مزرعه کاتالان

گروه ورزشي: چرا همیشه باید انگشت حسرت به دهان گرفت که فلان باشگاه فوتبال در جهان حرف اول نکات فنی را می‌زند؟ چرا بارسلونا قابل ستایش است؟ چرا از دل باشگاه‌هایی مانند آژاکس ستاره‌هایی چون فان باستن و کلایورت ظهور می‌کنند که اینچنین جهان را تحت‌تاثیر قرار می‌دهند؟ چرا لیونل مسی بدون هیچ توصیفی کلکسیون توپ‌های طلایش را به تعداد انگشتان یک دست می‌رساند؟ اینها پرورش یافته کدامین مکتب فوتبال هستند و فوتبال چرا در آمریکای لاتین دست به صادرات ستاره می‌زند؟ همه این چرا‌ها تنها یک پاسخ دارد و آن بها دادن به فوتبال پایه یا همان مدارس فوتبال است؛ چیزی که امروز نمونه کاملا بارز آن را در معبدی به نام« لاماسیا» می‌بینیم. «ماسیا» {Masía} در زبان اسپانیش به مزرعه یا خانه زراعی تعبیر می‌شود و زمانی که حرف اضافه «la» پشت سر آن قرار می‌گیرد مونث بودن کلمه را نشان می‌دهد. شاید کمتر کسی فکرش را می‌کرد وقتي در اواسط دهه 60 میلادی ایده مدرسه‌ای به نام لاماسیا داده شد این مکان به معدن پرورش ستاره‌های بزرگ فوتبال اسپانیا و جهان تبدیل شود. بعد‌ها که یوهان کریوف دست به تولید ستاره‌های جوان به سبک مدرسه فوتبال آژاکس در بارسلونا زد خیلی‌ها این روش نابغه هلندی را مکتب جدیدی در بارسا قلمداد کردند. او ستاره‌هایی همچون پپ گوآردیولا، ‌گیلرمو آمور و کارلس بوسکتس تربیت کرد و بعد از این نسل نیز روش‌ها به همان منوال دنبال شد تا از قلب لاماسیا ستارگانی همچون ژاوی، ‌پویول، ‌مسی، ‌اینیستا، فابرگاس و چند نفر دیگر بیرون بیایند. خوآن لاپورتا، رئیس سابق باشگاه درباره این مدرسه فوتبال می‌گوید: این حقیقت که ما سیستم جوانانی داریم که بازیکنان بسیار خوبی به تیم اصلی ما می‌دهد، باعث شده سیستم جوانان بارسا چیزی کاملا شناخته شده باشد و لاماسیا برای بارسلونا تبدیل به یک برند خاص شده است. از سال 1979 امکانات لاماسیا برای بازیکنانی که اهل خارج از بارسلونا بودند ارائه شد و این جرقه‌ای بود بر شروع افسانه لاماسیا. از سال 2010 افسانه لاماسیا شروع شد، در مراسم انتخاب بهترین بازیکن جهان هر 3 نامزد نهایی از لاماسیا بودند. این فوق‌العاده بود. «بهشت فوتبال»، ثمره داده بود. در آن سال مسی برای دومین بار بهترین بازیکن دنیا شد و اینیستا و ژاوی طبق اصول لاماسیا به اندازه وی خوشحال شدند. در لاماسیا کینه وجود ندارد، دور از رنگ پوست و نژاد همه با هم دوستند. زندگی واقعا در لاماسیا جاری است. همه کسانی که در لاماسیا رشد می‌کنند بدون تردید اخلاق خوبی دارند. تاکید می‌کنم همه آنها. در واقع لاماسیا فقط یک مدرسه فوتبال نیست، نوعی مکتب فکری فوتبال است که به شاگردانش حتی اخلاق و شعور اجتماعی هم یاد می‌دهد (یک لحظه به رفتاری که بارسایی‌ها در ماجرای بیماری‌های آبیدال انجام دادند بیندیشید؛ مثل اهدای جام به او و دنی آلوزی که به احترام آبیدال این فصل شماره 22 بر تن می‌کند) در لاماسیا به همه یاد می‌دهند که چیزی به اسم شکست معنی ندارد، ما نباید ببازیم چون بهترین هستیم. هر شکست باعث می‌شود چیزهای جدیدی یاد بگیریم. همه بازیکنان لاماسیا آرزوی پوشیدن پیراهن بارسلونا را دارند. عده‌ای از آنها به تیم‌های دیگر می‌روند تا فرصت این را پیدا کنند که استعدادشان را به نمایش بگذارند (آلبا، فابرگاس و پیکه مثال‌های خوبی برای این مساله هستند) و عده‌ای آنقدر صبر می‌کنند فرصتی برای آنها فراهم شود (مانند اینیستا، ژاوی، پویول، والدس، سرژیو روبرتو و...). همه در لاماسیا رویای حضور در تیم اصلی را در سر می‌پرورانند. در لاماسیا فوتبال را یاد می‌گیری، پاس را یاد می‌گیری، زندگی کردن را یاد می‌گیری و تا آخر عمر با تعلیمات لاماسیا زندگی می‌کنی. تو در لاماسیا همه توانت را می‌گذاری، نه برای خودت، بلکه برای تیمت. تو در لاماسیا شکست نمی‌خوری. شاید ببازی ولی این باخت شکست محسوب نمی‌شود، این دلیل برد بعدی است. مردان لاماسیا شاید همیشه نه، ولی همه در صداقت موج می‌زنند. آنها آنقدر سخاوتمندند که بعد از هر گل شادی گلشان را با همه بازیکنان تقسیم می‌کنند. حتی هر بار وقتی توپ طلا به مسی اهدا می‌شود او همه وقت سخنرانی‌اش را به تشکر از هم‌تیمی‌هایش اختصاص می‌دهد. در حال حاضر بیش از 80 درصد لاماسیا اهل ایالت کاتالونیا هستند، 15 درصد دیگر از دیگر نقاط اسپانیا و تنها 5 درصد از نخبگان فوتبال از سراسر دنیا وارد «بهشت فوتبال» شده‌اند.