وحيد محمدپور: جنگ نرم از دو سطح رسمی برخوردار است؛ سطح اول داخل جامعه حریف و سطح دوم در صحنه بین‌الملل اجرایی می‌شود. واضح است که هر کدام از صحنه‌های مطرح شده بازیگران مخصوص به خود را دارد اما گاه تلاقی این نقش‌ها می‌تواند برای بازیگردانان میدان ایجاد مشکل جدی کند و چه بسا موجبات افشای اهداف پشت پرده را فراهم سازد. مورد مهمی که امروز بررسی می‌کنیم پدیده‌ای نوظهور به نام «صفحه فیس‌بوک وزیر امور خارجه ایران» است. فراموش نمی‌کنیم در ابتدا که به این نقض عجیب قانون اعتراضات گسترده‌ای صورت گرفت از عناوینی همچون «دیپلماسی عمومی» در سطح بین‌المللی به عنوان توجیه ماجرا پرده‌برداری شد. حال بعد از نزدیک به 100 روز بد نیست بازنگری داشته باشیم در میزان موفقیت دیپلماسی عمومی این پدیده! ابتدا به بررسی واقعیت‌های انکارناپذیر می‌پردازیم. الف- صفحه فیس‌بوک دکتر ظریف به زبان فارسی به روزرسانی و اداره می‌شود.
ب- اکثریت قریب به اتفاق مخاطبان این صفحه ایرانیان هستند.
ج- بیشترین بازخورد اتفاقات این صفحه در داخل کشور است.
د- مخاطب ظریف در این صفحه به وضوح ایرانیان هستند نه ملت‌های جهان!
هـ- تاکنون در چند نوبت وزیر امور خارجه خبر از هک صفحه فیس‌بوک‌شان داده‌اند.
به احتمال زیاد هر فردی که دست کم یک بار به این صفحه مراجعه کرده باشد درباره بدیهیات عنوان شده با نویسنده موافق است. اما اکنون می‌پردازیم به تحلیل این واقعیات که طبیعتا ممکن است مخالفانی داشته باشد.
1- اگر هدف دولت از مستثنا کردن صفحه وزیر امور خارجه در یک شبکه اجتماعی با اهداف جاسوسی ثابت شده «دیپلماسی عمومی» در زمین حریف است چرا اکثر خبرسازی‌ها با هدف تاثیرگذاری بر مخاطب ایرانی صورت گرفته است؟ زبان فارسی صفحه، خوانندگان ایرانی و مخاطب قرار دادن ایرانیان در داخل کشور در اغلب قریب به اتفاق پست‌ها از چه رو است؟ اگر بنا بر انجام عملیات روانی بر جامعه خودی نیست چرا تحلیل‌های ارائه شده در این صفحه تا این اندازه عوامانه و به دور از واقعیت است؟ پروژه دوگانه‌سازی قدرت و تظاهر به وجود اختلافات شدید میان آمریکا و اسرائیل شکست خورد؛ نشانه‌اش هم این است که در میز مذاکرات نقش پلیس بد به «فابیوس» از فرانسه سپرده شد تا موج فرانسه‌ستیزی در برابر نفرت از آمریکا در ایران به راه بیفتد. اوضاع زمانی جالب می‌شود که عینا همین سیاست از جانب شخص وزیر امور خارجه در رسانه دشمن منتشر می‌شود پیش از آن که ایشان یک مصاحبه رسمی با یکی از ده‌ها خبرنگاری که به همراه تیم خود به ژنو برده بودند، برگزار کنند!
حال ما از شما می‌پرسیم آقای دکتر ظریف! یک متخصص روابط بین‌الملل چطور تصور می‌کند به صورت ناگهانی فرانسه تبدیل به ابرقدرتی جهانی شده که قدرت برهم‌زدن نقشه‌های جان کری را بر سر میزی با حضور 8-7 نفر پیدا کرده است؟! مثال خوبی نیست اما آیا کسی باور می‌کند سوریه حکومت ایران را اداره کند؟... پس چگونه است که گردانندگان صفحه فیس‌بوک شما تلاش می‌کنند رئیس‌جمهور و حاکمیت آمریکا را آلت دست نتانیاهو و رژیم صهیونیستی نشان دهند آن هم بدون هیچ سند و مدرکی؟! جالب‌تر این است که در میان این تئاتر بزرگ برای کشور دست‌نشانده‌ای مثل عربستان نیز مقام کارگردانی در کنار رژیم منزوی و مفلوک اسرائیل را در نظر می‌گیرید! اگر عربستان مقابل اوباما ایستاده و به اصطلاح چوب لای چرخ دستگاه سیاست خارجی این کشور قرار می‌دهد چطور هیچ‌گونه تنبیهی برای این کشور در نظر گرفته نمی‌شود؟! پست‌های سیاسی در میان سعودی‌ها به ارث می‌رسد! بخش عمده درآمد نفتی این کشور با مدیریت آمریکا به شکل فروش سلاح و مواد مصرفی با چندین برابر قیمت، هزینه می‌شود. حال شما تلاش می‌کنید در چنین شرایطی عربستان و فرانسه را به مقام آقایی جهان ارتقا دهید؟!
چطور بازی فاش و از مدیریت خارج شده کری و فابیوس را نمی‌توانید تحلیل کنید در شرایطی که هر دو پیش از بازگشت به کشورشان به حمایت رسمی از مواضع یکدیگر اقدام ورزیدند. جالب است که مجموعه رسانه‌های زنجیره‌ای در داخل کشور نیز در حمایت از موضع اعلام شده در صفحه فیس‌بوک ظریف اظهارات کری را در حمایت از موضع فابیوس بایکوت می‌کنند!
