بی‌شک اسرائیل بی‌نهایت علاقه‌مند است به روند مذاکرات ایران و 1+5 جهت بدهد اما این موضوع اغلب با اینکه اسرائیل خواهان فروپاشیدن مذاکرات است اشتباه گرفته می‌شود. برخلاف آنچه بسیاری در داخل و خارج ایران می‌گویند و ظاهرا دوستان خط‌مشی‌گذار دولت آقای روحانی در امور سیاست خارجی و امنیت ملی هم با آن موافقند، این دیدگاه که اسرائیل خواهان تخریب مذاکرات است بیشتر مبتنی بر یک درک رسانه‌ای از مواضع اسرائیل است تا یک درک امنیتی و راهبردی. به لحاظ راهبردی اسرائیل به خوبی می‌داند که نهایتا گزینه‌ای جز حل مساله از مسیر دیپلماسی وجود ندارد. نه ایران قصد ساختن سلاح هسته‌ای دارد، نه اگر چنین کاری بکند، داوطلبی در جهان برای حمله به ایران پیدا می‌شود و نه حتی اگر حمله‌ای رخ بدهد برنامه هسته‌ای ایران را متوقف خواهد کرد. اصطلاح معتبر کردن تهدیدنظامی هم که اسرائیلی‌ها دائما از آن استفاده می‌کنند، در واقع نه به معنای آماده شدن برای جنگ بلکه به این معناست که آمریکا چگونه می‌تواند از ابزار تهدید نظامی بهره بگیرد که نتیجه آن کوتاه آمدن ایران و اجتناب از ورود به درگیری باشد. مسیر رویارویی با ایران به عنوان ابزاری برای حل و فصل مساله بن بست است و این نکته‌ای است که اسرائیلی‌ها مدت‌هاست به آن واقفند. آنچه اسرائیل نگران آن است این است که تنگناهای راهبردی موجب پذیرش یک «توافق بد» از سوی آمریکا شود. از دید اسرائیل توافق بد توافقی است که مجوز غنی‌سازی در خاک ایران را صادر می‌کند و در عین حال به زیرساخت تحریم‌ها آسیب می‌زند. اما آیا این به این معناست که اسرائیل هر توافقی را یک توافق بد می‌داند؟ مسلما اینگونه نیست. اتفاقا شواهد متعددی وجود دارد که نشان می‌دهد اسرائیل در پی آن است که آمریکا آنطور با ایران مذاکره کند که اسرائیل می‌خواهد نه اینکه اصلا با ایران مذاکره نکند.
برای اسرائیل توافقی که طی آن زیرساخت غنی‌سازی از ایران برچیده شود و به جای لغو کامل تحریم‌ها و برچیدن زیرساخت قانونی آن، تحریم‌ها صرفا تسکین پیدا کنند بهترین گزینه است.
اتفاقا اکنون نقطه کانونی استدلال اسرائیل با آمریکا این است که دولت روحانی گزینه‌ای جز توافق برای خود باقی نگذاشته و بنابراین اگر آمریکا بر موضع «غنی سازی صفر» پافشاری و این مساله را برای ایران روشن كند که تاوان نپذیرفتن آن تحریم‌های بیشتر است، دولت چاره‌ای جز توافق نخواهد داشت. بنابراین، این تلقی که اسرائیل در هر حال خواهان شکست مذاکرات است تلقی درستی نیست. آنچه صهیونیست‌ها اکنون علنا می‌گویند در واقع فقط بخشی از حقیقت است؛ که آن هم از یک جنبه ناشی از هراس آنها از این است که آمریکا به نوعی غنی سازی را در ایران بپذیرد و تحریم‌ها را کم کند و از جنبه دیگر مبتنی بر نوعی تقسیم کار پلیس خوب - پلیس بد است که به طور سنتی در مواجهه با مساله ایران میان آمریکا و صهیونیست‌ها وجود داشته است. این تصور که اختلاف نظر میان اسرائیل و آمریکا واقعی و عمیق است بسیار گمراه‌کننده است. آمریکایی‌ها تا امروز حتی یک علامت کوچک هم از خود نشان نداده‌اند که ثابت کند درباره مساله غنی‌سازی متفاوت از اسرائیل فکر می‌کنند بلکه برعکس انبوهی از کدها به ما می‌گوید آمریکا بر سر مکان مرزهایی که باید جلوی ایران ترسیم کرد با اسرائیل مشکل دارد نه درباره اصل این مرزها.