محمدصادق حاج‌صمدي: عمر بن سعد ابی وقاص یکی از آقازادگان دوران ابتدایی اسلام است که در سال 23 هجری متولد شد. در جنگ صفین به همراه پدرش شرکت کرده بود و در جریان حکمیت پدرش را که در جریان سقیفه نیز از مدعیان خلافت بود به ادعای خلافت تشویق کرده. نمونه برابر اصل پدری که غرور او در فتح ایران و پیوستن به اسلام در 17 سالگی چشمانش را کور کرده بود. سعد ابی وقاص اما از معترفان به فضائل امیرالمومنین(ع) بود و نامه‌ای تند در جواب نامه معاویه که او را به بیعت دعوت کرده بود از مکه می‌نویسد و می‌گوید: اگر قرار بود با کسی بیعت کنم با پسر ابی‌طالب بیعت می‌کردم و نه با تو. سعد از بنیانگذاران کوفه بود و در این شهر یکصد و هشتاد هزار نفری از موقعیتی قابل‌توجه برخوردار بود و فرزند متظاهر زاهدنمایش نیز وارث همین موقعیت اجتماعی بود. عمر اما هیچگاه فردی جنگجو نبود لکن همیشه بواسطه پدر فاتحش انسان وجیهی بین کوفیان قلمداد می‌شد و در فقه نیز از جمله اهل فن به حساب می‌آمد. آقازاده وقاص بواسطه همین‌ها و اعتماد به‌نفسی که در او به‌وجود آمده و ریشه‌دوانده بود در بارگاه پسر زیاد که او را به حکومت ری وعده داد و امر به رفتن به کربلا کرده بود، یک روز مهلت گرفت تا بیندیشد و در مذاکراتی که با شخصی به‌نام کامل از او در این شب به جا مانده، گفته بود: «به کربلا می‌روم و با حسین مصالحه می‌کنم و بدون جنگ با او به ری می‌روم...» اطمینانی که پسر سعد به خود داشت و عدم شناخت صحیح از شرایط و بازیگران بازی زمان، باعث شد که او در مصالحه بین امام حسین(ع) و پسر معاویه طمع کند و نه تنها خود را مصلح میانه قلمداد کند بلکه قدم در وادی هلاک گذارد. در واقع آن‌چیزی که تردید عمرسعد را در پذیرش فرمان ابن‌زیاد به یقین رساند همین بود که خودش را زیاد شمرده بود و زمان را نشناخته بود و نمی‌دانست که نمی‌تواند بین همچون یزیدی با امام زمانش مصالحه برقرارکند! بازيگران را نشناخته بود و بازي را هم اشتباه گرفته بود. فكر مي‌كرد مشكل آل‌اميه را با آل علي(ع) مي‌تواند با مذاكره حل كند.اساسا مذاکره کردن حق و باطل یک چیزی است که پایان معاهده‌اش می‌شود پیمان‌شکنی معاویه! اگرچه اگر شرایط ایجاب کند امام حسن(ع) با علم كامل به اینکه معاویه عهدشکن است هم با او پای میز مذاکره می‌نشیند و عهدي می‌كند اما این بسته به شرایط است. امروز هم اگر همان شرایط باشد باید همان کار را کرد اما اگر شرایط شرایط دوران یزید باشد همچون حسین با پسر معاویه مذاکره نمی‌کند! شمشیری که از رو بسته است با عقب‌نشینی از نیام درخواهد آمد! عقب‌نشینی نباید کرد اما نرمش که کنی شمشیر در نیام می‌ماند! تفاوت هست بین اینها! نرمش امام حسن(ع) شمشیر آخته معاویه را که کم مانده بود، ریشه اسلام را ببرد در غلاف و امامت را حفظ کرد! آن روز جنگيدن مصلحت نبود و سال 61 مذاکره کردن. تا سال 92 صلاح امت چه باشد! اگرچه بازی همان است اما هر ترفندی مناسب هر زمانی نیست.
