«ن‌والقلم»
قسمت ششم: و این بسیار اشک‌انگیز است که در این مملکت، آن هم با این پیشینه غنی فرهنگی عده‌ای از ناموافقان فی‌الضمیر فرهنگی که هیچ از چند و چون ادبیت خبر ندارند عنان کار را چنین نابراه به دست گیرند و با ادعاهایی چنین سطحی و کاذب، فقط بلد باشند به وقت مصلحت شعارهای
دهان پرکن آنچنانی و بی‌پایه و اساس و دمپختی سردهند و هی راه و بیراه در بوق حمایت اهل قلم و چه و چه بدمند و با این احوال، ارج و قرب اهل قلم تا این حد فقیرانه و نازل باشد و جنابانشان فکر کنند لابد هیچ‌کس از حال و احوال و رفتار ناصوابشان باخبر نیست و حتم دیگران از عملکردشان غافلند. اگر چنین است، که هست، جای زهی تاسف دارد! ولی اینان نمی‌دانند، هر که نداند، حتم اهل قلم ظاهرا خاموش، می‌دانند که جنابانشان آن‌طور که باید و شاید هیچ‌کدام به اصطلاح هیچ اصلا در باغ نیستند و به‌رغم ادعاهای ظاهری اصلا نمی‌دانند فی‌الواقع اهل قلم خاکسترنشین، چه می‌کنند و چه نمی‌کنند و روزگار خود را چگونه می‌گذرانند و این چه مصیبت بزرگی است که مدعیان ادبیات این ملک از ادبیت کلام هم حتی بی‌خبرند و ظاهرا میدان را چنان
تو خالی و بی‌مدعی دیده‌اند که مدام بر طبل توخالی توهم می‌کوبند و به‌رغم ادعاهای دهان پرکن حمایت از اهل قلم، در عمل نشان می‌دهند به فکر تنها چیزی که نیستند همین اهل قلم است. این درد را باید به کجا برد و به که باید گفت؟ راستی که می‌داند؟
این واقعیتی عیان و شفاف است که اغلب مسؤولان فرهنگی ما فقط ادعاهای بی‌پایه حمایت و توخالی از اهل قلم را دارند. درحالی که تمام فکر و ذکرشان این است که طوری روزگار بگذرانند که حقوق و مزایای آنچنانی‌شان را دریافت کنند. حقوق‌هایی که به قول نارسیده از راه بسیار مدعی ادبیت دنیای نابسامان امروز می‌توان بدان حقوق‌هایی چرب وچیلی گفت! (روزگار نابسامان ما را نگاه کن که هر تازه از راه رسیده نازپرورده‌ای ادعای حکمیت ادبی دارد!) جالب‌تر اینکه، اینان در حالی که همه‌شان بی‌کم و کاست معترفند تهاجم فرهنگی یکی از تهدید‌های بسیار مهم است که باید به‌طور جد با آن مقابله کرد تنها به حرف بسنده می‌کنند در حالی که نمی‌دانند هرمقابله‌ای لوازم خود را می‌خواهد و در دنیای شگفت امروز، نمی‌توان صرفا به این دست اظهارات
دم دست و بی‌ریشه بسنده کرد و برای نویسندگانی که از این همه سوء مدیریت و نامهربانی‌های پنهان و آشکار رنج می‌برند نسخه ادبی پیچید. آیا این است طریق مقابله با تهاجم فرهنگی؟
سوال این است که وقتی ما نمی‌توانیم زمینه‌سازی لازم را برای ایجاد ارج و قرب اهل قلم- حالا با هر سیاستی- فراهم آوریم چرا تا این حد برطبل کاذب حمایت از آنان می‌کوبیم؟ اگر واقعا در گفتار خود صادقیم چرا تاکنون حتی زمینه‌ای را فراهم نیاورده‌ایم که یک اهل قلم مثلا شناخته شده و ظاهرا ارجمند وقت گرفتاری نمی‌داند برای دریافت فلان مبلغ نازل وام به کجا باید مراجعه کند و از کدام ارگان و کجا درخواست یاری کند؟ وقتی ما با سیاست‌هایی چنین توخالی حتی نتوانسته‌ایم زمینه‌ای چنین بدیهی و دم‌دست را فراهم کنیم که هر صنفی از آن بهره‌مندند، دیگر حرف از این گنده‌گویی‌های شعاری چه معنی می‌دهد؟
و این همه بی‌سیاستی‌های کاذب و بی‌ریشه را باید کجا برد و به چه کسی گفت و در این احوال نابسامان و با این همه بی‌التفاتی پنهان و آشکار به اهل قلم چگونه است که ما توقع داریم اهل قلم شاهکاری نظیر فلان و بهمان اثر جهانی خلق کند؟ و آیا ما غافلیم که این ادعا نهایت خودخواهی ماست و هرگز نمی‌توان آرزو کرد در بیابان و زمینی لم‌یزرع شاخه‌گلی محمدی بروید؟!
