مختلف و جشن‌های تولد گوناگون برای اهالی سینما یا اهالی فرهنگ با حضور اهالی سینما هستیم، در حالی که هر روز حال سینما که هنر صنعت است با اوضاع و شرایط اقتصادی رو به وخامت می‌گذارد. صحبت‌های مدیران فرهنگی دولتی که در سازمان سینمایی و مراکز زیرمجموعه حاضر شدند حکایت از نداشتن بودجه برای تزریق به سینمای ایران دارد. رئیس سازمان سینمایی در حاشیه جایزه بزرگ آوینی درباره بودجه سازمان سینمایی گفت: وضع بودجه کل کشور مناسب نیست و ما هم همانند دیگر معاونت‌های وزارت ارشاد وضعیت بودجه مناسبی نداریم. از ابتدای سال بودجه سازمان سینمایی واریز شده که به هر حال خرج شده است. محمدمهدی طباطبایی‌نژاد هم وقتی مدیرعامل مرکز گسترش و سینمای مستند و تجربی شد در مصاحبه‌ای اعلام کرد: الان وضعیت بودجه در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی به دلیل تصمیمات غلط، مطلوب نیست چرا که بودجه ما صرف فیلم‌هایی شده که هیچ نسبتی با وظایف این مرکز ندارند و حدود 90 درصد بودجه سال گذشته مرکز گسترش را این فیلم‌ها ضایع کرده‌اند. به همین دلیل در حال حاضر بودجه‌ای در اختیار نداریم و تلاش می‌کنیم در این چند ماه، بودجه‌ای را از جایی فراهم کنیم که حداقل قدم به قدم کارمان راه بیفتد. از سوی دیگر فروش نامناسب فیلم‌ها این روزها صدای سالن‌داران را درآورده است، وقتی فیلم‌ها نمی‌فروشد همه دردها سرباز می‌کند و نمایان می‌شود زیرا سینماداری که درآمد متوسط روزانه‌اش این روزها 200 هزار تومان به طور متوسط (به غیر از پردیس‌های سینمایی) است چگونه می‌تواند هزینه جاری سینما را تقبل کند، اینجاست که دردها سر باز می‌کند و بدهی‌های سینما افزایش می‌یابد. در شرایط فعلی به نظر می‌رسد سالن‌های سینما توجیه اقتصادی ندارند و قادر به حیات نیستند زیرا اگر بودند 570 سالن سینما تبدیل به نصف این تعداد در کشور نمی‌شد. بسیاری از سینماداران به دلیل مقرون به صرفه نبودن ادامه فعالیت تقاضای تغییر کاربری دادند زیرا نمی‌توانند هزینه‌های سینما و شاید حقوق ماهانه کارمندها را با فروش بلیت در سالن‌های سینما تامین کنند. با افزایش قیمت حامل‌هاي انرژی معاونت سینمایی دولت دهم تصمیم گرفت یارانه‌ای به سینماداران ارائه دهد که این کار انجام شد و مبلغی به سینمادارها داده شد اما با تزریق یارانه و وعده و وعید حجت‌الله ایوبی مشکل حل نمی‌شود، زیرا اکثر سالن‌های سینما بدهی دارند و با فروش فیلم‌ها برای حیات بخشیدن به سالن‌های سینما نیاز به فیلم خوب داریم که بتواند مخاطب را به سینماها بکشاند. شرایط وخیم اقتصادی و وضعیت نابسامان فروش فیلم‌ها و قهرمخاطب با سالن‌های سینما به حدی است که یکی ازکارگردانان تصمیم گرفته است برای فروش فیلمش از یکی از چهره‌های قبل از انقلاب پس از سی و چند سال استفاده کند در حالی که سینمای ایران تجربه حضور بازیگران قبل از انقلاب و بازی آنها در برخی از آثار سینمایی و تلویزیونی را داشته که با موفقیت مواجه نشده است. ایرج قادری در فیلم‌هایی چون شبکه، پاتو زمین نذار، شهرت و آکواریوم بازی کرد اما مخاطبین برای حضور او در فیلم‌ها حاضر نشدند به سالن‌های سینما بروند. برپایی جشن روز ملی سینما و جشن تولد انتظامی(خرداد)، جشن تولد مسعود کیمیایی (مرداد)، جشن روز ملی سینما (شهریور)، جشن تولد شجریان (مهر) و عبدالله اسکندری (آبان) و میهمانی پایانی فیلم‌های تبریزی و عطشانی جوی در رسانه‌ها ایجاد می‌کند که به نظر برسد حال سینمای ایران خوب است! اما این نکته را باید یادآور شد شادباش و تبریک اهالی سینما زمانی است که فیلم‌ها و آثارشان در سینما توسط مردم دیده