امشب ز بی‌وفایی دنیا گریستم یاد آمد از حسینم و تنها گریستم
با تشنگان جان به لب ساحل فرات
در خلوتم نشسته و تنها گریستم
بر دامن حسین سر خونین اکبرش
دیدم به داغ سینه لیلا گریستم
دیدم به نهر علقمه تنهاترین شهید
دست از تنش فتاده به صحرا گریستم
در واپسین وداع حسین با رقیه کو
بنهاد سر به سینه بابا گریستم
«آیا کسی بود که کند یاری حسین»
با گوش جان شنیدم و دریا گریستم
با آن نگاه آخر زینب به قتلگاه
بر هر دو نور دیده زهرا گریستم
در این جهان یزید فراوان حسین کم است
بر درد بی‌حسینی دنیا گریستم
شعری نگفته است رها لایق حسین
بر حال خود ز درد تمنا گریستم
علی میرزایی