آیا پایه‌های اقتصاد سرمایه‌داری را نمی‌بینید که بر دوش صهیونیست‌های یک درصدی استوار است؟ اگر روزی اقتصاد آمریکا مستقل از ثروت لابی‌های سرمایه‌داری اداره شد ما می‌پذیریم که روی کار آمدن اوباما با رای 78 درصدی یهودیان آمریکا آن هم با بخشیدن صفت «آخرین منجی یهود» یک اتفاق غیرقابل پیش‌بینی بوده است! و اکنون اوباما بر ضد صهیونیسم در جهان قیام آشکار کرده است!
بر فرض محال هم اگر ما تحلیل سیاسیون فعلی دستگاه سیاست خارجی کشور را بپذیریم احتمالا باید رای به مذاکره مستقیم با اسرائیل بدهیم...چون این رژیم مفلوک صهیونیستی است که مستقیم یا غیرمستقیم مانع به توافق رسیدن نهایی ایران با غرب شده است! آیا گل این تیپ تحلیل‌ها همین موضوع است؟
2- بدترین اتفاقی که به واسطه مدیریت این صفحه در میان بخشی از مخاطبان نهادینه شد دشمن خواندن هر فرد و جریان سیاسی است که با تحلیل‌های یک خطی و بدون سند و مدرک ارائه شده در این صفحه مخالفت ورزید! اینکه وزیر امور خارجه کشورمان ابتدا یک مصاحبه رسانه‌ای به شبکه «بی‌بی‌سی انگلیسی» هدیه می‌کند و سپس در صفحه اختصاصی ایشان پیش از عزیمت به کشور عنوان می‌شود: «امیدوارم در داخل همصدایی با اسرائیل نباشد.» یعنی آماده‌باش به تیم عملیات روانی تا به هر که مخالف این تحلیل بی‌پشتوانه حرفی زد می‌توان انگ «همصدایی با اسرائیل» چسباند! عجبا! از دولتی که متخصصان عملیات روانی‌اش فارغ‌التحصیل چتم‌هاوس و خانه آزادی هستند باید انتظار چه اقداماتی را داشته باشیم؟ اعتدال یعنی مخالف تحلیل ما «صهیونیست» است؟!
3- مساله سوم سوءاستفاده از یک مورد استثنای قانونی برای نقض قانون فیلترینگ شبکه‌های جاسوسی دشمن در کل کشور است. اگر با استناد به مفهوم ناقص و ترجمه‌ای «دیپلماسی عمومی» -که در واقع به هیچ عنوان در مورد صفحه فیس‌بوک شخص دکتر ظریف و نحوه اداره آن مصداق ندارد- این مستثنا را به نوعی قانونی بدانیم این موضوع چه ارتباطی با اصل جریان فیلترینگ شبکه‌های اجتماعی در کشور دارد؟ چطور رسانه‌های حامی دولت این مورد را قابل تعمیم به تصمیمات کشوری برمی‌شمارند؟! اگر بنا بر همه‌گیری چنین رویه خلاف عقلی باشد می‌توان برای هر قانونی ابتدا یک نقیض آفرید و سپس به واسطه همان مورد، کل قانون را ملغی شدنی و زیر علامت سوال جلوه داد! البته این پرونده خطرناک که متاسفانه از جانب برخی از وزرای کابینه در آتش آن دمیده می‌شود بزودی در «وطن امروز» گشوده خواهد شد با این حال در حال حاضر واجب است علت اصلی باز ماندن صفحه وزیر امور خارجه در یک شبکه جاسوسی بیگانه مورد بازبینی جدی قرار بگیرد. خصوصا اینکه تحولات این صفحه با بینندگان نیم میلیونی در رسانه‌هایی مانند بی‌بی‌سی فارسی مزورانه به عنوان نمادی از کل کشور جلوه داده می‌شود.
پرواضح است که حمایت از صفحه وزیر خارجه کشور از جانب جمع کثیری از افسران جنگ نرم و مدیران حقیقی پروژه دیپلماسی عمومی جمهوری اسلامی در خط مقدم جنگ نرم با تایید تحلیل‌های گردانندگان این صفحه، ارتباطی ندارد که اگر چنین بود نیازی به تکاپوی موسسات نظرسنجی همچون گالوپ و زاگبی و شبکه 20/20 نبود! اما چنین مواردی در یک جنگ رسانه‌ای با مخاطب عام برای هر دستگاه خبری «عالی» محسوب می‌شود. خصوصا زمانی که کاترین اشتون، بی‌بی‌سی فارسی را برای اطلاع‌رسانی مناسب ارزیابی می‌کند و وزیر امور خارجه کشورمان «بی‌بی‌سی انگلیسی» را مفتخر می‌کند!
4- پرونده صفحه فیس‌بوک منتسب به محمدجواد ظریف به اندازه‌ای قطور شده که ساعت‌ها می‌توان از منظر اشکالات مدیریت رسانه و خطاهای رخ داده در حوزه روابط بین‌الملل درخصوص آن به چانه‌زنی پرداخت. از کیس فابیوس گرفته تا مورد نتانیاهو! مشکل اینجاست که فرزندان انقلاب چندان در برابر نقدهای دلسوزانه السابقون انقلاب و متخصصان پویا نیستند و از پاسخ‌دهی به رسانه‌های داخلی سر باز می‌زنند. به هر حال موظفیم بگوییم برای منافع ملی‌مان خطر دارد که مسیر دشمن‌شناسی برخی مدیران ایرانی از نیویورک می‌گذرد اما چهارراه خیابان انقلاب را از سه‌راهی بن‌گوریون تشخیص نمی‌دهند! ما همچنان دعا گوییم برادران...یا علی مددی!