نظريه ادبيات نقد مي‌شود
سومين نشست ماهانه برنامه ادبي نقد برتر به بررسي كتاب «نظريه ادبيات» اثر تزوتان تودوروف اختصاص دارد.
در اين برنامه علاوه بر عاطفه طاهايي مترجم كتاب، دكتر اميرعلي نجوميان (دكتراي نقد ادبي و استاد دانشگاه‌هاي شهيد بهشتي و الزهراء) و محمدرضا گودرزي (منتقد و داستان‌نويس) نيز حضور خواهند داشت. علاقه‌مندان براي استفاده از اين برنامه مي‌توانند روز پانزدهم اسفند از ساعت 16تا 18 به تالار مبارك فرهنگسراي بهمن مراجعه کنند .
«چهارشنبه سوری» در تماشاخانه
فیلم سینمایی «چهارشنبه سوری» به کارگردانی اصغر فرهادی، در نشست نمایش و نقد فیلم حوزه هنری مرکز کرج (تماشاخانه) نقد و بررسی می‌شود. «چهارشنبه سوری» سومین فیلم سینمایی اصغر فرهادی است که در سال 1384 در بشرا فیلم تولید شده است. این فیلم امروز و از ساعت 14 در سالن اجتماعات حوزه هنری کرج به نمایش در می‌آید. علاقه‌مندان برای کسب اطلاعات بیشتر مي‌توانند با شماره
4473011-0261 تماس بگيرند.
تنهایی
پیرزن، تنها بود. سال‌ها می‌شد که از تنها پسرش خبری نداشت. دیدار فرزند، تنها حسرت زندگی‌اش بود. تنهایی، بی‌کسی و فراغ پسر، دل سنگ را هم آب می‌کرد.
***
در غربت، تمام کرد. خبر را برای مادرش بردند اما او دیگر فرزند را به یاد نمی‌آورد. سال‌ها می‌شد که پیرزن همه چیز را فراموش کرده بود.
محسن محمدی یادداشت
«ن‌والقلم»
قسمت ششم: و این بسیار اشک‌انگیز است که در این مملکت، آن هم با این پیشینه غنی فرهنگی عده‌ای از ناموافقان فی‌الضمیر فرهنگی که هیچ از چند و چون ادبیت خبر ندارند عنان کار را چنین نابراه به دست گیرند و با ادعاهایی چنین سطحی و کاذب، فقط بلد باشند به وقت مصلحت شعارهای
دهان پرکن آنچنانی و بی‌پایه و اساس و دمپختی سردهند و هی راه و بیراه در بوق حمایت اهل قلم و چه و چه بدمند و با این احوال، ارج و قرب اهل قلم تا این حد فقیرانه و نازل باشد و جنابانشان فکر کنند لابد هیچ‌کس از حال و احوال و رفتار ناصوابشان باخبر نیست و حتم دیگران از عملکردشان غافلند. اگر چنین است، که هست، جای زهی تاسف دارد! ولی اینان نمی‌دانند، هر که نداند، حتم اهل قلم ظاهرا خاموش، می‌دانند که جنابانشان آن‌طور که باید و شاید هیچ‌کدام به اصطلاح هیچ اصلا در باغ نیستند و به‌رغم ادعاهای ظاهری اصلا نمی‌دانند فی‌الواقع اهل قلم خاکسترنشین، چه می‌کنند و چه نمی‌کنند و روزگار خود را چگونه می‌گذرانند و این چه مصیبت بزرگی است که مدعیان ادبیات این ملک از ادبیت کلام هم حتی بی‌خبرند و ظاهرا میدان را چنان
تو خالی و بی‌مدعی دیده‌اند که مدام بر طبل توخالی توهم می‌کوبند و به‌رغم ادعاهای دهان پرکن حمایت از اهل قلم، در عمل نشان می‌دهند به فکر تنها چیزی که نیستند همین اهل قلم است. این درد را باید به کجا برد و به که باید گفت؟ راستی که می‌داند؟
