حجت‌الاسلام والمسلمین سیدسعید لواسانی: در عبارت زیبا و پرنغز رسول اعظم صلی‌الله علیه و آله و سلم که فرمودند: «حُسَيْنٌ مِنِّي وَ أَنَا مِنْ حُسَيْنٍ أَحَبَّ اللَّهُ مَنْ أَحَبَّ حُسَيْناً» [بحارالانوار؛ 43/261] دنیایی از معنا خوابیده است اما نکته‌ای که درباره‌اش سخن می‌گویم، آن است که ما «أَنَا مِنْ حُسَيْنٍ» بر ما هم صدق می‌کند، یعنی ما از حسین هستیم. پیرامون این کلام باید دفترها نگاشت اما آنچه به آن اشاره می‌کنم، توجه به ارتباط ما با حضرت سیدالشهداء علیه‌السلام است که همه هستی ما از حسین است، به تعبیر دیگر ما ظهور و پرتویی از هستی و نور امام حسین علیه‌السلام هستیم. جذبه و عشق حسینی است که ما را در حرکتی حبی به سوی محبوب حقیقی می‌کشاند و ذره وجود ما را به حقیقت هستی متصل می‌کند. شرط آن هم مجاهده با هواهای نفسانی است اما مجاهده با هواهای نفسانی نیز، بدون عنایت حسینی امکان ندارد، زیرا مسیر حرکت حبی به کمال انسانی و سوی خداوند متعال تنها در حوزه انسان کامل امکان‌پذیر است و جز چهارده معصوم علیهم‌السلام چه کسانی منبع فیض ولایت کبرای الهی هستند تا ما را از نقص وجودمان به کمال انسانی که لایق آن هستیم، برسانند؟ و صدالبته در این میان حضرت سیدالشهداء حسابی ویژه دارد که ما را در مسیر حرکت حبی سریع‌تر به مقصود می‌رساند زیرا «أَحَبَّ اللَّهُ مَنْ أَحَبَّ حُسَيْناً» و دوستی و محبت خدا به ما دوستداران حسینی به معنای رسیدن به مقام قرب است. آری! اگر بتوانیم در کشتی امام حسین علیه‌السلام وارد شویم، به مقام «حَلَت بِفَنائِکَ» نائل می‌شویم و ظرفیت گرفتن فیض الهی را پیدا می‌کنیم و مرتبه «یُحبِهُم و یُحِبُونَهُ» [مائده: 54] را درک می‌کنیم که در این مرتبه به واسطه اینکه ما دوستدار حسینم، فیض و تجلی امام حسین علیه‌السلام ما را از زمره «أَنَا مِنْ حُسَيْنٍ» قرار می‌دهد و در این حالت خدا ما را دوست دارد و ما نیز دوستدار خدا هستیم. آری! محرم ماهی است که داغ همه تاریخ را بر دوش می‌کشد و عاشورا محشری است که همه هستی را وابسته به پسر علی کرد و این محشر تا آخرالزمان ادامه دارد. هنوز هم ندای «فاننی راحل مصبحاً ان شاءالله تعالی» بگوش می‌رسد، این همان حرکت حبی به ملکوت اعلی است که ما نیز ـ با تمام نقایصمان ـ می‌توانیم در معراج انسانی تا سدره المنتهی با «باب الله» همراه شویم. آری! محرم ماه حرکت است. یا حسین! أَسیرُ الکُرُباتِ
مشکل اصلی ما آن است که نفس بر ما غالب است و دربند دنیادوستی هستیم و این دقیقاً مشکلی است که یاران امام حسین علیه‌السلام از آن آزاد و رها بودند. چرا آن بزرگواران توانستند به مقام والای «حَلَت بِفِنائِکَ» برسند؟ دلیلش آن است که توانستند نفسانیت را اسیر عقلانیت خود کنند و در جان خود عشق و محبت به خدای متعال را حاکم کنند، به این دلیل به مقامی رسیدند که همه جهانیان به آن غبطه می‌خورند. محبت گرایش شدید به کسی یا چیزی است که زاییده معرفت به آن شخص یا چیز است و چون توجه ما به دنیاست، دنیا چون آهن‌ربا ما را سوی خود می‌کشد و چشم و گوش باطن ما را نابینا و ناشنوا می‌کند و مجاری ادراک ما را روی حقیقت می‌بندد. راه رهایی از این بلای خانمان‌سوز؛ معرفت به حقیقت هستی‌مان است که چیزی جز رسیدن به مقام قرب الهی نیست، در این صورت به مقام «والّذین ءامنوا أشدّ حبّاً لله» [بقره: 165] می‌رسیم. این محبت شهد خوشگواری است که هرکسی آن را بچشد، از دیگران چشم می‌پوشد و این دقیقا محبتی است که از امام حسین علیه‌السلام در روز عاشورا ظهور یافت، خاندان و یاران او نیز به تبع ایشان در چنین محبتی غرق شدند. امام حسین علیه‌السلام «أََسیرُ الکُرُباتِ» و گرفتار سختی‌های جانکاه شدند اما این گرفتاری‌ها و مصیبت‌ها و اندوه‌ها که قابل وصف و بیان نیست، تنها یک مرجع داشت، و آن عشق خداست. یعنی ایشان هر مصیبت و اندوهی را تنها به عشق خدا بر جان خود خریدند، واضح است این عشق از ابتدا در جان حسین شعله می‌کشید و در روز عاشورا ظهور تام یافت. و محرم فرصتی است که می‌توانیم ره صدساله را یک‌شبه بپیماییم و با کشتی حسینی همراه شویم، از تاریکی‌های نفسانیت به نور محبت خدا برویم. حال ماییم و کاروان حسینی! آیا در دهه نخست به آن پیوستیم؟ و آیا هم‌اکنون با آن همراه هستیم؟ حسین علیه‌السلام سرشار از محبت الهی و خالص در توحید ناب بود و ما را هم به توحید ناب و محبت خالص دعوت می‌کند. اگر بخواهیم از بدترین دشمن که در درون ما لانه کرده است که آن نفس است که هر لحظه جلوه‌ای و هر لمحه ظهوری دارد، نجات پیدا کنیم، چاره کار در همراهی با کاروان حسینی است: «وَ ثَبِّت لِی قَدَمَ صِدقٍ بِالحُسَینِ وَ أَصحَابَ الحُسَینِ» در این صورت است که جان ما و جامعه ما اسلامی می‌شود.