شود. شاید این سالگرد تولد گرفتن‌ها و جشن‌ها فرصت دیگری است برای از خود بی‌خود شدن و تغافل و فراموشی از وضعیت این هنر ـ صنعت وارداتی در ایران است. این سینما هم‌اینک و در شرایط فعلی کمترین ارتباط را با مردم دارد و بهتر است سینما را به چهره‌ای زیبا و اندامی رنجور تشبیه کنیم. همه تلاش می‌کنند با جلوه دادن شرایط مطلوب صورت این موجود ناقص‌الخلقه را زیبا نشان دهند غافل از اینکه این موجود با توجه به وضعیت نابسامان اکران و فیلم‌هایی که توانایی جذب مخاطب را ندارند و... روی پاهایش نمی‌تواند بایستد. برپایی جشن برای موجودی ناقص‌الخلقه
جشن‌هایی برای تغافل از وضعیت سینما
سارا شکری: این روزها برپایی جشن‌های پایان فیلمبرداری با حضور بازیگران قبل و بعد از انقلاب در رستوران‌های مجلل و برگزاری جلسات صنوف و به نمایش گذاشتن خوشحالی و نشاط در جامعه سینمایی، تولدهایی که به بهانه‌های مختلف برپا و رسانه‌ای می‌شود، موجی را فراهم آورده است که گویی حال سینمای ایران این روزها خوب است. تقریبا هر یک ماه (به‌تازگی روزهای برگزاری جشن‌ها نزدیک‌تر شده است) به بهانه‌های مختلف و عناوین گوناگون جشن برگزار می‌شود، به این تعداد جشن، برگزاری جشنواره‌ها را هم اضافه کنیم خواهیم دید در فضای مجازی پر از عکس‌های پر نشاط و شاداب اهالی سینماست. اما این تعداد جشن سوالی در ذهن مخاطب پرسشگر ایجاد می‌کند این همه خوشحالی و نشاط حاصل چه فرآیندی است؟ اهالی سینما همه بر این اعتقاد هستند که باید به گونه‌ای فیلم بسازند که مخاطب را به سینماها بکشاند و از سوی دیگر استانداردهای سینما را نیز رعایت کرده باشد، فیلم‌هایی بر پرده سینماها برود که بیش از پیش قدرت جذب مخاطب امروز را که سطح توقع بالایی دارد و سطح سواد سینمایی آن با دسترسی به فیلم‌های روز دنیا و شبکه‌های ماهواره‌ای به مراتب بالا رفته است را داشته باشد. اما اگر نگاهی به آمار فروش فیلم‌ها بیندازیم خواهیم دید نه تنها این اتفاق نیفتاده است بلکه در نیمه دوم سال با توجه به فیلم‌های باقی مانده از جشنواره سال گذشته و تولیدات امسال هیچ فیلمی این شاخصه‌ها را توامان ندارد و نمی‌تواند آنگونه که باید نظر مخاطب را به خود جلب کرده و به فروش مناسب و درخور توجه دست یابد. حال این سوال مطرح می‌شود که سینماگران و خانواده سینما از چه جهت خوشحال و خرسند هستند!! نیمه اول سال فیلم‌هایی که توانایی جذب مخاطب داشتند در اکران‌های نوروز و عید فطر جای گرفتند، در فرصت باقی مانده تا دی ماه فیلم «عملیات مهد کودک»، «استرداد»، «نازنین»، «ترنج» و « تنهای تنهای تنها» فیلم‌هایی هستند که اکران می‌شوند و نمایش آنها تا جشنواره فیلم فجر ادامه خواهد یافت اما هیچ یک از این فیلم‌ها پتانسیل لازم برای جذب مخاطب انبوه در سالن‌های سینما را ندارند. بعد از ایام جشنواره فیلم فجر نیز چند فیلم که توانایی جذب مخاطب چندانی ندارند را اکران می‌کنند تا بالاخره یک سال سپری شود، با این اوصاف چگونه است که هر ماه شاهد مراسم‌های مختلف و جشن‌های تولد گوناگون برای اهالی سینما یا اهالی فرهنگ با حضور اهالی سینما هستیم، در حالی که هر روز حال سینما که هنر صنعت است با اوضاع و شرایط اقتصادی رو به وخامت می‌گذارد. صحبت‌های مدیران فرهنگی دولتی که در سازمان سینمایی و مراکز زیرمجموعه حاضر شدند حکایت از نداشتن بودجه برای تزریق به سینمای ایران دارد. رئیس سازمان سینمایی در حاشیه جایزه بزرگ آوینی درباره بودجه سازمان سینمایی گفت: وضع بودجه کل کشور مناسب نیست و ما هم همانند دیگر معاونت‌های وزارت ارشاد وضعیت بودجه مناسبی نداریم. از ابتدای سال بودجه