مجتبی اصغری* : اخیرا در اغلب رسانه‌های داخل کشور با گرایش نزدیک به دولت موجی علیه ماجرای افشای مفاد بسته پیشنهادی ایران به غرب در مسیر مذاکرات بر سر پرونده هسته‌ای ایران به راه افتاده است. عده‌ای به نحوی غیرقابل درک مذاکرات رسمی و قانونی دولت را با جریان مک فارلین (ایران- کنترا) مقایسه کرده‌اند و برخی دیگر مقاله منتشر شده در ال مانیتور را دستمایه حمله به رسانه‌های داخلی قرار داده‌اند. حقیقت امر این است که با بررسی تک تک استدلالات بیان شده در رسانه‌های وطنی درباره «ضرورت» محرمانه باقی ماندن بسته‌ای که خود طرف‌های غربی به باز شدن آن در مقابل دولت و رسانه‌های صهیونیستی اذعان داشته‌اند، دست کم در جامعه نخبگان اقناعی صورت نگرفته است. اتفاقا شاید بد نباشد درباره چنین پنهانکاری‌های بی‌موردی که هیچ تناسبی با نوع دیپلماسی شفاف مورد ادعای تیم دولت ندارد «نظرسنجی» رسمی هم صورت بگیرد! گاهی بد نیست به قول دکتر لاریجانی به دشمن بدبین هم باشیم و احیانا به اهداف پشت پرده چنین بازی پنهانی که به واسطه مخالفت با آن، عقلای جامعه رسانه‌ای کشور مورد هجمه قرار می‌گیرند، نگاهی بیندازیم. الف- بررسی تاریخی روند دیپلماسی خارجی تیم فعلی وزارت خارجه و همچنین سلایق یکسان سیاسیون مورد علاقه آنها خبر از واقعیاتی تلخ در معاملات پنهانی صورت گرفته در پشت پرده با طرف‌های آمریکایی – اسرائیلی دارد. بزرگ‌ترین پروژه‌های باند مشهور به نیویورکی‌ها بدون کسب موافقت مجلس و دولت و حتی بعضا شورای امنیت ملی اجرایی شده است فارغ از اینکه نتیجه اغلب به جهت بی‌توجهی آمریکایی‌ها و افشای بی‌قانونی طرف ایرانی صددرصد موفقیت‌آمیز نبوده است اما هنوز هم کسی در وزارت امور خارجه درباره طرح «معامله بزرگ» -Grand Bargain - یا پذیرش معاهده منع جامع آزمایشات هسته‌ای -CTBT- یا حتی مورد عجیب قطعنامه 598 و مورد عجیب‌تر مک فارلین پاسخگو نیست! البته منظور از مطرح کردن چنین بحثی در موقعیت کنونی رواج باور بی‌اعتمادی نسبت به مذاکره‌کنندگان وطنی نیست اما به قول دکتر افروغ عرصه سیاست میدان اعتمادهای بی‌دلیل صددرصدی هم نباشد، بهتر است. کما اینکه خود تیم مذاکره‌کننده نیز بارها به این مطلب اذعان داشته‌اند که گوش شنوا و دیده بینایی در برابر نهیب ملت و رهبری و نمایندگان مجلس دارند. درباره موضوع اخیر هم در شرایطی که دولت‌های غربی و شرقی محرم انگاشته شده‌اند و تیم ایرانی نتوانسته قید محرمانه بودن مذاکرات را به همتایان غربی خود اجبار کند تلاش برای عدم افشای مفاد بسته پیشنهادی ایران در داخل کشور بیش از اندازه حساسیت‌برانگیز است. پس ناگفته مشخص است کنترل کردن و کنکاش برای اطلاع از مفاد پیشنهادات طرف ایرانی؛ نه‌تنها به معنای ضدیت با منافع ملی نیست بلکه عین عمل به وظیفه میهنی نیز محسوب می‌شود.