به شیوه ابوموسی نمی‌شود با پسر نابغه مذاکره کرد! با عمرو عاص که دور میز نشستی باید زبان مالک داشته باشی! باید طرف مذاکره را بشناسی! باید زمان مذاکره را بشناسی! اشتباه عمر سعد این بود که می‌رود و مذاکره می‌کند و امام(ع) راضی می‌شود که بیعت کند با یزید یا یزید راضی می‌شود که دست از امام بکشد! غافل بود از اینکه پسر زیاد شمر را با هزار سوار می‌فرستد که مبادا طرف اروپایی شرایط ایران را بپذیرد! سفیر فرانسه نمی‌گذارد که امام به مدينه بازگردد. حرمله آمريكايي قبلا به يزيد اطمينان داده است كه حقوق اسرائيل را حفظ مي‌كند. اگر نقل یزید باشد و امام حسین(ع)، خیلی مرد باشی عاشورا را به تاخیر می‌اندازی اما نهایت کار همان است. معاویه اما اهل حرف است! پسر ابی‌سفیان مذاکره می‌کند! مدارا می‌کند و با تو کنار می‌آید! قبول می‌کند سپاهش را به شام باز گرداند و خودش را امیرالمومنین نخواند! سوار و سکه و سواد را با هم دارد! یزید اما نه! سوار و سکه را دارد اما سواد را ندارد! با یزید نمی‌شود حرف زد! مثل ابن‌زیاد حرف آدمیزاد را نمی‌فهمد! اگر بنا باشد رویاروی اینها قرار بگیری راه معلوم است! خون است که بر شمشیر پیروز می‌شود. مثل یزیدی راه آب را باز نمی‌کند! تو اگر مقابل یزید نشسته‌ای امید نداشته باش که تحریم‌ها برداشته شود! حرف از تشنگی زدن یعنی تحریم‌ها کارگر بوده و تو را از پا انداخته است. پس خيال آب را هم بايد فراموش كني! گرچه ربعي زمان مي‌داند اين قبيله از تشنگي بميرند زير بار زور نمي‌روند! بني‌هاشم از شمشير آخته نمي‌ترسد! فرزندان سيدعلي مرد روزهاي والفجرند و امروز شرايط بدر و خيبر را دارند! كعب بن طلحه مي‌داند
آن روزي كه مي‌خواست هم نتوانسته بود كاري بكند! خلاصه كه اين مذاكره، مذاكره پيش از فتح مكه است! مذاكره پيش از خيبر است. ما از تشنگي پاي ميز مذاكره ننشسته‌ايم كه سر جون مسيحي دربار يزيد دندانش را نشان ما بدهد و از امنيت اسرائيل سخن بگويد. مضاير رهنيه بداند انقلاب فرزندانش را فرستاده كه مذاكره كنند و فرزند انقلاب كودك رباب را يادش نمي‌رود. فرزند انقلاب، انقلاب را معاوضه با آب نمي‌كند! عمروعاص كه پاي ميز نشسته با ما حساب كارش را بكند!
تحريم‌ها ما را پاي ميز مذاكره نكشانده! تشنگي ما با عقيق خاتم پسر پيغمبر رفع مي‌شود! ما سنت شيعه بودنمان است كه تشنه شهيد بشويم! شمشيرهاي آخته بالاي سر علي(ع) نبوده كه ابوموسي را فرستاده باشد پاي ميز! امام ما به اين 6 كشور بدبين است فرزندانش را هم اما فرستاده كه دهان ساده‌لوحان نهروان بسته شود و ماشين تبليغ بني‌اميه زمين‌گير شود! كه نگويند ايران مي‌خواهد سلاح هسته‌اي بسازد! هر چند كه اگر مي‌خواست كار به حرف عمرو و زيد نداشت و ساخته بود و آمريكا هم هيچ غلطي نمي‌توانست بكند!