این واقعیتی عیان و شفاف است که اغلب مسؤولان فرهنگی ما فقط ادعاهای بی‌پایه حمایت و توخالی از اهل قلم را دارند. درحالی که تمام فکر و ذکرشان این است که طوری روزگار بگذرانند که حقوق و مزایای آنچنانی‌شان را دریافت کنند. حقوق‌هایی که به قول نارسیده از راه بسیار مدعی ادبیت دنیای نابسامان امروز می‌توان بدان حقوق‌هایی چرب وچیلی گفت! (روزگار نابسامان ما را نگاه کن که هر تازه از راه رسیده نازپرورده‌ای ادعای حکمیت ادبی دارد!) جالب‌تر اینکه، اینان در حالی که همه‌شان بی‌کم و کاست معترفند تهاجم فرهنگی یکی از تهدید‌های بسیار مهم است که باید به‌طور جد با آن مقابله کرد تنها به حرف بسنده می‌کنند در حالی که نمی‌دانند هرمقابله‌ای لوازم خود را می‌خواهد و در دنیای شگفت امروز، نمی‌توان صرفا به این دست اظهارات
دم دست و بی‌ریشه بسنده کرد و برای نویسندگانی که از این همه سوء مدیریت و نامهربانی‌های پنهان و آشکار رنج می‌برند نسخه ادبی پیچید. آیا این است طریق مقابله با تهاجم فرهنگی؟
سوال این است که وقتی ما نمی‌توانیم زمینه‌سازی لازم را برای ایجاد ارج و قرب اهل قلم- حالا با هر سیاستی- فراهم آوریم چرا تا این حد برطبل کاذب حمایت از آنان می‌کوبیم؟ اگر واقعا در گفتار خود صادقیم چرا تاکنون حتی زمینه‌ای را فراهم نیاورده‌ایم که یک اهل قلم مثلا شناخته شده و ظاهرا ارجمند وقت گرفتاری نمی‌داند برای دریافت فلان مبلغ نازل وام به کجا باید مراجعه کند و از کدام ارگان و کجا درخواست یاری کند؟ وقتی ما با سیاست‌هایی چنین توخالی حتی نتوانسته‌ایم زمینه‌ای چنین بدیهی و دم‌دست را فراهم کنیم که هر صنفی از آن بهره‌مندند، دیگر حرف از این گنده‌گویی‌های شعاری چه معنی می‌دهد؟
و این همه بی‌سیاستی‌های کاذب و بی‌ریشه را باید کجا برد و به چه کسی گفت و در این احوال نابسامان و با این همه بی‌التفاتی پنهان و آشکار به اهل قلم چگونه است که ما توقع داریم اهل قلم شاهکاری نظیر فلان و بهمان اثر جهانی خلق کند؟ و آیا ما غافلیم که این ادعا نهایت خودخواهی ماست و هرگز نمی‌توان آرزو کرد در بیابان و زمینی لم‌یزرع شاخه‌گلی محمدی بروید؟!
نظريه ادبيات نقد مي‌شود
سومين نشست ماهانه برنامه ادبي نقد برتر به بررسي كتاب «نظريه ادبيات» اثر تزوتان تودوروف اختصاص دارد.
در اين برنامه علاوه بر عاطفه طاهايي مترجم كتاب، دكتر اميرعلي نجوميان (دكتراي نقد ادبي و استاد دانشگاه‌هاي شهيد بهشتي و الزهراء) و محمدرضا گودرزي (منتقد و داستان‌نويس) نيز حضور خواهند داشت. علاقه‌مندان براي استفاده از اين برنامه مي‌توانند روز پانزدهم اسفند از ساعت 16تا 18 به تالار مبارك فرهنگسراي بهمن مراجعه کنند .
«چهارشنبه سوری» در تماشاخانه
فیلم سینمایی «چهارشنبه سوری» به کارگردانی اصغر فرهادی، در نشست نمایش و نقد فیلم حوزه هنری مرکز کرج (تماشاخانه) نقد و بررسی می‌شود. «چهارشنبه سوری» سومین فیلم سینمایی اصغر فرهادی است که در سال 1384 در بشرا فیلم تولید شده است. این فیلم امروز و از ساعت 14 در سالن اجتماعات حوزه هنری کرج به نمایش در می‌آید. علاقه‌مندان برای کسب اطلاعات بیشتر مي‌توانند با شماره
4473011-0261 تماس بگيرند.
تنهایی
پیرزن، تنها بود. سال‌ها می‌شد که از تنها پسرش خبری نداشت. دیدار فرزند، تنها حسرت زندگی‌اش بود. تنهایی، بی‌کسی و فراغ پسر، دل سنگ را هم آب می‌کرد.
***
در غربت، تمام کرد. خبر را برای مادرش بردند اما او دیگر فرزند را به یاد نمی‌آورد. سال‌ها می‌شد که پیرزن همه چیز را فراموش کرده بود.
محسن محمدی ارسال نظر
پربیننده