ب- غرب تاکنون به قید محرمانه باقی ماندن مذاکرات ایران و آمریکا در اغلب دوره‌ها بی‌توجه بوده است. ساده‌انگارانه‌ترین شکل ماجرا این است که اسرائیل را مقصر چنین افشاگری‌هایی قلمداد کنیم. مذاکرات ایران و آمریکا در سال 2003 که اتفاقا توام با پیشنهادات بی‌شرمانه‌ای همچون قول ایران به طرف آمریکایی برای دست کشیدن از حمایت حزب‌الله لبنان و خلع سلاح تدریجی مجاهدان فلسطینی و عراقی و لبنانی بود هم توسط رسانه‌هایی چون واشنگتن پست و نیوزدی و نیویورک تایمز افشا شد![1] مذاکرات ایران و آمریکا در سال 2006 نیز که با واسطه‌گری سازمان پاگواش صورت گرفت در همان سال توسط جفری باوتول- مدیر پاگواش- افشا شد![2]
جالب اینجاست که به‌رغم بی‌وفایی دلالان دون‌پایه‌ای همچون تریتا پارسی و هوشنگ امیراحمدی یا دردسرسازی سازمان نه چندان معتبری مانند پاگواش، ارتباطات برخی مدیران و دیپلمات‌های ایرانی با این افراد و مراکز کماکان حفظ شده است! پس افشای موضوع بسته پیشنهادی ایران در چنین شرایطی از جانب رسانه لابی صلح آمریکایی- اسرائیلی یعنی ال مانیتور نه‌تنها عجیب نیست بلکه مسبوق به سابقه نیز هست. در این میان استناد به منابع ایرانی می‌تواند به هزار و یک علت صورت گرفته باشد و اصل بحث به کل انحرافی است. کما اینکه استناد کیهان به رسانه‌های آمریکایی نیز به همین میزان عادی است! چه برسد به ال مانیتور که مستقیم به شورای روابط خارجی آمریکا و بنیاد برادران راکفلر متصل است و اصولا برای اطلاع از مفاد یک مذاکره رسمی هیچگاه دست به دامان کیهان باقی نمی‌ماند! به قول معروف تا واسطه‌هایی مثل مدیران نایاک و شورای ایرانیان آمریکایی یا حتی دیپلمات‌های فراری مشتاق بازگشت به ایران وجود دارند نه کیهان بی‌خبر از مذاکرات می‌ماند و نه ال مانیتور! صحبت از روزگاری است که گری سیک به‌رغم مدیریت آشکار رسانه‌های زنجیره‌ای وطنی از مصاحبه کردن هفتگی با آنها و خوراک‌دهی رسمی ابایی ندارد و هیچ نگران سوختن احتمالی واسطه‌های خود نیز نیست! تهیه خبر در چنین دورانی نیازمند «دلار و ریال» هم نیست! شاید بهتر بود وزارت امور خارجه چانه‌زنی بر سر محرمانه ماندن مذاکرات را ابتدا با رایان کراکر و سوزان مالونی و ری تکیه مطرح می‌کرد و سپس یقه یک روزنامه نیمه دولتی را می‌گرفت!
ج- سوال ما از مدیران محترم دستگاه سیاست خارجی کشور این است که اگر همچون مذاکرات پنهانی یکی از مدیران مستعفی نظامی در کنفرانس یونان با لورد‌ها یا معاملات صورت گرفته در ماجرای مک‌فارلین «پای اسرائیل در میان نیست» چرا این اندازه تلاش برای مخفی‌کاری در داخل کشور صورت می‌گیرد؟ چرا که اصل مذاکره با خود آمریکا دارای مجوز رسمی از ملت و مجلس و رهبری است. ظاهرا بر اساس مفاد افشا شده هنوز بده و بستان خلاف مصالح ملی نیز صورت نگرفته، پس علت واهمه از طغیان افکار عمومی داخلی چیست؟ می‌ماند علت «ذوق‌زدگی طرف غربی» که فعلا توجیه‌ناپذیر باقی مانده است! جالب اینجاست که هر چه کنجکاوی و حساسیت جامعه به جهت آگاهی یافتن از علت ذوق‌زدگی غربی‌ها بیشتر می‌شود حجم جنگ روانی و عملیات رسانه‌ای در داخل کشور نیز افزایش می‌یابد!
د- چرا به‌رغم استقبال بی‌شائبه طرف اسرائیلی از موضوع مذاکره ایران و آمریکا، در داخل کشور تلاش می‌شود برداشتی سطحی از عملیات فریب شخص نتانیاهو در سازمان ملل به عنوان مساله اصلی، نمایش داده شود؟ پروژه مطرح کردن اوباما به عنوان «ناجی بزرگ یهود» آشکارا توسط صهیونیست‌های دست چپی در آمریکا به محوریت آیپک و جی استریت و در خود سرزمین‌های اشغالی مطرح شد و اتفاقا اوباما با طرح نقشه نجات اسرائیل از محاصره منطقه‌ای در آمریکا به قدرت رسید. چگونه است که اکنون در ایران تلاش می‌شود تحلیل‌های مضحکی مانند تفرقه‌اندازی میان هیات حاکمه اسرائیل و آمریکا توسط تیم دیپلماسی خارجی ایرانی به خورد نخبگان و مردم داده شود؟! آیا همه این تلاش‌ها برای آشکار نشدن نقشه بزرگ اوباما- نتانیاهو روی پرده جهانی رفته است؟ این میان چه کسی نقش شورای روابط خارجی آمریکا را که مستقیما توسط بنیاد برادران راکفلر مدیریت می‌شود به عمد نادیده گرفته است؟
* دکترای علوم سیاسی و روابط بین‌الملل از اسکاتلند
ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ
[1]http://www. washingtonpost. com/wp-dyn/content/article/2006/06/17/AR 2006061700727. html
[2]http://www. bbc. co. uk/persian/iran/2009/01/090130_si_wkf_secretmeetings. shtml