فرزاد حبیب‌اللهی: 1- اینتر یک مورد «عجیب» است. آنها سال‌ها به یک مدیر نیاز داشتند و دارند، تا مربی. این ماسیمو موراتی بوده که تصمیماتش باید تعدیل یا وتو می‌شده. یعنی عکس آنچه در هر باشگاه میان سرمربی و مدیر تیم در جریان است. باشگاه میلان بارها در معاوضه بازیکن با اینتر، شکلات داده و طلا گرفته است. نمونه‌ها: سیدورف و پیرلو و مونتاری رفتند به میلان و هلوگ و فرانچسکو کوکو به اینتر آمدند. موراتی برای خط حمله رونالدو را می‌خرید اما هافبک مرکزی‌اش دی‌بیاجو بود. ویری را می‌خرید اما هافبک میانی‌اش کریستیانو زانتی بود. فونداسیون ضعیف و نمای گرانیت. یک سرمربی-رئیس باید می‌آمد که تصمیمات «رئیس موراتی» را تعدیل کند. 2- مورینیو بود. سرمربی-رئیس ایده‌آل. او بود که در اینتر یک درخت کاج ارزان خرید. لوسیو (مدافع میانی)، موتا (هافبک میانی)، اشنایدر(بازیساز)، دیگو میلیتو (مهاجم مرکزی). این کاج نسبتا ارزان، اینتر را قهرمان اروپا کرد. فاتح سه‌گانه.
3- پس از مورینیو، دوباره اینتر همان اینتر موراتی شد؛ دور از تعادل در نقل و انتقالات، دور از تعادل در زمین. آن استخوان‌بندی قوی، چه جوری به آسانی خراب شد؟ ماتزاری بهترین گزینه نیمکت اینتر بوده پس از مورینیو. او اما تیم نامتعادلی دارد.
4-رانوکیا و ناگاموتو و کامبیاسو در کلاس اول اروپا بازی می‌کنند. این را نمرات‌شان در سایت‌های آنالیز معتبر می‌گوید. کامبیاسوی 33 ساله همچنان می‌تواند وزنه‌ای باشد در ترکیب یک تیم بزرگ اروپا. آلوارز یک پتانسیل بزرگ است. حیف: پتانسیل 25 ساله. اینتر اما همچنان یک تیم نامتعادل است.
5- اینتر از نظر تاکتیکی با ماتزاری بهتر خواهد شد. ماتزاری یکی از مربیان موج نوی ایتالیاست که علاقه به 2-5-3 دارند. یووه دو فصل است با این سیستم سریA را فتح می‌کند. کونته اما در بازی‌های بزرگ اروپایی از 4 مدافع استفاده می‌کند. در بازی برگشت با بایرن در فصل گذشته و دو بازی رفت و برگشت مقابل رئال در این فصل، کونته این تغییر را اجرایی کرد. این سندرومی است که به تیم ملی ایتالیا هم سرایت کرده است. پراندلی در دو بازی نخست در یورو 2012 از سیستم 2-5-3 استفاده کرد اما از بازی سوم تا پایان (بازی فینال) ایتالیا را با 2-4-4 دیاموند آرایش داد. در سیستم 2-5-3 که ایتالیایی‌ها چند فصل است در سریA شیفته‌اش شده‌اند؛ تور پهن کردن در فاز دفاع برای حریف در حال حمله آسان است اما انتقال سریع از دفاع به حمله (موقعیتی که این سال‌ها بسیار مهم شده) سخت‌تر از زمانی است که تیم با 4 دفاع بازی می‌کند. این مهم‌ترین دلیل است برای کونته و پراندلی (2 مربی‌ای که بیش از مربیان دیگر ایتالیایی در بازی‌های بین‌المللی و حذفی باید کار کنند) تا در بازی‌های سخت اروپایی، برگردند به بازی با 4 مدافع.
6- ماتزاری لیورنو را در جوزپه مه‌آتزا شکست داد. با فوتبالی که مبتنی بر کمترین پاس‌های عرضی و بیشترین پاس‌های طولی بود؛ رویکردی که همچون تیغ دولبه از یک سو حریف را خیلی زود عقب می‌نشاند و از سوی دیگر، فضاها برای دادن پاس‌های کلیدی و نهایی در عمق را بسیار زود می‌بست چه دفاع لیورنو خیلی زود با پاس‌های طولی اینتر نشست می‌کرد و قلعه‌اش را نزدیک گلر خود می‌بست. این اینتر با ماتزاری بهتر شده اما باید از نظر تاکتیکی بازهم پیشرفت کند.