پسر آیینه اگر روز است قرص ماه پس چیست؟
اگر دریاست دلو چاه پس چیست؟
اگر رزمنده خود و جوشنش کو؟
عبا و قامت کوتاه پس چیست
چنین که بی‌قراری وای بر من
سوار بی‌مهاری وای بر من
علی اکبر که جوشن داشت آن شد
تو که جوشن نداری وای بر من
خدایا این پسر آیینه کیست؟
میان خاک این گنجینه کیست؟
صدای خُرد گشتن آید اما
صدای استخوان سینه کیست؟
رضا جعفری
سوغات کربلا
با آنکه در ره است خطرها و بیم‌ها
سخت است بگذرم ز عسل‌ها، شمیم‌ها
اصلا درست نیست بمانم در این قفس
در فصل سرخ پر زدن یاکریم‌ها
سخت است کار با پدر از دست داده‌ها
ای وای از شکستن قلب یتیم‌ها
یا اذن رفتنم بده یا جان من بگیر
تلخ است حرف «نه» ز دهان کریم‌ها
از آنچه قاسم تو به بازوش بسته است
افتاده‌ای به یاد مدینه، قدیم‌ها
من را ببخش نام تو را داد می‌زنم
قصدم نبود بشکند اینجا حریم‌ها
اما تنم به زیر سم اسب نخ نماست
مانند فرش‌های قدیمی، گلیم‌ها
سوغات کربلا برای مدینه است
عطری که برده‌اند از تنم این نسیم‌ها
حالا به نوجوان تو چون روز روشن است
معنای سایه‌های «بلا»ها، «عظیم»ها
جواد محمد زمانی
شوق شهادت
برای پرزدنت حجم آسمان كم بود
ولی به بال و پر خسته‌ات، توان كم بود
شتاب كردی و واماند بند نعلینت
چقدر شوق شهادت! مگر زمان كم بود؟
چرا تو را همه كوفه سنگ‌باران كرد؟
درون لشکر آنها مگر سنان كم بود؟
جمل بهانه خوبی به دستشان می‌داد
برای كشتن تو، بغض نهروان كم بود
به فكر جایزه بردن سرت بودند
شراب خون تو در سفره‌های‌شان كم بود
نفس كشیدن‌تان رنگ و بوی زهرا داشت
میان سینه تو چند استخوان كم بود
وحید قاسمی