سازمان سینمایی واریز شده که به هر حال خرج شده است. محمدمهدی طباطبایی‌نژاد هم وقتی مدیرعامل مرکز گسترش و سینمای مستند و تجربی شد در مصاحبه‌ای اعلام کرد: الان وضعیت بودجه در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی به دلیل تصمیمات غلط، مطلوب نیست چرا که بودجه ما صرف فیلم‌هایی شده که هیچ نسبتی با وظایف این مرکز ندارند و حدود 90 درصد بودجه سال گذشته مرکز گسترش را این فیلم‌ها ضایع کرده‌اند. به همین دلیل در حال حاضر بودجه‌ای در اختیار نداریم و تلاش می‌کنیم در این چند ماه، بودجه‌ای را از جایی فراهم کنیم که حداقل قدم به قدم کارمان راه بیفتد. از سوی دیگر فروش نامناسب فیلم‌ها این روزها صدای سالن‌داران را درآورده است، وقتی فیلم‌ها نمی‌فروشد همه دردها سرباز می‌کند و نمایان می‌شود زیرا سینماداری که درآمد متوسط روزانه‌اش این روزها 200 هزار تومان به طور متوسط (به غیر از پردیس‌های سینمایی) است چگونه می‌تواند هزینه جاری سینما را تقبل کند، اینجاست که دردها سر باز می‌کند و بدهی‌های سینما افزایش می‌یابد. در شرایط فعلی به نظر می‌رسد سالن‌های سینما توجیه اقتصادی ندارند و قادر به حیات نیستند زیرا اگر بودند 570 سالن سینما تبدیل به نصف این تعداد در کشور نمی‌شد. بسیاری از سینماداران به دلیل مقرون به صرفه نبودن ادامه فعالیت تقاضای تغییر کاربری دادند زیرا نمی‌توانند هزینه‌های سینما و شاید حقوق ماهانه کارمندها را با فروش بلیت در سالن‌های سینما تامین کنند. با افزایش قیمت حامل‌هاي انرژی معاونت سینمایی دولت دهم تصمیم گرفت یارانه‌ای به سینماداران ارائه دهد که این کار انجام شد و مبلغی به سینمادارها داده شد اما با تزریق یارانه و وعده و وعید حجت‌الله ایوبی مشکل حل نمی‌شود، زیرا اکثر سالن‌های سینما بدهی دارند و با فروش فیلم‌ها برای حیات بخشیدن به سالن‌های سینما نیاز به فیلم خوب داریم که بتواند مخاطب را به سینماها بکشاند. شرایط وخیم اقتصادی و وضعیت نابسامان فروش فیلم‌ها و قهرمخاطب با سالن‌های سینما به حدی است که یکی ازکارگردانان تصمیم گرفته است برای فروش فیلمش از یکی از چهره‌های قبل از انقلاب پس از سی و چند سال استفاده کند در حالی که سینمای ایران تجربه حضور بازیگران قبل از انقلاب و بازی آنها در برخی از آثار سینمایی و تلویزیونی را داشته که با موفقیت مواجه نشده است. ایرج قادری در فیلم‌هایی چون شبکه، پاتو زمین نذار، شهرت و آکواریوم بازی کرد اما مخاطبین برای حضور او در فیلم‌ها حاضر نشدند به سالن‌های سینما بروند. برپایی جشن روز ملی سینما و جشن تولد انتظامی(خرداد)، جشن تولد مسعود کیمیایی (مرداد)، جشن روز ملی سینما (شهریور)، جشن تولد شجریان (مهر) و عبدالله اسکندری (آبان) و میهمانی پایانی فیلم‌های تبریزی و عطشانی جوی در رسانه‌ها ایجاد می‌کند که به نظر برسد حال سینمای ایران خوب است! اما این نکته را باید یادآور شد شادباش و تبریک اهالی سینما زمانی است که فیلم‌ها و آثارشان در سینما توسط مردم دیده شود. شاید این سالگرد تولد گرفتن‌ها و جشن‌ها فرصت دیگری است برای از خود بی‌خود شدن و تغافل و فراموشی از وضعیت این هنر ـ صنعت وارداتی در ایران است. این سینما هم‌اینک و در شرایط فعلی کمترین ارتباط را با مردم دارد و بهتر است سینما را به چهره‌ای زیبا و اندامی رنجور تشبیه کنیم. همه تلاش می‌کنند با جلوه دادن شرایط مطلوب صورت این موجود ناقص‌الخلقه را زیبا نشان دهند غافل از اینکه این موجود با توجه به وضعیت نابسامان اکران و فیلم‌هایی که توانایی جذب مخاطب را ندارند و... روی پاهایش نمی‌تواند بایستد. ارسال نظر
پربیننده