در جامع بعلبک بودم. یک روز چند کلمه به عنوان پند و اندرز برای جماعتی که در آنجا بودند، می‌گفتم ولی آن جماعت را پژمرده‌دل و دلمرده و بی‌بصیرت یافتم که آنچنان در امور مادی فرورفته بودند که در وجود آنها راهی به جهان معنویت نبود. دیدم که سخنم در آنها بی‌فایده است و آتش سوز دلم، هیزم تر آنها را نمی‌سوزاند. تربیت و پرورش آدم‌نماهای حیوان‌صفت و آینه‌گردانی در کوی کورهای بی‌بصیرت، برایم دشوار شد ولی همچنان به سخن ادامه می‌دادم و در معنویت باز بود. سخن از این آیه به میان آمد که خداوند می‌فرماید: و نحن اقرب الیه من حبل الورید؛ و ما از رگ گردن به انسان نزدیک‌تریم. دوست نزدیک‌تر از من به من است
وین عجب‌تر که من از وی دورم
چه کنم با که توان گفت که دوست
در کنار من و من مهجورم
من از شراب این سخن مست و فضاله قدح در دست که رونده‌ای بر کنار مجلس گذر کرد و دور آخر در او اثر کرد و نعره‌ای زد که دیگران به موافقت او در خروش آمدند و خامان مجلس به جوش. گفتم: ای سبحان‌الله! دوران باخبر، در حضور و نزدیکان بی‌بصر، دور!
فهم سخن چون نکند مستمع
قوت طبع از متکلم مجوی
فسحت میدان ارادت بیار
تا بزند مرد سخنگوی گوی